Eduking's Handmade Zeros

ဥတုရာသီမ်ားကို ရင့္မွည္႕ ေျပာင္းလဲေစႏိုင္ေသာ

2011-12-11T02:24:00.000-08:00

အသံေတြဟာ

ဆူညံမွဳအတြက္ မလံုေလာက္သလို

တိတ္ဆိတ္မွဳအတြက္က်

အလွံ်အပယ္ျဖစ္ေနခဲ့တယ္

ရုတ္တရက္ ဆိုက္ဝင္လာေနတဲ့

အလင္းေရာင္ေၾကာင့္

အျမင္အာရံုဟာ တကယ္ပဲ

ေဝဝါးသြားခဲ့တယ္။

ေရစက္ေတြ တစ္စက္ၿပီး တစ္စက္

ေခါင္းေပၚမွာ စုဆံုလာတဲ့အထိ

တစ္ရြက္ၿပီး တစ္ရြက္

စာမ်က္ႏွာေတြ ေက်ာ္ေက်ာ္သြားေနပံု

အနံ႔အသက္ကင္းစင္တဲ့ ရင္းႏွီးမွဳတစ္ခ်ိဳ႕

အခန္းအျပင္ဖက္က ေျခလွ်ပ္တိုက္သံ

သစ္ရြက္ခ်င္း ထိရိုက္သံေတြနဲ႔

ယွက္ေထြးေရာတင္

အာရံုဟာ

သူမရဲ႕ သ႑န္မ်ားအတြက္

ကိုလိုနီရပ္ဝန္း တစ္ခုလို

ညင္ညင္သာသာ သိုသိုသိပ္သိပ္

ေနာက္တစ္ေန႔ဟာ

ေနာက္တစ္ရက္ ျဖစ္မလာေတာ့တဲ့ေနာက္

အတိတ္လည္း …

အနာဂါတ္လည္း …

ပစၥဳပၺန္။

ပစၥဳပၺန္ေတြသာ မ်ားမ်ားလာခဲ့။

ထင္/ျမင္သာေအာင္ ေဖာ္ျပႏိုင္စြမ္း လြန္ေျမာက္တဲ့အခါမွ

နာက်င္ျခင္းဟာ နာက်င္ျခင္း ျမည္ပါလိမ့္မယ္။

ေရစက္ေတြ တစ္စက္ၿပီး တစ္စက္။

ဒီတစ္စက္မွာ ကြဲကြာတဲ့အခါ

ေနာက္တစ္စက္. . .

ခန္႔ေန

Diary 23 10 2011

2011-10-23T08:08:00.000-07:00

ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ့္ ပထမဆံုး video projectတစ္ခု အၿပီးသတ္မယ့္ေန႔မွာပဲ မနက္နိုုးနိုုးခ်င္း အဖြားဆံုးတဲ့ သတင္းကို ၾကားတယ္။ ေနာက္ သတိရခ်ိန္က် ကၽြန္ေတာ္ တကၠသိုလ္ထဲမွာ ကင္မရာကိုင္လ်က္သား၊ လမ္းေတာက္ေလ်ာက္ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ရည္ေတြ မထိန္းနိုုင္ခဲ့ဘူး။ shootingကို ဖ်က္ခ်င္တာေပါ့။ ဒါမယ့္ သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ကို ငဲ့တယ္။ ဘယ္တုန္းကမွ ျဖစ္ခ်င္တဲ့အတိုင္း ျဖစ္မလာတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အၿမဲလက္ပြန္တသီး။ ေက်ာင္းထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေတြ႕မလား.. ကၽြန္ေတာ္ လိုက္ရွာေနမိတယ္.. တယ္လီဖုန္းမ်က္နွာေပၚက နာမည္ေတြတစ္ခုခ်င္းၾကည္႕ ၿပီး ဘယ္သူ႔ကို ေျပာျပရင္ေကာင္းမလဲ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားတယ္။ ဘယ္သူမွ မရွိဘူး။ ေက်ာင္းဆရာေျပာဖူးတဲ့ စကားေတြ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ၾကားတယ္။ ပီမို႔ အေဖဆံုးတုန္းက စာသားေတြ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲဝင္လာတယ္။ တယ္လီဖုန္းလိုင္းေတြဟာ သတင္းဆိုးေတြကို သယ္လာမွန္း ကၽြန္ေတာ္ တကယ္မသိခဲ့ဘူး။ အဖြားဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေနမွာ.. လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္က ဖုန္းဆက္ေတာ့ အသံေတြ ေဖ်ာ့ေနတယ္.. ဘာမွမလိုခ်င္ပါဘူး ကြယ္.. ဒီမွာလည္း အကုန္ရနိုုင္ပါတယ္.. ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ၾကားတယ္.. သူႀကိဳးစားၿပီး ဟန္လုပ္ေျပာေနတာ ကၽြန္ေတာ္ သိခဲ့တယ္.. ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မ်က္လံုးေတြ.. ကၽြန္ေတာ္ လူမွန္းသိစအရြယ္ကတည္းက ေဆးမ်ိဳးစံုကို ေန႔တိုင္းမပ်က္ သူေသာက္ေနရတယ္။ ေဆးေတြနဲ႔ နွစ္(၂၀)ကို သူထိန္းခဲ့တယ္.. ကၽြန္ေတာ္ ဒိုင္ယာရီထဲမွာ ေရးတယ္.. သူ႔ဘဝဟာ မခ်ိဳဘဲ မလိုတဲ့ ေသြးထဲမွာမွ အခ်ိဳဓါတ္ေတြ စုတဲ့သူလို႔။ သူဘာျဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ သူမေျပာခဲ့ဘူး။ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာ သူ႔ကေလးေတြ မေျပလည္တာကို စဥ္းစားမိသြားရင္ သူ သိပ္ထိခိုက္ခဲ့မွာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္လမ္းလံုး ေရငတ္တယ္.. ဘတ္စ္ကားေတြ စီးတယ္.. ကဗ်ာဆရာ လွသန္းဆံုးတာ ေက်ာင္းဆရာေျပာလို႔ သိရတယ္။ ကိုၿဖိဳးေဝႀကီးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဟိုေရာက္ ဒီေရာက္ေတြ ေလွ်ာက္ေျပာခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ လမ္းတေလွ်ာက္ အသိတစ္ေယာက္မွ မေတြ႕ ဘူး။ ေတြ႕ ခ်င္လား မေတြ႕ ခ်င္လား ကၽြန္ေတာ္ မေဝကြဲဘူး။ ပူေဆြးေသာကဆိုတာလည္း မွ်ေဝခံစားတယ္ဆိုတာထက္ တစ္တိုင္ကေန တစ္တိုင္ကူး ေလာင္ကၽြမ္းတာလို႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မကူးေစခ်င္ဘူး။ အဖြားဟာ ဘယ္သူ႔ကိုမွ သူ႔အပူေတြ အကူးမခံခဲ့ဘူး။ ေနာက္ဆံုး သူၿငိမ္းသြားခ်ိန္မွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပူခဲ့ရေကာင္းမွန္းသိတယ္။..

ရပ္ေနတဲ့ ညေန

2011-10-20T09:12:00.000-07:00

အနားကအနာမွာ

ဘာသာစကားေတြ ခ်ိန္း(ဆို)သြားတယ္

ခႏၶာမွာသက္ေရာက္ေနၿပီးျဖစ္တဲ့ ၾသဇာဓါတ္

ေကာ္ဖီေတြ တစ္ခြက္ၿပီး တစ္ခြက္

သူ ကုန္သြားတယ္

ဝိုင္ခြက္ခ်င္း တိုက္မိသံေတြမွာ

ယင္ေကာင္ဟာ သူ႔ အလုပ္နဲ႔သူ

တကယ္ေတာ့ ဘယ္ရယ္လို႔ မွတ္မွတ္ရရ

ခ်ေရးလိုက္နိုုင္ဖို႔က

(ယင္ေကာင္ဟာ သူ႔ အလုပ္နဲ႔သူ)

ဆက္သြယ္လွ်ပ္ကူးမွဳႀကီးကို အားျပဳရ

လူႀကိဳက္ေအာင္ ပိန္းမွ လူၿပိန္းႀကိဳက္တာမ်ိဳးေတြပဲ

ဟိုတုန္းကလို ဆိုရင္ေတာ့

တစ္ညေလာက္ အေဖလႊတ္ေပးထားလိုက္ရင္ပဲ

ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္ဟာ

ကမာၻဦးမွတ္တိုင္ကို ျပန္ေရာက္တယ္

သူကအေမး ငါကအေျဖ

အနည္းဆံုးေတာ့ သူမ သင္ယူခဲ့တယ္

မေတြ႕တာၾကာၿပီကို လက္ခံေပမယ့္

ေနေကာင္းလားကို ေတြးၾကည္႕ရတာ..

x x x x မလြယ္။

ေခါက္ရွာငွက္ေတြကို မျမင္ဖူးသူရဲ႕

သေဘာထားဆိုင္ရာ ျပႆဒါးေတြမွာလို

ဆက္ေျပာရရင္

အရူးမတတ္သူဟာ အရူးမွန္း သိသာေနသလို။

ခန္႔ေန

ငွက္ေလးသုိ႔ နွဳတ္ဆက္

2011-03-24T05:19:00.000-07:00

ငါ- "ငွက္ကေလးေရ ပ်ံ/ျပန္ပါ

သည္ေတာအုပ္ဟာ

မင္းအတြက္

သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြ ေႂကြဖို႔ရာ"

(ဒီလိုနဲ႔ ေတာအုပ္ႀကီးဟာ လည္ျပန္လွည္႔ရင္း

ငွက္ကေလးအပ်ံကို လွမ္းၾကည္႕လိုက္ခ်ိန္မွာ-

ဘယ္ေခတ္ ဘယ္အခါကတည္းက ရွိေနမွန္းမသိတဲ့

မ်က္ရည္ေတြဟာ စမ္းေခ်ာင္းေတြအျဖစ္နဲ႔

ငွက္ကေလးရဲ႕ ေနာက္ကို လိုက္လံစီးဆင္းရန္)

-ကဗ်ာ စဝင္လာ-

လက္ေတြဟာ

ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာမ်ား

ဆက္လက္ေဝွ႕ရမ္းနိုင္အံုးမွာလဲ

ေခတ္အဆက္ဆက္ရဲ႕

နတ္ဘုရားေတြဟာ ေစာင့္ၾကည္႕ေနပါမတဲ့

အိပ္ေပ်ာ္ဝင္စမွသည္

အခ်ိန္အေတာ္ၾကာသည္႕တိုင္

ငါပဲ သစ္ပင္

ငါပဲ ေတာမီး ျဖစ္ခဲ့ပံု၊ ျဖစ္ေနပံု-

ေနာက္ၿပီး

ေဟာဒီကၽြန္းၿမို႕ေလးရဲ႕

ေျမာက္ဖက္ျမစ္႐ိုးတေလ်ွာက္

တညီတညာထဲ

လိုက္ဆိုေနၾကတာက

“အလြမ္းဟာ ေဆးစက္က်ရာ

ငရဲထင္ေစသား”တဲ့။

ခန္႔ေန

အက္ရွင္မင္းသား

2011-03-05T22:01:00.000-08:00

ေဆး႐ံုက ဆင္းေတာ့

ငါ့ေနာက္ေယာင္ခံလိုက္လာတဲ့ ေကာင္ဟာ

လူဆိုးလား လူေကာင္းလားလည္း မသိရ

ေရခ်ိဳးေနတဲ့ ငါ့အခန္းဆီကို

ခ်ဥ္းနွင္းဝင္ေရာက္လာတဲ့အခါ

ေဒါက္တာျဖစ္ၿပီး

ေသနတ္ပစ္ေကာင္းေနတာလည္း

လူနာေတြကို ညာသလိုမ်ား ျဖစ္သြားသလား

ဒရမ္မာမွာ နည္းနည္းအက္ရွင္ဆန္သြားတာက

သိတယ္မလား.. ငါကလည္း နည္းနည္းထိုးလိုက္ သတ္လိုက္ရမွ

ေက်နပ္တဲ့ေကာင္ဆိုေတာ့

အဓိကက ပထမဆံုးတစ္ခ်က္မွာ ကိုယ္ဦးဖို႔ပဲတဲ့

အေျခအေနမဟန္ရင္ ငါ့ေသြးေသာက္ညီအစ္ကိုေတြ

ေရာက္လာလိမ့္မယ္.. (ဟန္းဖုန္းနွိပ္စရာမလို)

ဒီမင္းသမီး အေျပာင္းအလဲျမန္ပံုကလည္း

အျပင္က ငါ့ရည္းစားစိတ္ဆတ္ပံုနဲ႔မ်ား ကြာပါ့

ေျပာရင္း ဆုိရင္း တံခါးဝမွာ ေျခသံၾကားတယ္၊

ဖြင့္မေပးဖို႔ ပိဟိုးကေနေတာင္သြားမၾကည္႕မိဖို႔၊

သူတို႔က ေသနတ္နဲ႔ ေတ့ထားမွာကို ငါ ႀကိုသိေနတဲ့အေၾကာင္း၊

မလိုအပ္ရင္ မင္းသမီးကို မေသေစခ်င္ေၾကာင္း၊

ဘာမွ မေၾကာက္နဲ႔ သိလား..

ကိုယ္ရွိတယ္ဆိုၿပီး

သူ႔လက္ကို ကိုင္ ေျပးမယ္လုပ္ေတာ့

ေအးစက္ေနတာဟာ ငါ့လက္ေတြပဲ..။

ခန္႔ေန

မမနန္စီ

2011-01-13T12:08:00.000-08:00

ဧရာဝတီရဲ႕ ဟိုးတစ္ဖက္ကမ္း ေတာင္တန္းေတြမွာ မိုးရိပ္မိုးစေတြ လွမ္းျမင္ေနရေပမယ့္..

ဒီဖက္မွာေတာ့ တိမ္လိပ္တိမ္ေယာင္ေတြ ကင္းစင္သား..

အဲ့ေန႔က မမနန္စီနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ စကားေတြ တေျပာေျပာနဲ႔ ျမင္းလွည္းေလးကို စီးလို႔။

အာမိုကီယို လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာေပါ့။ မမနန္စီက သူ႔ ဆံပင္ေတြကို တစ္ဖတ္သတ္ၿပီး ညာဖက္ပုခံုးေရွ႕ ဝွိက္ခ်ထားတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ၾကည္႕လိုက္ ၾကည္႕လိုက္၊ သူ႔အသြင္အျပင္ဟာ ေက်ာ့ရွင္းလို႔၊ ဒါေပမယ့္လို႔ ကၽြန္ေတာ္က အခုမွ အျပင္မွာ သူ႔ကို စျမင္ဖူးတာ။ သူ႔အသံေလးကလည္း ညင္သာလို႔၊ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေက်ာသပ္ေပးခံေနရတဲ့ ေၾကာင္းေလးတစ္ပိုင္းကို ျဖစ္လို႔။ မမနန္စီအေၾကာင္း ေျပာရင္ သူ႔ရဲ႕ မ်က္လံုးဝိုင္းႀကီးေတြဟာလည္း မပါမျဖစ္ေပါ့။ (သူ႔နဲ႔ စကားေျပာတဲ့အခါ အဲဒီမ်က္လံုးႀကီးေတြကို တတ္နိုင္သမွ် မၾကည္႕ရဲဘူး၊ စကားေပၚအာ႐ံုမေရာက္မွာစိုးလို႔။) ေနာက္ၿပီး သူစီးေနက် ႀကံရည္ေရာင္သဲႀကိဳး ေအာက္ခံအနက္နဲ႔ ဖိနပ္ေလး။ ေန႔လည္စာတူတူစားတုန္းကေတာင္ သူ႔ပန္းကန္ထဲ မကုန္တဲ့ အသားတုန္းေလးကို ကၽြန္ေတာ္ေငးၾကည္႕ၿပီး “မမနန္စီေတာ့ ႐ုပ္ဆိုးႀကီးနဲ႔ ရေတာ့မွာပဲ”လို႔ ကၽြန္ေတာ္ မစမိခဲ့ဘူး။ မမနန္စီကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို စကားသိပ္နည္းတယ္လို႔ ထင္ေနမွာပဲ။ တကယ္ေတာ့ ေျပာစရာေတြက အမ်ားႀကီးရယ္၊ ေျပာမထြက္တာရယ္သာ။

ဒီလိုနဲ႔ ျမင္းလွည္းေလးဟာ အာမိုကီယိုလမ္းမႀကီးကေန ခဲြထြက္လို႔ နီညိဳေရာင္လမ္းေလးထဲ ေရာက္လာတယ္။

လမ္းနာမည္ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေမ့ေနဆို၊ မမနန္စီက စကားေတြေကာင္းေနတာကိုး။ ေတာအုပ္ေလးတစ္ခု ရံထားတဲ့ လမ္းေဘးမွာက ေက်ာက္စရစ္ခဲပံုေတြနဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္မွာလည္း အဲဒီ ေက်ာက္စရစ္ခဲပံုေတြျမင္ရင္ လည္ေခ်ာင္းထဲ နင္နင္လာသလို ခံစားရတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ တံေတြးေတြမ်ိဳခ်လိုက္၊ စကားေဖာင္ေတြ ႀကိဳးစားဖြဲ႔လိုက္နဲ႔၊ ကၽြန္ေတာ့္ ပံုဟာ သက္ေတာင့္သက္သာေတာ့ တယ္မရွိလွဘူး။ အဲ့ေၾကာင့္ ေမးၿပီးသားေတြလည္း ျပန္ျပန္ေမးေနမိတယ္ ထင္ပါရဲ႕။ အေရးထဲ လမ္းမညီတာေၾကာင့္ ျမင္းလွည္းကလည္း ခုန္ခ်ည္းေနေတာ့ကာ စေကာထဲ ထည္႕လိွမ့္ခံထားရတဲ့ ဇီးျဖဴသီးေလးကို ျဖစ္လို႔။ မမနန္စီကေတာ့ သူတို႔ၿမိဳ႕မွာ စီးေနက်မလို႔လားမသိ၊ သူ႔အတြက္ေတာ့ အလိုက္သတင့္နဲ႔ သက္ေတာင့္ သက္သာရွိလွတယ္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း မွတ္မိသေလာက္ ဟာသေလးေတြ၊ ေခါင္းထဲေပၚလာသမွ်အေၾကာင္းေလးေတြနဲ႔ စီရင္းကံုးရင္း၊ ေတာင္ပတ္လမ္းရဲ႕ တစ္ေနရာ ေစတီေလးတစ္ခုနားေရာက္ေတာ့ မမနန္စီကို ေမးလိုက္တယ္။

“မမနန္စီ.. ခ်မ္းေနရင္ အေႏြးထည္ဝတ္ထားေလ”

“ရွင္.. ကၽြန္မ မခ်မ္းပါဘူး၊ ဒါနဲ႔ ရွင္ လူမွားေနၿပီထင္တယ္၊ ကၽြန္မ နန္စီမဟုတ္ဘူး”

“ဟုတ္ပါတယ္ဗ်ာ.. မမနန္စီမွ မမနန္စီအစစ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ မမွားပါဘူး။”

“မဟုတ္ရပါရွင္”

“ဟုတ္ပါတယ္ မမနန္စီရယ္.. ဘာလဲ.. မမနန္စီက ကၽြန္ေတာ့္ကို မကလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိယ္ေတာင္ နာမည္ ေမ့သြားတာလား”..

ခန္႔ေန

မစ္စ္ေကာလ္

2011-01-06T10:27:00.000-08:00

အဲဒီညတုန္းက စာၾကည္႕တိုက္ထဲမွာေပါ့၊ ညစာလည္း မရွိ၊ တယ္လီဖုန္းလည္း မရ၊

ေဘးမွာက Yပံုသ႑န္သစ္ပင္ေတြ၊ အေဝးကလာေနသူ ကမာၻမေၾကသီခ်င္း၊

ေနာက္ၿပီး ေလတိုက္တဲ့အခါ ဘီယာဘူးခြံသံေတြ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ဘာဘာညာညာ

မတ္တပ္ထရပ္၊ ရာစုနွစ္အေတာ္အတန္ ၾကာတဲ့အထိပဲ၊ မေတာ္တဆပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အမွတ္တမဲ့ပဲျဖစ္ျဖစ္၊

ေရလို ေလလို နွင္းဆီလို ဘဝကိုရနိုးနိုး ႐ွိဳက္မိရင္းက တစ္စံုတစ္ေယာက္ဟာ..

တိတိပပ ေဖာ္ျပရရင္ေတာ့ ေမးခြန္းေမးဖို႔ တစ္စံုတစ္ေယာက္ဟာ၊ အၿမဲလိုလို ကၽြန္ေတာ္တို႔ထဲမွာ

ရွိေနတတ္တာ၊ ေခ်ာင္းဆိုးေပ်ာက္ ေဆးပုလင္းမ်ားစြာ၊ သစ္သားမီးျခစ္ေတြနဲ႔၊ ေမာ္နီတာ ဖန္သားျပင္ေတြ၊

တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္က ေလးစားသမွဳေတြ၊ ပါးစပ္ေတြနား သၾကားေရာက္လာတဲ့အခါ

ပုရြက္ဆိတ္ေတြ ထြက္လာၿပီး၊ ႀကံ႕ခိုင္ေရးစစ္ေဆးျခင္း၊ အေရးယူေဆာင္ရြက္ျခင္း၊ လိုရင္လိုသလို အခ်ိန္းအခ်က္ျပဳ၊ အသီးအပြင့္ေတြနဲ႔အတူ၊

ဒါေတြအားလံုးဟာ ေနာင္လာမယ့္ေတြဆီ (ဘာဆိုဘာမွ) ေသေနမွာခ်င္း အတူတူ၊

ဒဏ္ရာသံခ်ပ္ေတြ၊ မီးေလာင္ရာ ပင့္ရာေလ၊ ၿပိဳးၿပိဳးျပက္ျပက္မ်ားစြာျဖင့္သာ စြတ္ပ်ံ႕ၾကည္နူးဖြယ္ရာ၊

စာမ်က္နွာေတြ၊ ကၽြန္ေတာ္၊ အာ႐ံုလႊဲပါရေစ၊ မ်က္နွာေတြ၊ မ်က္ႏွာေတြ၊

ကၽြန္ေတာ္ ထပ္မယူနိုင္ေတာ့လို႔၊ မြန္းလို႔ က်ပ္လို႔၊ စိတ္လက္ခ်မ္းသာရာ . .

မလုပ္ၾကပါနဲ႔ ခင္မ်ာ.. အစစ အရာရာ ေတာင္းပန္လ်က္။

ခန္႔ေန

ေလွ်ာ

2011-01-03T14:38:00.000-08:00

တစ္ ထစ္ ခ်င္း. .

အားထုတ္ တက္လာခဲ့သမွ်

အဆင္းဟာ

ျမန္လိုက္တဲ့ ျဖစ္ျခင္း။

ခန္႔ေန

မွတ္ခ်က္။ ။ဒီကဗ်ာေလးကို စေရးဖို႔ျပင္ေနတာ လြန္ခဲ့တဲ့ (၃)လေလာက္ကတည္းကပါ။ မစခင္ကတည္းက တိုတိုနဲ႔ ေလး..ငါးေၾကာင္းေလာက္ပဲ သံုးမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတာ။ သို႔ေပမယ့္ စကားလံုးေဖာင္းပြေနတာရယ္၊ အဓိပၸါယ္မသြားတာရယ္ေၾကာင့္ ျပင္လိုက္၊ေရးလိုက္၊ဖ်က္ပစ္လိုက္နဲ႔ ၾကာေန၊ ဒီၾကားထဲမွာပဲ တျခားကိစၥေတြနဲ႔ လံုးလည္ခ်ာလည္ရင္း ပစ္ထားမိရာကေန မေန႔ကမွ အမွတ္တမဲ့ စာအုပ္ျပန္လွန္မိၿပီး အဆံုးသတ္နိုင္ခဲ့တယ္။ ကဗ်ာမေရးျဖစ္တာေတာ္ေတာ္ၾကာေပမယ့္.. ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ၿပီးသြားတိုင္း က်န္ခဲ့တဲ့စိတ္ခံစားခ်က္ကေတာ့ မေျပာင္းလဲဘူး။ သစၥာနီေျပာသလို ကဗ်ာေရးျခင္းဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အေညာင္းေျပျခင္းတစ္ခုပါပဲ*။

လည္ျပန္

2010-11-27T00:27:00.000-08:00

ညီမေလးေရ

ငါ့ကို ခြင့္မလႊတ္လိုက္ပါနဲ႔

ေပးမွတ္ထက္ေတာင္ေက်ာ္ၿပီး

ငါဟာ ႀကိဳမွားခဲ့၊ ပိုမွားခဲ့သူပါကြယ္

ဒီဘဝ ေက်ာက္သင္ပုန္ႀကီးတစ္ခုလံုး

အဲဒီစာလံုးေတြနဲ႔ ျပည္႕တဲ့အထိ

ငါေရးခဲ့ပါမယ္

"ညီမေလးေရ

ငါ့ကို ခြင့္မလႊတ္လိုက္ပါနဲ႔"

ခန္႔ေန

အစဥ္သၿဖင့္

2010-11-13T09:16:00.000-08:00

ခ်စ္ခင္ေနတုန္းမွာပဲ ခြဲခြာခဲ့တာ ဘဝဆိုတာ

ႏွင္းဆီလို႔နာမည္ေပးရင္ ( မင္းလည္း ) ေမႊးမွာပဲ

ေသြးလန္႔မွု အေရႊ႕ အေရႊ႕ထဲ

ပံုၾကမ္းေကာက္ေႀကာင္း စိတ္ကူးတလည္လည္

ၿမိဳ႕လည္ထဲ အက္ေႀကာင္းထ/ထပ္လို႔

တစ္ေန႔ေန႔ တနဲ႔နဲ႔

လြန္ေလၿပီးေသာ ႏွင္းပြင့္မ်ား

သက္တံေရာင္စံုနဲ႔ ဆြဲတာ

တေရးေရး တရိပ္ရိပ္

ဘယ္သူဆြဲတာလဲ အခုႀကယ္။ ။

စိုင္းဝင္းျမင့္

(စိတ္ကူးခ်ိဳခ်ိဳ- ေခတ္ၿပိဳင္ကဗ်ာ အခ်ိဳ႕ (စာ-၇)မွ)

Diary page 23 Oct 2010

2010-10-22T09:36:00.000-07:00

ကိုယ့္ကိုယ္ပဲ ေတြ႕ရွိသြားတာလား..

ေတြ႕ၿပီးသားကိုပဲ ျပန္လြတ္က်သြားတာလား..

တစ္စစီပဲ ျပဳတ္ထြက္သြားသလား..

အီေဗာ္လူးရွင္းလား.. က်ဆံုးခန္းအင္ထ႐ိုလား..

ေတာေျပာင္းက်ားႀကီးပဲ ျဖစ္သြားလား..

ရြာသစ္ေရာက္မယ့္ သူေကာင္းႀကီးပဲ ျဖစ္မလား..

တစ္ႀကိမ္တစ္ခါ ႐ူးနွမ္းသြားတာလား...

တစ္သက္လံုး ႐ူးျခင္းရဲ႕ မူလပထမလား..

တစ္သက္နဲ႔ တစ္ကိုယ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တစ္ခါမွ မေတြ႕ဖူးေတာ့

ပထမဆံုးေတြလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျဖစ္သင့္ျဖစ္ထိုက္

တအံတၾသႀကီးေတြလို.. “ဟယ္.. ငါ ပါလား”မ်ိဳးလား. .

ဒါမွမဟုတ္ ျဖစ္႐ိုးျဖစ္စဥ္ .. ထင္ေယာင္ထင္မွား.. ကေယာင္ကတမ္းေလလား. .

ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဒီလိုနဲ႔ပဲ နွစ္ (၂၀)ေလပဲေတာ့မလား....

Diary page 23 Sept 2010

2010-09-23T01:14:00.000-07:00

I am really distracted from everything these days.

I think I need a break.. a one real break...

I can't concentrate on things, esp the work now.

Inside me, it is happenning clashing of my thoughts.

So, I won't escape without struggling myself.

(of cuz, everybody won't if they don't too)

It is hard to say out what is on my thoughts.

Sometimes, I do thinking too much which couldn't even speak out a word.

Sometimes, I can't control myself from those thinkings, and they are very random,

such as emotions, movies, songs, love, poetry, goalkeeping, religion.

But once I start carrying on one of them, I start making my mind spread to something else.

It has been always I keep eyes on me and controlling myself- my manners, my thoughts-

I start to sick of me.

Everything is too concious. and

Thank you for reading this unnew story. It is jus another loser-is-lost-again.

ယင္လံု ေနသူမ်ားအေၾကာင္း

2010-09-15T10:00:00.000-07:00

ေနေရာင္ျခည္နွင့္ တိုက္႐ိုက္မထိေတြ႔နိုင္ျခင္းက

စဥ္းစားစရာတစ္ခုခုရဲ႕

က်ိဳးလြယ္ ပဲ့လြယ္

အနံ႔အရသာနွင့္ ျပည္႕စံုေကာင္းမြန္

လူမ်ိဳးဘာသာမေရြး စားသံုးလည္းျဖစ္

ေရစိုခံ၊ အာမခံ

ကုန္ဆံုးရက္တြင္

သေဘာတစ္ခုကို ေတြ႕ရွိ

စတင္ထုတ္လုပ္သည္႕ေန႔စြဲဟာ

ျပန္ေျပာင္းေျပာစရာ

ရက္လည္နဲ႔အတူတူ

ဥတုသံုးပါး အထြန္းခံျခင္း

ကေလးမ်ား အလြယ္တကူေရာက္ရွိနုိင္ျခင္းမ်ားေၾကာင့္

(အညႊန္းအတိုင္း) ေကာင္းစြာလွဳပ္၍ေသာက္ပါ

ေအးျမေျခာက္ေသြ႕ေသာေနရာတြင္ ထားပါ

စက္ျဖင့္ေလွ်ာ္ဖြတ္ျခင္းဆိုလွ်င္ ေရွာင္ေသြလႊဲပါ

မခဲပါနွင့္၊

မိတ္အင္ စိတ္တြင္

မီးမေပါက္ ျပာမေႂကြ

အခန္း အပူခ်ိန္၌

တစ္ေန႔ သံုးႀကိမ္

ေဆးသား ခိုင္ခန္႔/ပ်က္ျပယ္နိုင္ ေၾကာင္း

အမွဳိက္ပံုးအတြင္း စြန္႔ပစ္ျခင္းမွတဆင့္

ေရမေရြး အထည္မေဆြးနိုင္ေၾကာင္း

အလြယ္တကူ ဝါးစားနိုင္ပါက

သဘာဝစစ္စစ္၊ ပိုးသားစစ္စစ္၊ ႏြားနို႔စစ္စစ္ျဖင့္

အသံုးျပုၿပီး အဖံုးလံုေအာင္ ျပန္ပိတ္ပါ

အစက္ရာ မ်ဥ္းအတိုင္း ညွပ္ပါ၊ ဖြင့္ပါ၊

(လိုအပ္ပါက လွီးျဖတ္ပါ)

က်န္းမာေရးနွင့္ ညီညြတ္ေသာ

ဓါတုေဆးဝါး/ဆိုးေဆးမ်ားပါရွိ

အဓိပၸါယ္နွင့္တကြ

အာဟာရဓါတ္ ပါရွိမပါရွိသည္ကို မသိရ

မနက္တစ္ႀကိမ္ ညတစ္ႀကိမ္

(မွီဝဲလိုက) မွီဝဲနိုင္သည္။

ရင္လွံဳ ေနသူမ်ားအေၾကာင္း

အေရာင္ခၽြတ္ျခင္း ကင္းေဝးနိုင္ၾကပါေစ။

ခန္႔ေန.

ဥခြံထဲမွာလည္း အျပင္ကလိုပါပဲ

2010-08-13T02:28:00.000-07:00

ကၽြန္ေတာ္ အစီရင္ခံေနစဥ္အတြင္းမွာပဲ
ေရးလက္စ ပထမပိုင္း အက္ေဆးဟာ ေအးစက္ၿပီးစီး
တစ္ယူဇနာခန္႔ အမူအယာမ်ားစြာ ပါဝင္လက္တြဲကာ
အေသြးေတြ၊ အသားေတြ၊
အခ်စ္ေတြ၊ အနွစ္ေတြနဲ႔မို႔
သက္သာ ေပါ့ပါးလ်က္
တျမန္ေန႔က အသဲနွလံုးေတြမ်ားနဲ႔အတူတကြ
အရြယ္မေရာက္ခင္ အေရာက္ျပန္ခဲ့ဖို႔
ေလးေလးနက္နက္၊ ေတြးေတြးထင္ထင္
နွိဳင္းနွိုင္းယွဥ္ယွဥ္၊ ခ်ိန္ခ်ိန္ဆဆ
အမွားႀကီးမ်ားမ်ား အမ်ားႀကီးမွားသည္ကိုလည္း
ဂ႐ုမစိုက္အား
မေန႔က ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ဟာ ဘယ္သူ ဘယ္ဝါျဖစ္သည္ကိုသာ
ေရွး႐ွဳလ်က္
အခ်စ္ဆံုး သိလား.. အခ်စ္ဆံုး သိလားေဟ့..
အရြယ္မေရာက္ခင္ အေရာက္မပ်ံနိုင္တဲ့အခါ
အထက္ေဖာ္ျပပါ အာ႐ံုေတြရွိရာ အံုလာရခဲ့- အေၾကာင္းရင္း
သို႔ေသာ္ ပ်ိဳေဖာ္ဝင္စအခ်ိန္၏
ယေန႔သတင္းအစီအစဥ္
ဤတြင္ပဲ ၿပီးဆံုးၿပီျဖစ္ပါသျဖင့္
ေနာက္တစ္ေခါက္ေလာက္... ငါ့ကို..
အထာသိခ်ိန္ အထိနာနာနဲ႔ပဲ
ငယ္ခ်စ္ေဟာင္းနဲ႔ ပလက္ေဖာင္းမ်ားစြာ
ထုိမွတဖန္ ေရာမႏိ ၱခ်က္ပတာအသြားျဖင့္
အဆံုးမသတ္ခင္ အစပ္သံုးရန္လိုေလေသးမရွိ
ဒါသည္ပင္လွ်င္ ရာဇသတ္ႀကီးပုဒ္မ (--) အရ
ကဗ်ာေရးမွဳျဖစ္ေၾကာင္း ေပၚလြင္ထင္ရွားပါသျဖင့္

ခန္႔ေန

...မေတြ႕ျဖစ္တဲ့ေနာက္

2010-07-14T09:56:00.000-07:00

ရန္သူရဲ႕
အသက္ရွင္ေသးတဲ့သူ လက္ညွိဳးေထာင္
ဆိုတဲ့စကားကိုမွ
လက္တစ္ေခ်ာင္းလုံး ေထာင္ျပမိေလာက္ေအာင္ကို
ငါဟာ “အ”ခဲ့ေလသလား..

အထီးက်န္တယ္ဆိုတာ
အေမွာင္ခန္းထဲက
နံရံမွာ တစ္ေယာက္ထဲ
ေထာင့္ကပ္ထိုင္ေနမွ
မဟုတ္ပါဘူးကြယ္..
လူအုပ္ႀကီးေတြၾကားမွာ မ်က္နွာခ်င္း ဆိုင္ေနေပမယ့္..
ျမက္ခင္းျပင္တစ္ခုေပၚ တူတူထိုင္ခြင့္ရွိေနေပမယ့္လို႔..
ဒါေတြဟာလည္း အထီးက်န္ျခင္းပါတဲ့
(မင္းဗလာစာအုပ္ေလးရဲ႕ေနာက္ေက်ာမွာ
ငါေရးေပးခဲ့မယ္..)

မိန္ကေလး..
တကယ္ေတာ့
ငါဟာ မင္းကိုျပန္ေတြ႕ဖို႔လည္း
မႀကိဳးစားခဲ့ပါဘူး..
ငါ့ရဲ႕ မင္းနဲ႔ မေတြ႕ခင္က “ငါ”ကိုပဲ
ငါ ျပန္ရွာမေတြ႕ျဖစ္ေနခဲ့တာေလ။

ခန္႔ေန

ကၽြန္ေတာ့္ၿမို႕ေတာ္ေလးကို ျပန္ရြာခ်ေပးပါ

2010-07-06T11:41:00.000-07:00

ထမင္းခဲေတြဟာ ေအးစက္ေနေပမယ္လို႔

ထမင္းဝိုင္းဟာ ေႏြးတုန္း

ေနေရာင္ျခည္ ပေယာဂနဲ႔

ပန္းေတြဟာလည္း ပြင့္လ်က္

အရင္လို အရင္ေနရာမွာ

အရင္လူေတြကို ေတြ႕လို႔ေတြ႕ညား

မွတ္တိုင္းေဟာင္းမွာ ဆင္းက်န္ခဲ့တဲ့အခါ

ေလစိမ္းနဲ႔ လူစိမ္းေတြသာ

ၿမို႕တံခါးထဲ ျဖတ္ဝင္လာတာေတြ႕ရ

နိစၥဓူဝ

ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေတြ ပိုထူလာတဲ့အခါ

အရင္ကထက္

အိမ္တံခါးေတြကို လံုလံုၿခံဳၿခံဳပိတ္ဖုိ႔

ရယ္စရာေတြလည္း

ပိုေျပာျဖစ္ေပမယ့္လို႔

ေျပာစရာရွိတဲ့အခါ မရယ္ျဖစ္ၾကေတာ့ပါ။

ခန္႔ေန.

အျပင္မွာ လူတစ္ေယာက္ ရွိေနတယ္

2010-06-27T10:51:00.001-07:00

ၿမို႕ထဲကို ခ်ဥ္းကပ္လာတာနဲ႔အမွ်

ငါတို႔ဟာ ကိုယ္စီကိုယ္ငွ ၾကက္သီးေမႊးညႇင္းေတြထ

မၾကာခင္မွာ စပ္ၿဖီးၿဖီးနဲ႔ ပါးစပ္ေတြ ဟိုေနရာ၊ ဒီေနရာ တစ္ဝိုက္

ေျမပံုေတြထဲ ျမစ္ေတြစီးဆင္းသလုိ ကဗ်ာထဲမွာ ဘာေတြစီးဆင္း

အဆင္မေျပရင္ေတာင္ ေဟာဟို တစ္ဖက္ကမ္းက အလုပ္လုပ္သူေတြနဲ႔ ဓါတ္ပံုတြဲ႐ိုက္မလား၊

ဘုရားစာေတြ တူတူရြတ္ၾကမလား

ရင္ဘတ္ထဲက ခိုေတြကို အေဝးကို လႊတ္လို႔

သစၥာေစာင့္သိသူေတြနဲ႔ အတူတူေပ်ာ္ရေအာင္

တံခါးကို ပိတ္ထားစရာ လိုတယ္၊ မလိုဘူး..

ေန႔စဥ္၊ ညစဥ္၊ လစဥ္ အစီအစဥ္မ်ား..

စီရင္ခ်က္ေတြထဲ ကၽြန္ေတာ္ ပါေသးလား၊ ပါေနသလား၊

ေသေသခ်ာခ်ာလံုမလံု ၾကည္႕ၿပီးမွ တံခါးကို ဖြင့္ေပးပါတို႔၊

အထဲမွာ ေလေကာင္းေလသန္႔ မရရွိတဲ့အခါ

အသက္ရွင္ယံုသက္သက္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေခ်းငွားခဲ့ရ..

ေဘာပင္ကို ကိုင္ရင္း၊ အေပၚကို ငံု႔ၾကည္႕ရင္း၊

သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ျငင္းခံုရင္းကပဲ လက္ေတြဟာ ရွည္လာ၊

ဒီေတာ့ ခင္မ်ားမွာ မေနနိုင္ မထိုင္နိုင္ ေနမသာ ထိုင္မသိ

ေျခအိတ္ထဲမွာ ဝွက္ထားတဲ့ ဓါးနဲ႔ပဲ ထခုတ္ရမလား၊

လက္ပင္က သီးတဲ့ လက္သီးေတြနဲ႔ပဲ ထ႐ိုက္ရမလား၊

အိမ္မွာ ေကာင္းေကာင္းေန၊

ဧည္႕သည္လာရင္ ေလေတြတိုက္ရင္ သိပ္ႀကိဳက္သူနဲ႔

ေျခတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ လက္တစ္ဝက္က်ိဳး

ဗမာစကားကို ကဗ်ာဘာသာနဲ႔ ေျပာ၊

ငါ့ေဘးမွာေတာ့ (၅)ေယာက္ရွိေနတယ္

အမွန္ကို ေျပာရင္ ပိပိရိရိ မိမိရရ ရွိပါေစ ကိုယ့္လူ

ဘိုင့္ဘိုင္လို႔ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္နွဳတ္ဆက္ရင္း

မနည္း ဆြဲခြာခဲ့ရပံုေတြနဲ႔ ခြဲခြာရင္း

ပံုျပင္ေတြဟာျဖင့္ သက္မဲ့လူသားစားႀကီးမ်ား

နံပါတ္(၁)အက်ႌကိုမွ ေနာက္ဆံုးလူက ဝတ္ဆင္ထားရ ေလတယ္။

ခန္႔ေန.

ခ်ိဳက္မင္ဂၽြင္းနဲ႔ ျပန္ေတြ႔ျခင္း

2010-06-12T07:36:00.001-07:00

ျခင္ကိုေထာင္ဖို႔ ႀကိဳးစားရင္းက

လူဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေထာင္မိရက္သားျဖစ္စဥ္မွာလို

ကမာၻႀကီးရဲ႕ အရန္ခံုတစ္ေနရာက

အသက္ပါပါနဲ႔ လွမ္းၾကည္႕လိုက္တဲ့အခါ

ဘံုေျမဇာပင္ကေလး ျဖစ္ရွာေနရသူ

ကဗ်ာဟာ

ေမာ္ဖင္းေတြ ထိုးခံထားရၿပီး

အသက္ေရာ ျဒပ္ပါ မဲ့ခါနီးဆဲဆဲ

လက္ပူးလက္ၾကပ္ (မိ)

လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ ျပရန္ (မရွိ)

ျဖစ္သမွ်ဆိုတဲ့ ေခါင္းစီးေအာက္

ေရလဲလို ရရာအဓိပၸါယ္မဲ့တစ္ခုခုကို ဆြဲကိုင္

(အစြဲေတြနဲ႔ ကိုင္)

ကမာၻဟာ ကိုယ့္အာဟာရ ကိုယ္မွီဝဲ

ျဖည္႕တင္းေနစဥ္အတြင္းမွာပဲ

ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ဝမ္းနည္း ဝမ္းသာ ျဖစ္ရ

အၿမဲတမ္းလိုလို

သူ႔အသင္းမွာဆို လူမစံု

ဒါေၾကာင့္မို႔လည္း

ကဗ်ာျဖစ္ရန္ တစ္ေၾကာင္းလို။

ခန္႔ေန.

သဘာပတိေတြနဲ႔ ငါတို႔ၿငိေနခဲ့

2010-06-05T03:36:00.001-07:00

မ်က္မွန္တပ္ၾကည္႕ေပမယ့္ မ်က္စိက မမွန္ေတာ့.. ျမက္ကိုပဲ မွန္မွန္စားသုံးရေတာ့မလို..

မ်က္စိေနာက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ကို ခင္မ်ားေနာက္စိမွာ ျမက္ေတြ က်ဳပ္ရဲ႕ ေနာက္မ်က္စိနဲ႔ ျမင္ေနရတယ္..

အေမွာင္ထဲမွာပဲ ၾကည္႕ၾကည္႕.. တကယ္တမ္း ေတာင္စြယ္မွာ အဓိပၸါယ္ မကြယ္ခင္..

အပူဒဏ္ကို ေရွာင္ရွားဖို႔ ကဗ်ာမ်ားကို recycleစုိ႔..

(၃)နာရီဟာ နာရီ(၃)လံုးကို တၿပိဳင္တည္း ခြဲ ခြာမွဳျဖစ္ပြား..

ဒိုင္လူႀကီးဟာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ျပန္ျပင္ဖို႔ ကိုယ္ေလးလက္ဝန္..

သူမတကယ္ေသဆံုးခဲ့ေၾကာင္းကို သူမကိုယ္တိုင္ အတည္ျပဳေျပာၾကားၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ၊

မိုးရြာၿပီးစ ျမက္ခင္းေတြ စိုေနတဲ့ေနာက္မွာ၊

ေက်ာင္းသြားရင္းနဲ႔ ခင္မ်ား သြားေက်ာင္းလာခဲ့တာ ဘာေတြပါလဲ..

အကၡရာေတြနဲ႔ အခါရက္ဟာ

ခင္မ်ားတို႔ ေျပာတဲ့ဟာသမ်ားထံ

အနက္ေရာင္ကားႀကီးနဲ႔ အနားေယာင္ ကပ္သြားၿပီး

နင္မဆံုးျဖတ္ခင္အထိ ဆက္ျဖဳန္းေနပါရေစ.. ငါ့ကိုယ္ငါ

သစၥာရည္ကို ေသာက္ၿပီး၊ ဦးထိပ္မွာ ပန္ဆင္ၿပီး၊ စားၿပီး နာၿပီး လာၿပီး သြားၿပီး၊

ထိုစဥ္ ကုန္က်စရိတ္အၿပီးအစီး၊

ေလတိုက္ေနခိုက္ လိုက္ေသလိုက္တယ္..

အာ႐ံုခြဲျခားဆက္ဆံ ခံစားေနရသည္႕ (၂)ညအိပ္ တစ္သက္ရက္ခရီး..

စိတ္ေလးေနစဥ္ ေဆးလိပ္မ်ား..

ၾကည္႕ေန ပိုေကာင္းလာလိမ့္မယ္..

မဟုတ္လို႔ကေတာ့ေနာ္။

ခန္႔ေန

ခ်ိတ္

2010-05-10T22:45:00.000-07:00

ငါးမွ်ားရင္းက အမွတ္မထင္

တျခားအရာေတြကို

မိသြားတာမ်ိဳး ႀကံဳဖူးသလား

(ဆရာေခ်ာကေတာ့ စႀကၤာဝဠာႀကီးကုိ မိခဲ့ပါတယ္တဲ့)

ငါးစာကို ေရထဲခ်တဲ့အခါ ငါးကိုမိတယ္

ပင္လယ္စာေတြခ်မိတဲ့အခါ ပင္လယ္ကို မိမယ္..

လူစာကို ခ်မိရင္ေတာ့

အဲဒါ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္မိတဲ့ေန႔ပဲျဖစ္မယ္။

အဲဒီအခါမ်ိဳးက်ရင္

ကိုယ္ဘယ္ကို ေျပးနိုင္ေျခရွိသလဲ

ကိုယ္ကိုယ္တိုင္သိေနေတာ့

ကိုယ့္ဆီက ကိုယ္လြတ္ေအာင္

ကိုယ္ဘယ္လို႐ုန္းမလဲ

ဒါေပမယ့္လို႔

ကိုယ္ဘယ္ကိုေျပးမလဲဆိုတာ

ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ သိတာေသခ်ာလား

ရည္ရြယ္ခ်က္တစ္ခုခုေၾကာင့္

ကိုယ္မဟပ္ခဲ့တာေသခ်ာလား

ကိုယ္ဆြဲတင္လိုက္တဲ့ ခ်ိတ္ရဲ႕ထိပ္မွာ

ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ပါလာတဲ့

ကိုယ္႐ုပ္ကိုယ္ေရာ ကိုယ္မွတ္မိလား

မွတ္ပုံတင္နဲ႔ တိုက္စစ္ၾကည္႕ေသးလား

ကိုယ့္ထက္ ကိုယ္ညံ့လို႔ပဲဆိုၿပီး

ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႔ ၿငိမ္ပါသြားတာမ်ိဳးပဲလား

ျပန္လြတ္လိုလြတ္ညား

႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ျဖစ္ပါေစ ႐ုန္းမလား

တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔ ထခုန္ေနတာ

ကိုယ့္ကိုယ္ကို မိလို႔ေပ်ာ္သြားတာလား

တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔ ထခုန္ေနတာ

ကုိယ့္ခ်ိတ္နဲ႔ကိုယ္ဆူးတာ နာေနလို႔လား

မမွ်ားခင္က အခ်ိန္သတ္မွတ္ထားသလား

ဒါမွမဟုတ္ မိခ်င္မိ၊ မမိခ်င္ေနလား..

လိုအပ္ရင္ O.T.(overtime) ေတြပါ ဆင္းလား

တစ္ႀကိမ္တစ္ခါပဲ မိရင္ရၿပီလား

ဒါမွမဟုတ္ ခဏခဏ ျပန္လႊတ္ၿပီး ဖမ္းၾကည္႕ေသးလား

ကိုယ္က ကိုယ့္အတြက္ အနစ္နာခံဖို႔ ကိုယ့္အစာကိုယ္ဟပ္ခဲ့တာလား

ကိုယ္က ကိုယ့္ကို ညႇင္းဆဲဖို႔ ကိုယ့္အစာကုိယ္တပ္ခဲ့တာလား

ကိုယ့္ကိုယ္ကို မိေအာင္ ဘယ္နည္းေတြ သုံးၿပီးဖမ္းမလဲ

ေလ့က်င့္ခန္းေတြ ဆင္းရလား၊ အလုပ္သင္ေတြ တက္ရသလား

Sponsor အေထာက္အပံ့ေတြယူေသးလား

ကိုယ့္လက္က ကိုယ္လြတ္ေအာင္ ဘာေတြၾကည္႕ေရွာင္မလဲ

ရာသီဥတုနဲ႔ စိတ္အေျခအေနကို ထည္႕စဥ္းစားဖို႔လုိအပ္လား

ကံ၊ ဥာဏ္၊ ဝီရိယပဲလား

ကိုယ္ ဘယ္အခ်ိန္၊ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လိုဆာမယ္ဆိုတာ

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ႀကိဳသိေနလား..

ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္သဘာဝ ကိုယ္သိဖို႔

အင္တာနက္ေတြ၊ သုေတသနျပဳက်မ္းေတြမွာ ေလ့လာရေသးလား

သူငယ္ခ်င္းေတြကို အသံုးျပဳ စစ္တမ္းေကာက္ၾကည္႕ဖူးလား..

ကုိယ့္ကိုယ္ကိုမွ်ားခံထိဖို႔ ခ်ိတ္ကို အေဝးႀကီးပစ္ရလား၊

ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္အနီးအနားမွာပဲ ခ်လိုက္ရင္လည္း ျဖစ္သလား

ကေလးမ်ား အလြယ္တကူမေရာက္ရွိနိုင္တဲ့ေနရာေတြမွာ ထားသလား

ကိုယ့္အစာ ကိုယ္သိဖို႔ အလင္းေရာင္ေကာင္းမြန္စြာရရွိဖို႔လိုအပ္သလား

ကိုယ့္အစာ ကိုယ္သိဖို႔ အနံ႔ခံေကာင္းဖို႔လိုသလား

ကိုယ့္အစာ ကိုယ္ဟပ္တဲ့အခါ

အၿမဲတမ္း သမ႐ိုးက်နည္းလမ္းကို သံုးလား

တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လွည္႕စားၾကည္႕ေသးလား..

ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ဆြၾကည္႕ေသးလား

ဒီလိုပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္မိဖုိ႔အတြက္ေရာ

ဦးေနွာက္နဲ႔ ကိုယ္ကာယ ဘယ္ဟာကို ပိုသံုးရလဲ

ကိုယ့္ထက္ ကိုယ္ လည္ဖို႔၊ သြက္ဖို႔ လိုလား

ဒါမွမဟုတ္ တစ္ခါလာလည္း သည္ေဖာ္ျမဴလာပဲလား..

ကိုယ့္ကိုယ္ကို မိခ်င္ပါတယ္ဆိုမွ

သူမ်ားေတြက လာဟပ္တာမ်ိုးေရာျဖစ္တတ္လား

အဲဒီအခါမ်ိုးက် ဘယ္လိုလုပ္ပစ္ေလ့ရွိလဲ

ကိုယ့္လက္ခုပ္ထဲက ကိုယ့္ကို

ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ အေသမသတ္ခဲ့ရင္ေတာင္မွ

ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ျပဳခဲ့တဲ့ ဒဏ္ရာကို က်က္ဖို႔

အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ယူရလဲ

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္လႊတ္ေပးခ်င္စိတ္မ်ားေကာ

ရွိသလား

တစ္လုပ္စားဖူး သူ႔ေက်းဇူးကို ေထာက္သလား

အမိခံခဲ့ရတဲ့ ကိုယ္ဟာ

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ျမင္တဲ့အခါမွာေရာ

ကိုယ္႐ုပ္ကိုယ္ မွတ္မိလား..

သိသိရက္နဲ႔ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္လိုက္မလား

လမ္းေတြ႕ရင္ ေနာက္မေခၚေတာ့ဘူးလား..

သစၥာေဖာက္တစ္ေယာက္လို ဆက္ဆံမွာလား..

သေဗၺသတၱာ ကမၼသကာလို႔ပဲ သေဘာပိုက္လိုက္သလား

တစ္ခါတစ္ေလ (ဒါမွမဟုတ္) ဘယ္ေတာ့မွ

ကိုယ့္ခ်ိတ္ဟာ ကိုယ့္ဆီ ျပန္မေရာက္လာတာမ်ိဳး ျဖစ္ဖူးလား

ဒါနဲ႔

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေရာ ျပန္မွ်ားၾကည္႕ရဲလား

ခန္႔ေန

မွတ္ခ်က္။ ။တျခားကဗ်ာေတြမွာ မွတ္ခ်က္၊ ရွင္းလင္းခ်က္ေတြ မေရးျဖစ္တာၾကာေပမယ့္

ဒီကဗ်ာမွာေတာ့ အထူးတလည္ ေရးလိုပါတယ္။ ဒီကဗ်ာမွာ နည္းနည္းေျပာစရာရွိပါတယ္။ မေျပာလည္း ျဖစ္လို႔ရပါတယ္။ ဆရာေခ်ာ(ေမာင္ေခ်ာႏြယ္) ခေရဇီေတြနဲ႔ အျခားေသာ သူ႔ကဗ်ာဖတ္ဖူးသူေတြအတြက္ ထင္စရာတစ္ခုျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ ဘာလဲဆိုေတာ့ ဆရာ့ရဲ႕ “ၿပီးပါၿပီ”ဆိုတဲ့ ကဗ်ာထဲမွာ ေနာက္ဆံုး

“ငါးမွ်ားခ်ိတ္ေတြက အစာကို ငါမဟပ္ဘူး။

ငါ့ဘဝ ငါးစားကိုသာ ငါဟပ္ခဲ့တယ္။ ။”

ဆိုတဲ့ နွစ္ေၾကာင္းကို ဒီကဗ်ာဟာ ဆြဲဆန္႔ေရးထားသေယာင္ျဖစ္ေနမယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ခံစားမိပါတယ္။

ဒါေပမယ့္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဒီကဗ်ာကို စေရးတုန္းက အဲလို မရည္ရြယ္ခဲ့႐ိုး အမွန္ပါ။

ကၽြန္ေတာ္ အႀကိဳက္ဆံုး “ငါး”ထဲက တစ္ေၾကာင္းကိုသာ ရည္ညႊန္းအျဖစ္နဲ႔ ျပန္သုံးခဲ့ပါတယ္။

ကဗ်ာအဆံုးသတ္ခါနီးက်မွ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ အဲ့အေပၚက နွစ္ေၾကာင္းကို သြားသတိရမိလို႔ အခုလို ရွင္းလင္းခ်က္ကေလး ထုတ္ျဖစ္ေၾကာင္းပါ။

ဆရာေခ်ာသို႔ သတိတရ

ခန္႔ေန

တစ္ေန႔မွ ေမ့မရသူေလးသို႔

2010-05-09T21:40:00.000-07:00

လူတစ္ေယာက္မွာ

သူ႔အေၾကာင္း ဒ႑ာရီတစ္ခု

ရွိသင့္တယ္ မဟုတ္လား။

အရာရာဟာ

ေျမႀကီးေပၚ တုတ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ေရးျခစ္ထားသလို

ျဖစ္လြယ္ပ်က္လြယ္ေတြ ခ်ည္းပါပဲကြယ္။

မင္းတစ္ဘဝလုံး ေၾကကြဲက်န္ရစ္ရေအာင္ဆိုၿပီး

ငါ့ကိုယ္ငါလည္း အဆံုးမစီရင္ရဲ

ဒါဆို

ေသနတ္ေျပာင္းထဲ ေခ်ာင္းၾကည္႕ရင္း

ခလုပ္နွိပ္မိတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရယ္လို႔

လူေတြ ျပက္ရယ္ျပဳ က်န္ရစ္ၾကမွာေပါ့

ငါ့ရဲ႕ အေကာင္းဆံုးကို ငါလုပ္မၿပီးေသးသမွ်

ဘယ္အရာေပၚမွာမွ

ငါ့ကိုယ္ငါ မပံုခဲ့နိုင္ဘူး။

ငွက္တစ္ေကာင္ဟာ

ေကာင္းကင္တစ္ခုတည္းမွာ နွစ္ခါပ်ံသန္းနိုင္ဖို႔

ေနမင္းႀကီးကို တစ္ႀကိမ္ပတ္ရတယ္။

တစ္ေန႔မွ ေမ့မရသူေလးေရ..

သည္တစ္ညေနခင္းေလးပဲျဖစ္ျဖစ္

အေကာင္းတိုင္း တင္က်န္ရစ္ဖို႔

ေတာင့္ခံထားရသူပါ။

ငါက ဂ်ဴးလိယက္ဆီဆာလိုပဲ

ကိုယ့္ရန္သူေတြရဲ႕ စာရင္းကို မွတ္မထားတတ္ဘူး။

ကိုယ့္နာမည္ ဘယ္သူတုန္းရယ္လို႔

ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ျပန္ေမးရတဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာေတာ့

ေသနတ္ေျပာင္းထဲ ေခ်ာင္းၾကည္႕မိျပန္ရဲ႕။

မင္းဖို႔ ဒ႑ာရီတစ္ခုေပါ့ကြယ္။

ပိုင္စိုးေဝ

ကလ်ာမဂၢဇင္း

ဒီဇင္ဘာ၊ ၁၉၉၇။

(ဣတၳိယေတာင္တန္း ကဗ်ာမ်ား)

ဆယ္ကမာၻေပါ့.. ဟုတ္လား နွင္း..

2010-05-08T07:39:00.000-07:00

Marina Bayသို႔

ဆိုက္ကပ္ရန္ ရထားႀကီးဟာ

ဦးတည္ခ်က္ေတြ မေျပာင္း၊

ရည္ရြယ္ခ်က္သာ ေျပာင္းခဲ့ေလတယ္

နံေဘးက မိုးေရသံေတြ

မွတ္တိုင္ေက်ာ္သြားတဲ့ အိပ္မက္ေတြနဲ႔

ေက်ာင္းသူေလး နင္းရာ လမ္းက

ေက်ာင္းသားေလး ခင္းရာ ပန္းမ်ားလည္း မလန္းနိုင္ေတာ့ၿပီ။

လက္ၾကားက မီးတိုင္တိုတိုေလးေတြကို

စုပ္ယူအားျပဳလို႔

ငါတို႔ၾကားက စၾကာဝဠာႀကီးဟာ

ဒီေလာက္ေတာင္ ကြာခဲ့ရပါသတဲ့ကြယ္..

ဘာေတြပဲ ျဖစ္ခဲ့ျဖစ္ခဲ့

ဘာေတြပဲ ျဖစ္လိမ့္ျဖစ္လိမ့္

ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေနျပန္မေကာင္းနိုင္ေတာ့လို႔..

အေတာင္မဲ့ နတ္သမီးေလး“နွင္း”ေရ

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဂ႐ုစိုက္ပါေနာ္...

ခန္႔ေန

အမ်ိဳးအစား- အတြင္းလွိဳက္စားေရာဂါ

2010-05-06T18:57:00.000-07:00

ေဟာဒီမွာ တစ္ယူဇနာ ဆားငန္ရည္ေတြ

ေဟာဒီမွာ တစ္ယူဇနာ သဲပြင့္ေတြနဲ႔

ေဟာဒီက ေက်ာက္ေဆာင္တို႔

ကဲ ပင္လယ္ျဖစ္ဖို႔ ဘာက်န္ေသးလဲ..

သူ ရင္ခံုတဲ့အခါ

လွိုင္း ေတြ ထ ကမယ္။

ခန္႔ေန

နွစ္နွစ္သား အနိ႒ာရံုသို႔တဖန္

2010-05-02T02:35:00.000-07:00

နာဂစ္နဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ကၽြန္ေတာ့္မွာလည္း ဒီတစ္ပုဒ္ပဲ ရွိေတာ့ကာ..

“မာရ္နတ္ေရးတဲ့ နာဂစ္ဇာတ္ (သို႕မဟုတ္) ျပာပံုထဲက ကဗ်ာ”

တစ္ညထဲပဲ…
ဒါေပမယ့္
တစ္ဘဝကို အၿမဲေရာက္သြားသလို..။

အဲဒီဘဝမွာ ..
စာသင္ခံုေတြ မရွိေတာ့ဘူး
မိသားစုထမင္းဝုိင္း မရွိေတာ့ဘူး
အိမ္ မရွိေတာ့ဘူး
ေမေမ့ရင္ခြင္ မရွိေတာ့ဘူး။

ေသာက္ေရေတြထက္
မ်က္ရည္ေတြ ပိုမ်ားတယ္..
စာအံသံေတြ အစား
အစာလုသံေတြက
ေက်ာင္းလာတက္ၾကတယ္...
ေခါင္းေလာင္းထိုးသံေတြရဲ႕ ေနရာ
လူေပ်ာက္ရွာသံေတြက
ေနရာယူၾကတယ္..
ႏို႕စာၿပီး ေအာ္ငိုသံေတြဟာ
ဘုရားရွိခိုးသံတခ်ိဳ႕ကို
ဖံုးလႊမ္းသြားတယ္..
နာဂစ္ေရ..
ဧရာဝတီ လယ္သမားႀကီးရဲ႕
ဒဏ္ရာမကင္းတဲ့ လက္ေတြကိုမ်ား
ျဖတ္ပစ္လိုတာလား...
တစ္ရက္ျခားတဲ့ ဘဝမွာ
ေက်ာင္းသားကေန
ငါလည္း
သူေတာင္းစားတစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီ ။

ေဖးကူရာ…
ငါတို႕အတြက္ အလွဴလည္း
အဆီေတြ စုပ္
အသားေတြ ထုတ္ခံေနရလို႕…
သစ္တစ္ပင္ဟာ
အျမစ္တစ္မွ်င္ေတာင္ မက်န္ေတာ့လို႕..
ေလွာ္တက္တစ္ေခ်ာင္းဟာ
အနားအေရာက္မွာ
ထင္းစတစ္ခု ျဖစ္သြားလို႕။

ငါ့အတြက္
ေခၚစရာ အေဖရယ္ မက်န္၊
ေတာ္စရာ အေမရယ္
ျပန္မလာေတာ့..
အျပစ္တင္ဖို႕ရာက
စစ္ကၽြန္ဘဝလား ?
ဆိုင္ကလုန္းလား ?
အတိတ္ကံလား ?
ဧရာဝတီလား ?
…………………
နိဂံုး မထိုးတတ္ခင္..
မီးေမႊးဖို႕ဆိုၿပီး
ငါ့ကဗ်ာေလးကိုလည္း
သူတို႕ဆြဲယူသြားၾကတယ္....။

ခန္႔ေန

ဒီကဗ်ာကို ၂၀၀၈၊ ၾသဂုတ္လေလာက္မွာ ေရးျပီးခဲ့ပါတယ္။ သံလြင္အိပ္မက္အင္တာနက္မဂၢဇင္း ကို ပထမဆံုးပို႔ျဖစ္ၿပီး ေဖာ္ျပခံတစ္ပုဒ္လည္း ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အခု ၂၀၁၀ ေမလ(၂)ရက္၊ နာဂစ္ျဖစ္ခဲ့တာ နွစ္နွစ္ေျမာက္အျဖစ္ ျပန္လည္ မွတ္တမ္းတင္လိုက္ပါတယ္..

ငါတို႔ ဘာသာစကားကို ေျပာတတ္သူေတြ

2010-05-02T00:19:00.000-07:00

စကားတတ္သူ၊ ကစားတတ္သူမ်ား၊

ေရလွ်ံသူ၊ ရန္ရွည္သူမ်ား၊

ေရတိမ္နစ္သူ၊ ေရနစ္တိမ္သူမ်ား၊

ဝါးကူထိုးသူ၊ သူထိုးကူဝါးမ်ား၊

သမ္းေဝေနသူ၊ ဝမ္းေသေနသူမ်ား၊

ထိပ္တိုက္ေတြ႕ေနသူ၊ ထိပ္ေတြ႕တိုက္ေနသူမ်ား..

ကၽြန္ုပ္တို႔၏ အဓိပၸာယ္ကို

ကၽြန္ုပ္တို႔က ေဖာ္ျပဖို႔

ကၽြန္ုပ္တို႔၏ ဘာသာစကားနွင့္ပင္ လုံေလာက္ပါ၏။

ခန္႔ေန

ေဆာင္းရာသီျဖတ္သန္းသြားလာမွဳ မွတ္တမ္း

2010-04-29T05:17:00.000-07:00

ေဆာင္းရာသီဟာ ကိုယ္လက္မအီမသာျဖစ္ေနတယ္

ေဆာင္းရာသီဟာ ဒီေန႔ ဖားမမိလို႔/ မဖားမိလို႔

ေဆာင္းရာသီဟာ လမ္းသလားေနရျခင္း

ေဆာင္းရာသီဟာ လည္ပင္းမွာ ေဆာင္းရာသီဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးနဲ႔

ေဆာင္းရာသီဟာ လည္မ်ိဳမွာ ကဗ်ာေတြ မ်ိဳထားတယ္

ေဆာင္းရာသီဟာ လည္ရွည္ဖိနပ္ႀကီးကို စီးလို႔

ေဆာင္းရာသီဟာ ၿမိဳ႕ရဲ႕ အထဲကို ဝင္လာၿပီ

ေဆာင္းရာသီဟာ လည္ျပန္ေတာင္ ငဲ့မၾကည္႕ဘူး

ဒီလိုနဲ႔ ေဆာင္းရာသီဟာ ပန္ကာေလအေပၚ သံသယ/ရာ ဝင္မိတယ္

ေဆာင္းရာသီဟာ ေဆာင္းရာသီမွာ စြပ္က်ယ္ေတြ ေစ်းေလ်ာ့ေရာင္းမိသလို

ေဆာင္းရာသီဟာ ေဆာင္းရာသီမွာ နွင္းေတြကို ေစ်းတင္ေခၚမိေလတယ္

ေဆာင္းရာသီဟာ ေဆာင္းတစ္ဦးရာသီနဲ႔ ေဆာင္းရာသီေတြေရွ႕မွာ (ႀကိယာဝိေသသနေတြမပါပဲ) လက္ထပ္ခဲ့ေလတယ္

ေဆာင္းရာသီဟာ ေဆာင္းရာသီမွာ ေဆာင္းရာသီနဲ႔ အေတာင္ပံခ်င္းခတ္မိရာကေန နွင္းေတြ လြင့္လြင့္ထြက္လာသတဲ့

ေဆာင္းရာသီဟာ ေဆာင္းရာသီေရာက္ရင္ ေဆာင္းရာသီအခ်င္းခ်င္း သတိရွိၾကဖို႔ လက္ေအာက္ေဆာင္းငယ္ရာသီမ်ားကို ေခၚယူသတိေပးခဲ့တယ္

ေဆာင္းရာသီဟာ ေဆာင္းရာသီေစ်းကြက္မွာ ငယ္ေမြးေဆာင္းေပါက္ရာသီမ်ားကို ေခၚယူဖို႔ အထက္ေဆာင္းရာသီႀကီးမင္းထံ အစီအရင္ခံထားတယ္

ေဆာင္းရာသီဟာ ေဆာင္းခ်စ္စိတ္ဓါတ္ရွင္သန္ထက္ျမက္စြာနဲ႔ ေဆာင္းဥအတုေလးေတြကို ဥခ်ခဲ့တယ္..

"ဒါေပမယ့္လို႔ ေႏြထီးေခါင္ႀကီး နွင္းကိုေမွ်ာ္တဲ့ကိစၥကေတာ့

ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ကို အတင္းအဓမၼျပဳက်င့္ေနတဲ့ အ႐ူးရဲ႕ အလုပ္သာျဖစ္ေပလိမ့္မယ္"လို႔

ေဆာင္းဂ်ာနယ္ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူတစ္ဦးက ေဆာင္းဘာသာစကားနဲ႔ အတည္အလင္းေျပာၾကားသြားခဲ့ပါတယ္

အလို... ေဆာင္းဘာသာစကားဟာ “နွင္း” မွ ဟုတ္ပါစ...

ခန္႔ေန

ငါ့ရင္ခြင္ကို (ေဇာ္ဝင္းထြဋ္)

2010-04-27T21:23:00.000-07:00

ဒီသီခ်င္းကို အစၥဏီဆိုေတာ့မွ ၾကားဖူးတာ.. ေနာက္ၿပီးမွ ေဇာ္ဝင္းထြဋ္ versionကို ျပန္နားေထာင္ျဖစ္တယ္.. အသက္(၂၀)ျပည္႕ၿပီးေနာက္ပိုင္း ေဆာင္းဦးလွိုင္ရဲ႕ စာသားေတြ ပထမဆံုး ျပန္မွန္တဲ့အႀကိမ္ေပါ့ ...

ရွင္သာ ရွင္လိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္ ကိုယ့္လူေရ

2010-04-25T07:29:00.000-07:00

သူဝင္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ အေျခအေနက သိပ္မဟန္ေတာ့ဘူး.. ေကာ္ဖီခြက္ထဲမွာ နို႔ဆီေလ်ာ့ေနၿပီ။

ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲ လက္ႏွိဳက္ၿပီးေတာ့ အေႂကြေတြကို ေရၾကည္႕ေနတယ္.. အေဝးေျပးကားဂိတ္က ေမြးေန႔ကိတ္ဟာ လက္သည္ေပၚေပၚ အလီွးခံေနရတယ္။

ဘာမွမတတ္နိုင္ေတာ့ဘူး။ ပိုက္ဆံစုထားတာျပည္႕ရင္ ေသေၾကာင္းႀကံနည္း (၁၀၀)စာအုပ္ကို သူဝယ္ဖတ္ဖို႔ စဥ္းစားထားတယ္.

ေသေၾကာင္းႀကံရန္အသင့္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ ဟိုေန႔က က်န္းမာေရးေဒါင္ေဒါင္ျမည္ေၾကာင္း သူ႔အစ္ကို ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ဆီမွာ သြားစစ္တယ္။ အားလံုး အိုေကပဲ။

ေဆးေတြကို လွဳပ္မေသာက္မိဖို႔ ေျပာတဲ့ဆရာဝန္ထဲမွာေတာ့ အဲဒီအစ္ကိုဟာ ပထမဆံုးျဖစ္မယ္။ ဟိုတစ္ေန႔ကပဲ သူနဲ႔ သူ႔ေကာင္မေလး ေစ့စပ္ေလာင္ကၽြမ္းျခင္း ၿပီးစီးသြားတယ္။ (တကိုယ္လုံး ရစရာကိုမရွိခဲ့၊ ေပးစရာလည္း မရွိခဲ့)

“တကယ္ေတာ့ နွစ္ေယာက္လို႔ေျပာလို႔ မရဘူး.. အမွန္က နွစ္စဗ်.. နွစ္စ.. မင္း တစ္စဟာ ဟိုတစ္စနဲ႔ သြားသြားညိေနတာ..” သူ႔ဦးေလးကဗ်ာဆရာေျပာတဲ့ စကား နားထဲဝင္၊ လွ်ံ တက္သြားတယ္။

နွစ္ေယာက္ရွိတာ ေသခ်ာပလားဆုိတဲ့ စကားကို သူ ရြံရွာမုန္းတီးခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ႐ွဴေနက် ႐ွဴေဆးဘူးကို သူလိုက္ရွာၾကည္႕တယ္။ မီးခိုးေရာင္ မီးခိုးေတြဟာ ေကာင္းကင္ေပၚလိမ့္လိမ့္/လိမ္လိမ္ တက္လာတယ္။

ဘယ္ဆီ ဘယ္ဝယ္မွန္း သူမသိခ်င္ဘူး။ ဓါတ္မီးတစ္လက္နဲ႔ ဟိုရွာ ဒီရွာလုပ္ၾကည္႕တယ္.. သူ႕ကိုယ္သူလည္း ေတြ႕လိုေတြ႕ညား..။ အိပ္ေနာက္ေဖးက ဂိုေဒါင္မွာ လူတစ္ေယာက္ကို လွမ္းေတြ႔တယ္။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ သူနဲ႔ စကားေတြေျပာျဖစ္ၾကတယ္။

ဟိုလူက အဆိပ္သုံးတဲ့အခါ ကိုယ္နဲ႔တည္႕တဲ့ အဆိပ္ကို ေရြးသံုးသင့္ေၾကာင္း.. ဒါမွသာ ေသျခင္းဟာ ၾကာရွည္ခံမွာျဖစ္ေၾကာင္း.. အလာ့ဂ်စ္ျဖစ္မျဖစ္လည္း အရင္ နည္းနည္းစီ စမ္းသံုးၾကည္႕သင့္ေၾကာင္း။

သူက သူေသေၾကာင္းႀကံစည္ဖို႔ေလွ်ာက္လႊာတင္ထားတာ အခုထိမက်ေသးေၾကာင္း.. အင္တာဗ်ဴးတစ္ခု၊ နွစ္ခု ေျဖၿပီးေသာ္လည္း ေသခ်ာေပါက္ေသဖို႔မွာ မေသခ်ာေသးေၾကာင္း.. ခန္႔မွန္းရန္ခက္ေၾကာင္း..

နွစ္ပတ္၊ သံုးပတ္ေလာက္ ထပ္ေစာင့္ရမွာျဖစ္ေၾကာင္း.. စသျဖင့္ေပါ့.. သူ႔ကိစၥကို ဟိုေရာက္ ဒီေရာက္ ေလွ်ာက္ေျပာေနမိတယ္..

သူ႔မွာ (က်န္းမာေရးစစ္ေဆး/ေဆးစစ္ခ်က္အရေရာ၊ စိတ္ဓါတ္၊ ကံဇာတာ၊ ပညာအရည္အခ်င္းအရပါ) ေသဖို႔အရည္အခ်င္းျပည္႕မွီေနတာပဲ..

ဘာ့ေၾကာင့္မ်ားပါလိမ့္.. သူစဥ္းစားမရျဖစ္ေနတယ္။ ဟိုလူကေတာ့ ဆိတ္ဆိတ္ေနၿပီး တစ္နာရီေလာက္ၾကာမွ တစ္ခြန္းဟ၊ နွစ္ခြန္းဟ ျပန္ျပန္ေျပာတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူလည္း ပိုေျပာလာတယ္။

ေသဖို႔ ကိစၥမွာ သိပ္ေလာရင္ မေကာင္းေၾကာင္း.. အခုေခတ္ ေသဆံုးခြင့့္နည္းလမ္းေတြဟာ အနည္းဆုံး (၂)နွစ္ (၃)ႏွစ္ေလာက္ ေသဖူးတဲ့အေတြ႕အႀကံဳရွိမွသာ တိုးေပါက္ေၾကာင္း။

ေသခ်င္သူေတြမ်ားေနေၾကာင္း။

သူဟာ အခုမွ အစိမ္းသက္သက္ ေသရမွာျဖစ္တဲ့အတြက္ အခြင့္အလမ္း မဆိုသေလာက္ နည္းပါးေၾကာင္း၊ ျဖစ္နိုင္ရင္ ေလွ်ာက္လႊာတင္ထားခ်ိန္ေတြမွာ အခ်ိန္ပိုင္း ေသဆံုးခြင့္ နည္းဗ်ဴဟာ၊ သီအိုရီမ်ားကို ေလ့လာေနသင့္ေၾကာင္း။

ဒါမွမဟုတ္ အသက္ေပးလမ္းေၾကာင္းပညာဘြဲ႕ကို ေနာက္ထပ္ (၃)နွစ္ေလာက္ ထပ္တက္လိုက္ရင္ေတာ့ ေသခြင့္ရဖို႔ တပမ္းသာ၊ ပိုေသခ်ာေၾကာင္း။

“နာေရးေလွ်ာက္လႊာေခၚယူမွဳ မွန္သမွ် ကၽြန္ေတာ္ေလွ်ာက္ထားတာပဲ ခင္မ်ာ” ဒီေလာက္ႀကီးေတာ့လည္း မရွားပါးသင့္ဘူး ထင္တယ္။ ေသဆုံးၿပီးသူတခ်ိဳ႕ဆီက ေထာက္ခံခ်က္လည္း ပါတာပဲ.. တစ္ခုခုမ်ား လြဲေနလို႔လား..

ေလွ်ာက္လႊာတင္တုန္းက ဓါတ္ပံုေတြ ဘာေတြက ေဟာင္းေနလုိ႔မ်ားလား.. ေဖာင္မွာ ျဖည္႕တဲ့လက္ေရးက မလွလို႔လား.. မွင္က သူတို႔ လုိခ်င္တဲ့ကာလာ မျဖစ္လို႔လား.. ထင္ရွားသည္႕ အမွတ္အသားကို မႀကိဳက္လို႔လား..

ဒါမွမဟုတ္.. သူအိပ္ေမာက်ေနတဲ့အခ်ိန္ တယ္လီဖုန္းေတြ ဘာေတြမ်ား ဆက္လို႔ မသိလိုက္ရတာမ်ားလား။ ဒါမွမဟုတ္.. အသက္ႀကီးေနလို႔ မေသသင့္တာမ်ားလား..

ဒါေတာ့ မျဖစ္နိုင္ေကာင္းရဲ႕.. သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတာင္ စေသရမယ့္ရက္ကို ရက္ခ်ိန္းယူၿပီးသြားၾကၿပီ.. တခ်ိဳ႕ကလည္း မေသခ်င္ ေသခ်င္နဲ႔ေသရ။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ေသခ်င္လို႔ တစ္ပိုင္းေသေနတာေတာင္ မေသရ။

ေသခြင္ေတြ ဘာေတြ ေသခ်ာတြက္ၾကည္႕ၿပီး ယၾတာေလးဘာေလးေရာ..

ေတာ္.. ေတာ္ပါဗ်ာ.. ရယ္စရာေတြ မေျပာပါနဲ႔..

ေနပါအံုးကြာ.. မင္းက ဘာရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ေသခ်င္ရတာတုန္း.. သူမ်ားေတြ ေသေနလို႔ popping လိုက္ ေသခ်င္ေနတာလား..

ဟာ.. ခင္မ်ားမို႔ ေျပာရက္တယ္ဗ်ာ.. က်ဳပ္က ေသျခင္းကို နက္နက္နဲနဲ ေလ့လာလိုက္စားေနတဲ့ သူဗ်..

ေအးေလ.. အဲဒါေၾကာင့္လည္း မင္းခံေနရတာေပါ့..

အြင္.. ဝါသနာ၊ စိတ္ပါရာျဖစ္လို႔ ေသခြင့္ ေလွ်ာက္ပါတယ္.. ခင္မ်ားေျပာမွပဲ ရွင္ခ်င္ေစာ္ကို နံသြားတာပဲ..

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ႐ုတ္တရက္ ရဲေတြဝင္လာၿပီး ေျပာလိုက္တာကေတာ့..

“ေဟ့.. မင္းတို႔ နွစ္ေကာင္ကို အသက္႐ွူသံအတုျပဳလုပ္မွဳနဲ႔ ဖမ္းလိုက္ၿပီ.. ဝရမ္းအမိန္႔အရ.. လူ႔ျပည္မွာ လူဒဏ္ တစ္သက္တစ္ကၽြန္းခံဖို႔သာ ျပင္ထားေပေတာ့”

“ဟိုက္.. .. ... ရွင္သာ ရွင္လုိက္ခ်င္ေတာ့တယ္ ကိုယ့္လူေရ”

ခန္႔ေန

update။ ။ေခါင္းစဥ္ကို ျပန္လည္ျပဳျပင္။

တာရာမင္းေဝကဗ်ာမ်ား (မိုးေခါင္လို႔ တီးတဲ့ဗံုသံ ကဗ်ာစာအုပ္မွ)

2010-04-23T22:55:00.000-07:00

အခုတေလာ ဖတ္ျဖစ္ေနမိတဲ့ ဆရာတာရာရဲ႕ မိုးေခါင္လို႔ တီးတဲ့ဗံုသံေတြထဲက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လိုက္တဲ့ကဗ်ာေတြေပါ့..

ဗ်တ္ေစာင္း ဘာသာေဗဒ

လျခမ္းအဝါကို ျမင္လို႔

ေကာင္းကင္ကို မျမင္လိုက္ဘူး။

တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္

ရြာ႐ိုးကိုးေပါက္ ေဝးခဲ့မိတယ္။

ေကာင္မေလးေရ

ငါ့ရဲ႕

အေမတစ္ဝက္၊ ေဆာင္းရာသီတစ္ဝက္ ေကာင္မေလးေရ

ငါ့ကို ကယ္ပါ။

ငါ့ကို ကယ္တင္တယ္လို႔ သေဘာမထားဘဲ

ငါ့ကို ကယ္ပါ

မင္းရဲ႕ အျဖဴတစ္ဝက္ရဲ႕ အျဖဴတစ္ဝက္ေလာက္

ငါ့ကို ဆြတ္ေပးပါ။

ရင္ဘတ္က ၾကယ္ေငြ႕ေတြ ျဖာက်လာတဲ့အထိ

ငါ ပြင့္ပစ္လိုက္ခ်င္လို႔ပါ။

လယ္သူမ

ကၽြန္ေတာ့္ ေတာင္ကုန္းကေလးပါ

အလင္းေတြနဲ႔

ခပ္မို႔မို႔ တည္ေဆာက္ထားတယ္။

ေန႔ရက္ေတြၾကာ

ေႏြအျပာေတြ ပြင့္ပြင့္သြား။

ျဖတ္သန္းၿပီးသား တိမ္ေတြ

တစ္အုပ္ၿပီး တစ္အုပ္ ျပန္ေကြ႕လာၾက။

... ... ...

ကၽြန္ေတာ္ ေပြ႕ပိုက္ခဲ့ရတယ္။

ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း

ဘာမွ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။

ကိုယ့္ရင္ဘတ္ကိုယ္ အၾကမ္းၾကဳတ္ဆံုး ဆြဲဖြင့္ၿပီး

ေနပူႀကဲႀကဲေတြ သြန္ခ်ပစ္ရတာက လဲြရင္ေပါ့။

သံေယာဇဥ္ကိုမွ

ခုတ္ထြင္ရွင္းလင္းတတ္တဲ့ လယ္သူမရယ္

အခုေတာင္ လြမ္းတယ္။

အနုပညာ ေမွာ္ဝင္စားမွဳ

ေၾကးနီေရာင္သင္းတဲ့

ျမားက်ိဳးတစ္စင္း ထိမွန္ထားတယ္။

လက္ဖဝါးေျခဖဝါးမွာ

အေမဝတ္ေပးခဲ့တဲ့ အေရခြံေတြ ကၽြတ္ကြာက်

ပန္းေရာင္ပ်ပ်ကေလးသာ ရွင္းပလာ...။

တကယ္ေတာ့

ၿမိဳ႕ပ်က္တစ္ခုပါပဲ

ဒါေပမယ့္.. ဗ်တ္ေစာင္းတစ္လက္ရွိေနလို႔

ကိုယ္.. ခ်ိဳေနမိတယ္။

နိုဝင္ဘာ

ငါ့ရဲ႕ ေရႊအိပ္မက္ကို

ေျခက်င္းေတြလို ခြဲစိတ္ ဝတ္ဆင္ထားတဲ့ မိန္းမ။

ျမဴခိုး နီညိဳေတြၾကားမွာ

စံပယ္ေတြ ကပိုက႐ိုနဲ႔.. လွလို႔။

ငါ.. တစ္ပြင့္ၿပီး တစ္ပြင့္ၿပီး တစ္ပြင့္ၿပိဳလဲ

နွင္းအဆက္ဆက္တိုင္ေအာင္ ေၾကကြဲခဲ့ရေပါ့။

ကၽြန္ေတာ္နွင့္ သနပ္ခါးပြင့္ကေလး

စစ္မက္ၿပိဳင္မိုး

ၾကယ္ကေလးေတြ စီးခ်င္းမထုိးၾကပါနဲ႔။

မိုးခ်ုပ္အိမ္ျပန္

လမင္းကို ပန္တဲ့မိန္းကေလး

ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ အိပ္စက္ေနလို႔ပါကြယ္။

တာရာမင္းေဝ

အဲလိယစ္တ္ေျပာတဲ့ Sensibility (ေဇယ်ာလင္း)

2010-04-22T08:39:00.000-07:00

ဆရာေဇယ်ာလင္းရဲ႕ ကဗ်ာဘဝရွာေတာ္ပံု ေဆာင္းပါးခ်ုပ္စာအုပ္ထဲက က်က္တဲ့ကဗ်ာနဲ႔ စိမ္းတဲ့ကဗ်ာဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ကို အရင္က တင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ေဆာင္းပါးေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္လက္လွမ္းမွီသေလာက္တင္ျပရတာဟာ ဒီေန႔ ေခတ္ၿပိုင္ကဗ်ာေတြကို ထဲထဲဝင္ဝင္မရွိသူေတြအတြက္ မိတ္ဆက္သေဘာနဲ႔ ရွိၿပီးသားသူေတြအတြက္ေတာ့ အေထာက္အကူ (ျပန္ေႏြး)ျဖစ္လုိျဖစ္ညား သေဘာသက္သက္သာျဖစ္ပါတယ္။ ကဗ်ာအျမင္မတူသူေတြအတြက္ေတာ့ ႐ွဳေထာင့္သစ္ေတြကို အကဲခတ္ရန္ေပါ့။ သူ႕ကဗ်ာေတြဟာ ႐ွဳပ္ေထြးေအာင္ တမင္ျပဳလုပ္ထားတယ္လို႔ ထင္ရသေလာက္ ေဆာင္းပါးေတြမွာေတာ့ ရွင္းခနဲ၊ လင္းခနဲေတြ ျဖစ္ေနတာမ်ိဳး ကၽြန္ေတာ္ ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အခု ေဆာင္းပါးကေတာ့ အဲဒီစာအုပ္ထဲကပဲ စာမ်က္နွာ ၁၆၄မွာပါတဲ့ "အဲလိယစ္တ္ေျပာတဲ့ Sensibility" ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးျဖစ္ပါတယ္။ (အဲလိယစ္တ္ = T.S.Eliot)
အခ်ိန္ရရင္ ရသလို က်န္တဲ့ ေဆာင္းပါးမ်ားကိုလည္း တင္ေပးခ်င္ပါတယ္။..

...........................................................

အဲလိယစ္တ္ေျပာတဲ့ Sensibility

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ျမန္မာကဗ်ာေလာကမွာ sensibilityကို “အာ႐ံုခံစားမွဳ”လို႔ ေျပာၾကတာရွိပါတယ္။ ေခတ္ေပၚကဗ်ာဆုိေတာ့ ေခတ္ေပၚအာ႐ံုခံစားမွဳေပါ့။ modern sensibility လို႔ သံုးၾကတာလည္း ေတြ႕ရပါတယ္။ ခက္တာက ဒီ “ေခတ္ေပၚအာ႐ံုခံစားမွဳ”မွာ တိက်တဲ့ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ မရွိတာပဲ။ ေခတ္မွာေပၚလာတဲ့ အာ႐ံုခံစားမွဳလို႔လည္း အလြယ္တကူေျပာမရ၊ ဘာကို အာ႐ံုခံစားတာလဲ ဆိုတာလည္း ေျပာရခက္။ ျပည္သူ႔ဘဝသ႐ုပ္ေဖာ္လုိလို၊ ျပည္သူ႔ကိုယ္စားကဗ်ာေရးသူရဲ႕ ခံစားခ်က္လုိလို၊ ကဗ်ာေရးသူရဲ႕ တသီးပုဂၢလခံစားခ်က္လိုလို၊ “ေခတ္ကိုထင္ဟပ္တဲ့” အာ႐ံုခံစားမွဳလိုလို၊ အားလံုးလည္း ပါဝင္ေကာင္း ပါဝင္ၾကပါလိမ့္မယ္။အေသအခ်ာေျပၾကတာကေတာ့ ေခတ္ေပၚကဗ်ာကို ေခတ္ေပၚအာ႐ံုခံစားမွဳနဲ႔ ေရးရတယ္ဆုိတာပါပဲ။ အဲဒီေခတ္ေပၚအာ႐ုံခံစားမွဳဆိုတာ ေန႔စဥ္ဘဝရဲ႕ အျဖစ္သနစ္ေတြ၊ ႐ိုက္ခတ္မွဳေတြ၊ ေတြ႕ႀကံဳရင္ဆိုင္ရမွဳေတြေပၚ တုန္႔ျပန္မွဳေတြခ်ည္းသက္သက္လား။ ဘာသာစကားေပၚမွာ၊ မီဒီယာေတြေပၚမွာ၊ လူထုဆက္သြယ္ေရးစနစ္ေတြေပၚမွာေကာ အာ႐ံုခံစားမွဳမရွိနိုင္ဘူးလား။ မရွိဘူးလား။ အာ႐ံုခံစားမွဳေပၚမွာ ျပန္အာ႐ံုခံစားမွဳမ်ိဳးေကာ မရွိနိုင္ဘူးလား။ အာ႐ုံခံစားမွဳထဲမွာ အေတြးေကာ မပါဘူးလား။ အာ႐ံုခံစားမွဳနဲ႔ အာ႐ံုသိမွဳဟာ အတူတူပဲလား။ ကြဲျပားမွဳရွိသလား။ “အာ႐ံု”ဆိုတဲ့ စကားကို ဘံုထုတ္လိုက္ၿပီး “ခံစားမွဳ”နဲ႔ “သိမွဳ”ကို ဘယ္လိုခြဲျခားမလဲ၊ ဘယ္လို ဆက္စပ္မလဲ။

ဒါေတြဟာ ဘာသာစကားကို စိတ္ဝင္စားတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ဝသီေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ေလွ်ာက္ေတြးေနတာလည္း ျဖစ္နိုင္ပါတယ္။ ဒါေတြ မေတြးဘဲ၊ မစဥ္းစားဘဲ၊ သိစရာမလိုဘဲ ကဗ်ာေတြ ေရးေနလို႔လည္း ရတာပဲမဟုတ္လား။ အဲဒါေတြ မပါဘဲ ဆုရကဗ်ာေတြေတာင္ ေရးလို႔ရတာပဲ မဟုတ္လား။ “ကဗ်ာဆုိတာ ခံစားမွဳကလာတာ၊ သိမွဳတတ္မွဳေတြဟာ ကဗ်ာကို ဖ်က္စီးတယ္”ဆိုတဲ့ ေရာမႏိၱက အယူအဆကလည္း အေျခခိုင္ေနေသးတယ္ မဟုတ္လား။ ဒါေတြဟာလည္း အယူအဆကိစၥေတြပါ။ အတၱေနာမတိေတြနဲ႔လည္း ယွက္ႏြယ္လာေတာ့ ကိုယ္မွန္တယ္ထင္တာ ကိုယ့္အမွန္တရားေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကဗ်ာေဗဒဆိုတာ ရွိေသးတယ္ေလ။ ကဗ်ာဆိုတာ အနုပညာျဖစ္တယ္ဆိုရင္ “အနုပညာ”မွာ “ပညာ”ဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ႔ အဲဒီစကားရဲ႕ အနက္အဓိပၸာယ္ရွိေသးတယ္ဆိုတာ မေမ့အပ္ဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။ ပညာဆိုတာကလည္း ေလ့လာလိုက္စားသူအတြက္ ႀကိဳက္နွစ္သက္စရာ တန္ဖိုးရွိတဲ့ ႀကိဳက္နွစ္သက္စရာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ကဗ်ာေဗဒလည္း ထိုနည္းတူေပါ့။

အဲဒီေတာ့.. တီ၊ အက္စ္၊ အဲလိယစ္တ္ရဲ႕ sensibility။ ဒီ sensibility ကိစၥကို အဲလိယစ္တ္က The Metaphysical Poets ေခါင္းစဥ္တပ္ essays ထဲမွာ ေရးသားေဖာ္ျပခဲ့တာရွိပါတယ္။ ၁၉၂၀ေလာက္ကပါ။ ၿဗိတိသွ်နိုင္ငံ၊ ပထမအလစ္ဇ္ဘက္သ္ဘုရင္မေခတ္မွာ ေပၚေပါက္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာဆရာေတြရဲ႕ ကဗ်ာအမ်ိဳးအစားျဖစ္ပါတယ္။ ဦးေဆာင္သူေတြထဲမွာ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားခဲ့တာကေတာ့ John Donne ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီကဗ်ာဆရာေတြနဲ႔ ဆက္ႏြယ္ၿပီး အဲလိယစ္တ္ထြင္လိုက္တဲ့ စကားနွစ္ခြန္းကေတာ့ “Unification of sensibility” (အာ႐ံုခံစားမွဳ ဆက္စပ္စည္းလံုးျခင္း)နဲ႔ “Dissociation of sensibility” (အာ႐ံုခံစားမွဳ အဆက္အစပ္ျပတ္ေတာက္ျခင္း)လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဘာသာျပန္ၾကည္႕လုိက္ပါတယ္။

အဲလိယစ္တ္ရဲ႕ sensibility ဟာ ကၽြန္ေတာ့္တို႔ သာမန္သုံးစြဲေနၾကတဲ့ “အာ႐ံုခံစားမွဳ/ အာ႐ံုခံစားနိုင္စြမ္း” ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ထက္ က်ယ္ဝန္းနက္႐ွိဳင္းတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အဲလိယစ္တ္ေျပာခဲ့တဲ့ sensibility ဆိုတာ သူကိုယ္တိုင္ရွင္းျပတဲ့ “synthetic faculty” ျဖစ္ပါတယ္။ “ေပါင္းစပ္နိုင္တဲ့ စြမ္းရည္”လို႔ အဓိပၸာယ္ယူလို႔ ရပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ အဲလိယစ္တ္ရဲ႕ sensibility ဟာ အာ႐ံုခံစားမွဳဆိုတာထက္ “အာ႐ံုမ်ားေပါင္းစပ္နိုင္တဲ့ စြမ္းရည္”၊ သို႔မဟုတ္ “အာ႐ံုခံစားမွဳမ်ား ေပါင္းစပ္နိုင္တဲ့ စြမး္ရည္” ျဖစ္ပါတယ္။ ကဗ်ာေရးသူေတြမွာ ရွိ(သင့္)တဲ့ စြမ္းရည္လို႔ အဲလိယစ္တ္က ဆိုပါတယ္။ အဲလိယစ္တ္ရဲ႕ အလိုအရ ဒီMP ကဗ်ာဆရာေတြဟာ ပညာရပ္ေတြကို အထူးလိုက္စားၾကတယ္။ ဗဟုသုတအမ်ိုးမ်ိုးကို ရွာမွီးၾကတယ္။ စာေတြအမ်ားႀကီး ဖတ္ၾကတယ္။ ဖတ္ၿပီး ေၾကေၾကညက္ညက္ စဥ္းစားၾကတယ္။ ဒီလိုပညာေတြ၊ ဗဟုသုတေတြ ရွာမွီးစုေဆာင္းျခင္းအားျဖင့္ သူတို႔ရဲ႕ (အာ႐ံု)ခံစားပံုဟာ တစ္နည္းတစ္ဖံုေျပာင္းလဲသြားၾကတယ္။ သူတို႔ဟာ အေတြးနဲ႔ ခံစားမွဳကို ေပါင္းစပ္လိုက္ၾကတယ္။ နွင္းဆီတစ္ပြင့္ရဲ႕ ရနံ႔ကို တုိက္႐ိုက္ခံစားသလို အေတြးတစ္ခုကိုလည္း တိုက္႐ိုက္အာ႐ံုခံစားဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္။ အေတြးနဲ႔ (အာ႐ံု) ခံစားမွဳကို မခြဲျခားေတာ့ဘူး။ အေတြးကို အာ႐ံုခံစားၿပီး အာ႐ံုခံစားမွဳကို ေတြးၾကတယ္။ ေတြးျခင္းဟာ အာ႐ံုခံစားျခင္းျဖစ္တဲ့အထိ။ အေတြးနဲ႔ အာ႐ံုခံစားျခင္ဟာ တစ္သားတည္းျဖစ္တဲ့အထိ။

ေနာက္တစ္ခုက ကြဲျပားျခားနားၿပီး အဆက္အစပ္မရွိတဲ့၊ သာမာန္အားျဖင့္ ဆက္စပ္လို႔မရတဲ့၊ ဆန္႔က်င္ဘက္ေတြေတာင္ျဖစ္ေနၾကတဲ့ ေတြ႕ႀကံဳခံစားမွဳေတြ၊ အေတြးေတြကို ေပါင္းစပ္ယူလိုက္ၾကတာ ျဖစ္တယ္။ သိမွဳ၊ စဥ္းစားမွဳ၊ ယုတိၱနဲ႔ ယွဥ္ၾကည္႕ရင္ ကြဲျပားျခားနားၾကေပမယ့္ အာ႐ံုခံစားမွဳမွာ သြားတူတာေတြကို ေပါင္းစပ္လိုက္တာျဖစ္တယ္။ ဂၽြန္ေဒါန္ရဲ႕ အခ်စ္ကဗ်ာတစ္ပုဒ္မွာဆိုရင္ သန္းတစ္ေကာင္ကို ပင္မဇာတ္လိုက္ လုပ္ထားတာေတြ႕ရပါတယ္။ အခ်စ္ကဗ်ာဆိုမွေတာ့ အခ်စ္ခံစားမွဳအေၾကာင္း ေရးဖြဲရမွာေပါ့။ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီရြံ႕မုန္းစရာေကာင္းတဲ့ သန္းက ဇာတ္လိုက္ျဖစ္ေနရတာလဲ။ ကဗ်ာထဲမွာ အမ်ိဳးသားဇာတ္ေဆာင္ဟာ သူခ်စ္ရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးဇာတ္ေဆာင္ကို ေျပာေနတာျဖစ္ပါတယ္။ မင္းနဲ႔ငါ ခ်စ္ၾကလ်က္သားနဲ႔ မေပါင္းစပ္နိုင္ၾက၊ မစပ္ယွက္နိုင္ၾကတာဟာ သန္းတစ္ေကာင္ရဲ႕ ဘဝေလာက္ေတာင္ မေကာင္းရွာၾကဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဒီသန္းဟာ မင္းကုိကိုက္ၿပီး မင္းရဲ႕ေသြးကို စုပ္ယူတယ္။ ၿပီး ငါ့ကို ကိုက္ၿပီး ငါ့ရဲ႕ေသြးကို စုပ္ယူတယ္။ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ မင္းရဲ႕ေသြးနဲ႔ ငါ့ရဲ႕ေသြးေတြေရာေနွာခြင့္ရၾကတယ္။ မင္းနဲ႔ ငါက်ေတာ့.. ။ ေနာက္တစ္ပုဒ္မွာ သူနဲ႔ သူ႔ခ်စ္သူကို ကြန္ပါခၽြန္ရဲ႕ ေထာက္နွစ္ဖက္နဲ႔ နွိဳင္းထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ အဲသလို မဆက္စပ္အပ္ရာေတြကို ဆက္စပ္ၿပီး ေရးသားၾကတဲ့အတြက္ အဲဒီ MP ကဗ်ာေတြကို မဆီမဆိုင္တာေတြကို အတင္းအဓမၼဆက္စပ္ေရးသားၾကတဲ့ ကဗ်ာေတြကို ေဝဖန္ပုတ္ခတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲလိယစ္တ္ကေတာ့ အဲဒါကိုပဲ အထူးနွစ္သက္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီကဗ်ာေတြမွာ Unification of sensibility ကို ေတြ႕ရွိရၿပီး ေနာက္ပိုင္းကဗ်ာေတြမွာ အဲဒီ sensibility မ်ိဳး ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ အဲလိယစ္တ္ရဲ႕ modern sensibility ဆိုတာ အဲဒီ sensibility ကို ၂၀ရာစုဦးပိုင္း modern သမိုင္းကာလမွာ ျပန္ပ်ိဳးေထာင္ေလ့က်င့္ သင္ယူသုံးစြဲနိုင္တဲ့စြမ္းရည္ျဖစ္ပါတယ္။

ဘာျဖစ္လို႔ modern sensibility လဲ။ ၂၀ရာစုဦးပိုင္း လူ႔သမိုင္းမွာမႀကံဳစဖူး အျဖစ္ထူးေတြေပၚေပါက္လာခဲ့ပါတယ္။ စက္မွဳထြန္းကားၿပီး တီထြင္မွဳေတြမ်ားျပားလာတဲ့အေလ်ာက္ လူေနမွဳဘဝပံုစံေတြ ေျပာင္းလဲသြားၾကပါတယ္။ အာ႐ံုေတြမ်ားလာတယ္။ ျမန္လာတယ္။ ၿပိုကြဲလာတယ္။ ယဥ္ေက်းမွဳျမင္မားလွခ်ည္ရဲ႕ဆိုတဲ့ အေနာက္တိုင္းသားေတြဟာ ဥေရာပမွာ ကမာၻ႕စစ္ႀကီး ဖန္တီးၿပီး လူသတ္ပြဲႀကီး က်င္းကၾကပါတယ္။ ဘယ္မွာလဲ၊ ဆင္ျခင္ယုတၱိျမင့္မားမွဳ။ ဘယ္မွာလဲ၊ အသိတရားနဲ႔ ေမတၱာေရွ႕ထားမွဳ။ ဘယ္မွာလဲ၊ သိပၸံနဲ႔ နည္းပညာက တေၾကာ္ေၾကာ္ေအာ္လာခဲ့တဲ့ လူေနမွဳဘဝျမႇင့္တင္မွဳ။ ဘယ္မွာလဲ သမိုင္းရဲ႕စဥ္ဆက္မျပတ္တိုးတက္မွဳ။ ဘယ္မွာလဲ၊ အမွန္တရား။ ဘာလဲ၊ အနုပညာ။ အကုန္လုံးၿပိုကြဲသြားခဲ့ၿပီ။ အဲဒီလို အပိုင္းပိုင္းအစစ၊ သမိုင္းေခတ္ရဲ႕ ရလဒ္၊ modern သမိုင္းေခတ္ရဲ႕ စ႐ိုက္လကၡဏာ၊ modern သမိုင္းေခတ္ရဲ႕ ရလဒ္၊ modern သမိုင္းေခတ္ရဲ႕ အာ႐ံုခံစားမွဳ။ အဲဒီလို အပိုင္းပိုင္းအစစ၊ အစိပ္စိပ္အမႊာမႊာၿပိဳကြဲသြားခဲ့ၿပီျဖစ္တဲ့အတြက္ အဲဒီအပိုင္းပိုင္းအစစ၊ အစိပ္စိပ္အျမႊာျမႊာ fragments ေတြနဲ႔ပဲ ဖန္တီး၊ ဖြဲ႕စည္း၊ တည္ေဆာက္ယူရေတာ့မွာပဲ ျဖစ္ေတာ့တယ္။

အဲလိယစ္တ္ရဲ႕ The Wasteland ကဗ်ာမွာပါတဲ့တစ္ေၾကာင္းက ‘These fragments I have shored against my ruin’ ‘ငါ့ ပ်က္ဆီးျခင္းကို ေဟာဒီအပိုင္းပိုင္း အစစ၊ အစိပ္စိပ္အျမႊာျမႊာေတြနဲ႔ပဲ ငါ က်ားကန္ခဲ့ရၿပီ’ ။

အဲလိယစ္တ္ရဲ႕ modern ေခတ္မွာ ဘယ္ဟာကိုမွ သူ႔ခ်ည္႕သက္သက္ တစ္လံုးတစ္ဝန္းတည္း အာ႐ံုခံစားလို႔ မရေတာ့ဘူး။ အာ႐ံု ခံစားမွဳကိုယ္တိုင္ဟာ ၿပိုကြဲခဲ့ၿပီ။ ဘယ္အရာကိုမဆို အပိုင္းပိုင္းအစစ၊ အစိပ္စိပ္အျမႊာျမႊာသာ အာ႐ံုခံစားလို႔ ရေတာ့တယ္။ အဲဒီအပိုင္းပိုင္းအစစ၊ အစိပ္စိပ္အျမႊာျမႊာအာ႐ံုေတြဟာလည္း အဆက္အစပ္မရွိ၊ ဆက္စပ္လို႔မရ၊ ဖ႐ိုဖရဲ။ modern သမိုင္းေခတ္ကာလမွာ ကဗ်ာေရးသူရဲ႕ sensibility ဟာ အဲသလုိျဖစ္သြားေတာ့တယ္။ အဲသလိုပဲ အာ႐ံုခံစားရေတာ့တယ္။ အဲဒီ အဆက္အစပ္မရွိတဲ့ အပိုင္းပိုင္းအစစ၊ အစိပ္စိပ္ အျမႊာျမႊာအာ႐ံုေတြနဲ႔ပဲ ကဗ်ာေရးၾကရေတာ့တာပဲေပါ့။ အဲဒါေၾကာင့္ အဲလိယစ္တ္ နွစ္သက္ခဲ့တဲ့ Metaphysical Poetry ။ အဲဒါဟာ အဲလိယစ္တ္ရဲ႕ modern sensibility ။ အဲဒါဟာ အဲလိယစ္တ္ရဲ႕ modern poetry ။ အဲဒီနည္းနဲ႔ပဲ အက္ဇရာေပါင္းန္ဒ္ ေဆာ္ၾသလုိက္တဲ့ ‘Make it new’ (အသစ္ျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ၾက)။ အဲဒါေၾကာင့္ အေပၚယံၾကည္႕ရင္ အဆက္အစပ္မရွိတဲ့ နိမိတ္ပံုေတြ၊ အဲဒါေၾကာင့္ “မ်ဥ္းသေဘာ မေဆာင္၊ အကြက္သေဘာေဆာင္”ေတြ။ အဲဒါေၾကာင့္ “ေဝ့ကာ၊ ဝိုက္ကာ”ေတြ။ အဲဒါေၾကာင့္ . . . ။

ဒီအပိုင္းပိုင္းအစစ၊ အစိပ္စိပ္အျမႊာျမႊာအာ႐ံုေတြနဲ႔ပဲ နိမိတ္ပံုေတြဖြဲ႕စည္းေရးသားနိုင္တာ modern sensibility ရွိလို႔ ျဖစ္တယ္။ အဲလိယစ္တ္ရဲ႕ အလုိအရ ကဗ်ာေရးနိုင္ဖို႔ အသင့္အေနအထားမွာ ရွိေနတဲ့ ကဗ်ာဆရာရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ အဲဒီလို ဆက္စပ္မွဳမရွိတဲ့ အပိုင္းအစ၊ အစိပ္အျမႊာေတြဟာ အေပါင္းအစည္းသစ္တစ္ခုအျဖစ္ လာေရာက္စုစည္းတာျဖစ္တယ္။ တစ္နည္းေျပာရရင္ ဒီအပိုင္းအစေတြနဲ႔ အေပါင္းအစည္းသစ္တစ္ခုကို ျပဳလုပ္ယူတာျဖစ္တယ္။ သာမာန္လူဟာ ခ်စ္စိတ္ဝင္ေနမယ္၊ စပီနိုဇာရဲ႕ ဒႆနက်မ္းကို ဖတ္ေနမယ္၊ လက္နွိပ္စက္ ႐ိုက္သံၾကားေနမယ္၊ မီးဖိုေခ်ာင္မွာ ခ်က္ျပုတ္ေနတဲ့ ဟင္းရနံ႔ေတြ ရေနမယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါေတြဟာ ဆက္စပ္မွဳမရွိတဲ့ သီးျခားကိစၥေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ ကဗ်ာဆရာမွာေတာ့ ဒီအာ႐ံုေတြေရာက္လာၿပီး ဒီအာ႐ံုေတြကိုပဲ ဆက္စပ္ဖြဲ႕စည္းၿပီး ကဗ်ာျဖစ္ေစတာ၊ ကဗ်ာျပဳလုပ္တာ ျဖစ္တယ္။ အဲသလို ဖ႐ိုဖရဲအာ႐ံုေတြကို စုစည္းဆက္စပ္နိုင္တာဟာလည္း modern sensibility ရွိလို႔ ျဖစ္တယ္။ ဒီလို modern sensibility နဲ႔ ေရးမွ modern poetry ျဖစ္တယ္။ modernism (အထူးသျဖင့္ အေနာက္တိုင္း modernism) ရဲ႕ အျမင္၊ အယူအဆ၊ ဝါဒ၊ အာ႐ံုခံစားမွဳ၊ အာ႐ံုခံစားမွဳေပါင္းစပ္ယူမွဳတို႔နဲ႔ ေရးသားဖြဲ႕စပ္ထားတဲ့အတြက္ ဒီကဗ်ာေတြကို modernist poetry လို႔ သံုးနွဳန္းတာလည္း ရွိပါတယ္။ အဂၤလိပ္ဘာသာစကားမွာ modern ဆုိတာ “ေခတ္ေပၚ”လို႔လည္း အဓိပၸာယ္ထြက္တဲ့အတြက္ ေခတ္ေပၚ modern ကဗ်ာနဲ႔ modernistရဲ႕ modern sensibility နဲ႔ ေရးသားတဲ့ modernist ကဗ်ာ ကြဲျပားေစလိုတဲ့သေဘာလို႔လည္း ယူလို႔ရပါတယ္။ ဥပမာ၊ ဒီေန႔ အိႏိၵယမွာ ေရးေနတဲ့ ကဗ်ာကို Modern India Poetry လို႔ ေခၚၾကေပမယ့္ modernist ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မွာဆိုတဲ့ သေဘာပါပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း modern၊ modernist စတဲ့ label မတတ္ေတာ့ဘဲ Contemporary ေခတ္ၿပိဳင္လို႔ပဲ သံုးလာၾကတာလည္း ေတြ႕ရပါတယ္။

အဲဒီေတာ့ အဲလိစ္တ္ရဲ႕ ‘modern sensibility’ နဲ႔ ျမန္မာကဗ်ာေလာကမွာ သံုးေနတဲ့ “ေခတ္ေပၚအာ႐ံုခံစားမွဳ”တို႔ တူ၊ မတူ စဥ္းစားလို႔က စဥ္းစားနိုင္ပါတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ၁၉၆၈ ေလာက္က စခဲ့တဲ့ “ေမာ္ဒန္ ေပၚယဲ့ထရီ” ကိစၥ၊ ျမန္မာေမာ္ဒန္ကဗ်ာေခတ္ဦးကာလတုန္းက (“ေခတ္ေပၚ”လို႔ မသံုးဘဲ “ေမာ္ဒန္”လို႔ သံုးခဲ့တဲ့) ကဗ်ာကိစၥ၊ တုိက္ခိုက္ေရးသားခဲ့တာေတြရဲ႕ ကိစၥ၊ “ေမာ္ဒန္”ကဗ်ာကေန “ေခတ္ေပၚ”ကဗ်ာ ေျပာင္းသြားတဲ့ကိစၥ၊ အဲဒါေတြကိုပါ ျမန္မာ ေခတ္ေပၚကဗ်ာသမိုင္းျဖစ္စဥ္အျမင္နဲ႔ ႐ွဳေထာင့္တစ္ခုကေန စဥ္းစားၾကည္႕ၾကရေအာင္ပါ။ စဥ္းစားျခင္းအေလ့အထရွိသူေတြေတာ့ စဥ္းစားမိၾကလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အားနာစရာတစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။ တျခားမဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေန႔လို ၂၁ရာစုဦးပိုင္းကာလမွာ ၂၀ရာစုအေစာပိုင္းကာလတုန္းက ကဗ်ာအေၾကာင္းကိစၥကို ေျပာေနရေသးလို႔ပါပဲ။

ေဇယ်ာလင္း

၂၁၊ စက္တင္ဘာလ၊ ၂၀၀၇

(ကဗ်ာ ဘဝ ရွာေတာ္ပံုမွ)

ဟုတ္ေစ/ဟုတ္ကဲ့

2010-04-21T09:27:00.000-07:00

ယို႔.. ယို႔..

ဟုတ္ခ်င္ ဟုတ္မယ္

မဟုတ္ခ်င္ မဟုတ္ဘူး

ေအာင္ေစ ပိုင္ေစ နိုင္ေစ ပြဲေပါင္း

ဟုတ္ဒါန္း ငယ္ေဆာင္

မဟုတ္က ဟုတ္ကေတြဗ်ာ

ဟုတ္ရမယ္လို႔ နင့္ကို ေျပာေနလို႔လား..

အဲဒါ ဟုတ္ကို မဟုတ္တာ

မင္းလည္း မင္းဘာသာဟုတ္

ဟုတ္ရဲ႕လား၊ ဟုတ္ၿပီလား..

တကယ္ အဟုတ္ႀကီး

တယ္ဟုတ္ပါလား..

“ဟာ”ေတြ ျဖဳတ္လုိက္ရင္ေတာ့

အဟုတ္ဗ်ာ

သူ႔ဟာနဲ႔ သူေတာ့လည္း

ဟုတ္ေနတာပဲေလ

ဒါ “ဟုတ္”အေၾကာင္းေတြ မဟုတ္လား..

ဟုတ္တိ ပတ္တိလည္း

မဟုတ္ေပါင္ဗ်ာ..

တကယ္ ဟုတ္လို႔ကေတာ့

ကိုကို ေသၿပီသာမွတ္

ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္

ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ စမ္းၾကည္႕ခ်င္တယ္

ဟုတ္မဟုတ္

ေသခ်ာလွန္ေလွာၾကည္႕ခဲ့ပါလားရွင္

မဟုတ္ဘူး..

ဘတ္သီးမ်ား

တယ္ဟုတ္ေနပါလား..

လုပ္ႀကံစရာ ဟုတ္မွန္ရာမ်ားနည္းတူ

ဟုတ္ေၾကာင္းကုန္စင္ ေျပာလို႔ရသမွ်

ဒါမွမဟုတ္..

ဒီေန႔ဟာ ဒီေန႔မွ

ဟုတ္-ရန္-ေကာ-ဗ်ာ-

ခန္႔ေန

စာပုိ႔ခို

2010-04-13T19:57:00.000-07:00

ဘာမွန္းမသိလည္း

အသက္နဲ႔ရင္းၿပီး ပ်ံသန္းလာမယ္။

ပံုျပင္ထဲမွာဆို

ယုန္ကေလးလည္း ပညာရွိ။

လိပ္ကေလးလည္း

တစ္ေန႔တစ္လံေရြ႕ေနမယ္။

လူနဲ႔မတူတဲ့ လူ႔ဘဝ

ဘယ္သူနဲ႔မွလည္း မတူတဲ့လူ႔ဘဝ

လူ႔ဘဝဟာ

ေမွ်ာ့တစ္ေကာင္လို ေသြးမစုပ္နိုင္ခဲ့ပါ။

ေနေရာင္ျခည္မွာ

ဘလိတ္ဓားဟာ တလက္လက္ဝင္းပလို႔။

မနက္ျဖန္မွာ

ဘယ္သူ႔နာေရးသတင္းၾကားရမလဲ။

ဘာမွန္းမသိလည္း

အသက္နဲ႔ရင္းၿပီး ပ်ံသန္းလာမယ္။ ။

ၾကည္ေဇာ္ေအး

(႐ိုး႐ိုးသားသားသစ္သီး ကဗ်ာစာအုပ္မွ).

ညီေလး.. ကိုယ့္ကို သတိတစ္တို႔ေလာက္

2010-04-12T20:46:00.000-07:00

ဆာေပမယ့္ မနင္..

နာေပမယ့္ မက်င္ပါဘူး..

ခင္မ်ား ဒဏ္ရာေတြ နက္မွန္း ကၽြန္ေတာ္သိေနတာပဲ

ဒါမယ့္ နီတယ္လို႔ ေျပာရင္ ပိုမွန္မလားဗ်ာ..

အပူခ်ိန္ေတြ မတက္ဘဲ ဖ်ားေနသူႀကီးငဲ့

မေန႔က အေၾကာင္းမျပန္တာနဲ႔

ဒီမွာ အက္ေၾကာင္းေတြ ျပန္ထေနၿပီ

တကယ္..

ဝန္/ဝင္ ခံေပးဖို႔ က်ဳပ္မွာ

(ဓါတ္ခဲ) အားမရွိေတာ့ပါဘူး

ေကာင္းကင္မွာ ဟိုအေကာင္ေတြ

အစုတ္လိုက္ အ႐ြဲ႕လိုက္ ပ်ံေနတာကိုၾကည္႕ရင္း

ဒီမွာေတာ့ ပန္းဝင္လိုက္၊ ပန္းထြက္လိုက္

တစ္ေယာက္ထဲ စိတ္ခ်တတ္ သူ႕အေၾကာင္းသိရလို႔

စိတ္ဓါတ္ေရာ ကိုယ္ဓါတ္ပါ က် ေလ တယ္

သူ႕ ေက်ာ္ခိုင္းမလား..

ကိုယ္ ေက်ာခိုင္းရမလား..

အဝတ္ေတြ

သူပံုထား/ သူပုန္ထတာ ေတြ႕ေတြ႕ေန..

ေမးခြန္းကို မေျဖတတ္ခင္ေတာ့

အေျဖကို ေမးၾကည္႕မယ္..

ဒါနဲ႔ ေနမေကာင္းတဲ့ေန႔ေတြကို

နွစ္ဆယ္ေပးဝယ္လာတယ္ဆိုတာ ဟုတ္လား..

တရားသူႀကီးမင္းေရ..

ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ တကယ္ ထုတ္နွဳတ္/လုပ္ သံုးစြဲလို႔ရမရ

ေလ.ကုန္.နွဳတ္.ပိတ္ လိပ္မူေပးပို႔ေပးပါ

ခန္႔ေန

အမွတ္ရျခင္း

2010-04-11T21:32:00.000-07:00

ကိုေခ်ာေရ

တစ္ေန႔က ခင္မ်ားကိုေတြ႔လိုက္တယ္

သစ္သားဘတ္စ္ကားအိုႀကီးတစ္စီးေပၚမွာ

ခင္မ်ားသူငယ္ခ်င္း မာယာေကာ့ဗ္စကီးနဲ႔

စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲလို႔

ခင္မ်ားတို႔ အနာဂတ္အေၾကာင္း

ေျပာခဲ့ၾကတာလား ဒါမွမဟုတ္

ၾကယ္ျပာေလးနဲ႔ ခင္မ်ားစားခဲ့တာ

ထမင္းအသိုးေတြသာ ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့အေၾကာင္းလား။

ၿပီးေတာ့မွ

တစ္ခုခုကို ခင္မ်ားတို႔သတိရသြားၾကသလို

ဘတ္စ္ကားေပၚက ခုန္ဆင္းသြားၾကျပန္တယ္။

ဘာလဲ

ခင္မ်ားသူငယ္ခ်င္းက

မာရီယာနဲ႔ ေလးနာရီမွာခ်ိန္းထားၿပီး

ခင္မ်ားက ေဂၚကီရဲ႕ဇာတ္လိုက္ေတြနဲ႔

သစ္ေတာလမ္းမွာ ခ်ိန္းထားခဲ့လို႔လား။

အခုေလးတင္

ကၽြန္ေတာ္မျမင္ဖူးလိုက္တဲ့ လူႀကီးတစ္ေယာက္

ကၽြန္ေတာ့္ကို လာေမးသြားတယ္

ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ကို ေတြ႔မိသလားတဲ့

သူ ေက်ာခ်စရာတစ္ေနရာ ရသြားၿပီလို႔

ကိုယ္ သတင္းၾကားတယ္ ဟုတ္လားတဲ့

ေျပာေျပာဆိုဆို ေရတစ္ခြက္ေသာက္သြားေသးတယ္။

ၿပီးေတာ့မွ

အိပ္ရာက အမွန္တကယ္နိုးခဲ့ေၾကာင္း

ကၽြန္ေတာ့္ဦးေခါင္းမွ ေျခဖ်ားတစ္ဆံုး ေဖ်ာင္းဖ်

မီးခလုတ္ကို ဖြင့္လိုက္တယ္

မိုးေဝးေရ.. ကိုယ္ပါကြာ..

မိုးေဝးေရ.. မင္းတို႔

အိပ္ရာက နိုးၾကၿပီလားကြာ။ ။

မိုးေဝး

၂ ေဖေဖာ္ဝါရီ၊ ၂၀၀၃

မသိရင္ခက္မယ့္ အိမ္ေဘးက မနက္ျဖန္ေတြ

2010-04-06T09:18:00.000-07:00

႐ုတ္တရက္ၾကည္႕လိုက္ရင္ေတာ့ ဒါဟာ လယ္ထြန္သြား ႏြားေမ့ေလာက္ေအာင္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ကြင္းျပင္ႀကီးမ်ားေပါ့.. ေသခ်ာၾကည္႕ကာမွ ၁၉ရာစုက ၂ထပ္တိုက္ သခ်ဳိင္းအေဆာက္အဦးႀကီးမွန္း ေတြ႕မယ္.. ဒါေတာင္ ေရးေရးကေလး.. ဒါမယ့္ ဘဲလ္တီးတဲ့အခါ ေအာက္ထပ္မွာေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ေကာ္ဖီဆက္ဖို႔အတြက္ ဝန္မေလးၾကတဲ့ စိတ္ကေတာ့ ရွိတုန္းပဲ.. အဲဒီ ဘလက္အင္ဝွဳိက္ ေကာ္ဖီေတြထဲ အသည္းနွလံုးေတြ ေပါေလာေပၚေနတဲ့ တခ်ိဳ႕တေလေန႔ေတြက် ကၽြန္ေတာ္တို႔ နာမည္အသစ္ေတြ ရၾကတယ္ေလ.. ေနဝင္ရီတေရာ၊ အ႐ုဏ္မိုးေသာက္ေတြ၊ မိုးေမွာက္ေတြ၊ အျပန္အလွန္ မ်ိဳခ်ေနရတာေတြ၊ (တခ်ိဳ႕လည္း နင္ေနတာေတြ)၊ ထမင္းသိုးေတြ၊ တနင့္တပိုးေတြ၊ ႐ုပ္ရွင္ျပဇာတ္ေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြဟာ ညစာကိုသာ စားသံုးသူမ်ားျဖစ္ၿပီး အလြယ္တကူ စိတ္မဆိုးတတ္လ်က္ ေန႔စဥ္အမွားတစ္ခုကို ျပုလုပ္ဖန္တီးၿပီး ကုသိုလ္ျပဳၾကရာမွာ ပုံသဏၭာန္အားျဖင့္ေတာ့ ဒါဟာ အေကြးႀကီး၊ အဝိုက္ႀကီး ျဖစ္ေနေပလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ လက္ခေမာင္းခတ္ခဲ့ၾကတယ္။ ေရငတ္ေနတဲ့အခ်ိန္ဆို တစ္ေယာက္ေသြးကို တစ္ေယာက္ေဖါက္တိုက္ဖုိ႔ အသင့္ရွိၾကတယ္။ ဘယ္သူ႔အလိုေတာ္က်မွ မဟုတ္ပါဘူး။

သက္ဆိုင္ရာလူငယ္ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို နိစၥဓူဝ မ်က္လံုးေဒါက္ျဖဳတ္ၾကည္႕ေနၾကတာပဲ.. ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ မမူးတဲ့အျပင္ ေနာက္ဆုံးမိနစ္မွ ကပ္ဝင္သြားတဲ့ စည္းခ်က္ေတြကိုေတာင္ အိပ္ယာဝင္တိုင္း အာ႐ံုျပဳနိုင္ၾကေသးတယ္.. မိုးလင္းတိုင္း တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ အသက္ရွင္ေနတာကို ေတြ႕ရရင္ ယူႀကံဳးမရဖက္ငိုၾက။ ဘဝေနနည္းေတြကို ျပန္လည္ျပဳျပင္ၾက၊ ျဖည္႕စြက္ၾက.. အလိုေလ်ာက္ ဖြင့္၊ပိတ္ တံခါးေတြမွာ ကပ္ထားတဲ့ “တာဝန္ရွိသူမွအပ အျပင္လူမဝင္ရ” စာရြက္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿပိဳင္တူ စုတ္ၿဖဲၾက၊ တခ်ိဳ႕လည္း ေဆးေတြနဲ႔ ပက္ျဖန္း.. ရာသီခ်ိန္ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ ရန္သူ႔နယ္ေျမထဲက တခမ္းတနား အရိပ္ျပပြဲေတာ္မ်ားဆီ ပါဝင္ဆင္ႏႊဲလိုက္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တေတြအတြက္ေတာ့ ဒါဟာ တကယ့္ကို ခံုမင္ဖြယ္အတိနဲ႔ ေပ်ာ္စရာေတြပါပဲ။ ရွင္ေၾကာင္းႀကံစည္မွဳနဲ႔ တရားစြဲမယ့္ ဝတ္လံုေတာ္ရမ်ားဆိုတာလည္း မေတြ႕မိပါဘူး။ ရာထူးတိုးစရာမလို၊ တေဘာင္ေတြမလို၊ လုယက္စရာမလို၊ တဒဂၤ တံတားခင္းအိပ္မက္ေတြမလို၊ ဇြန္း ခက္ရင္းခ်င္း ထိခတ္သံေတြမလိုဘူးဗ်ာ.. ခ်စ္သူခင္စ ကုထၳိယ၊ ပုရိသကိုေတြ႕တဲ့အခါမ်ားမွာေလ သူ႔ထံပါး ေခါင္းပံုျဖတ္ အသက္ေပးရတာကိုပဲ ဆုလာဘ္ႀကီးတစ္ခုလို ခံယူရင္း “ဒီဘဝအတြက္ ေနာက္တစ္ေယာက္ မရွိနိုင္ဘူးဆိုတဲ့အခါ.. ဒါဟာ အေကာင္းဆံုး သက္ေသ/သတ္ေသ ျပခ်က္သာလွ်င္ မဟုတ္ေပဘူးလား..”

ရႊပ္ (ဓါးနွင့္ အေရျပား ၿငိသြားသံ)

ခန္႔ေန

ပ်င္းရိျခင္းမ်ားနွင့္ ဖက္လဲွတကင္း

2010-04-02T01:20:00.000-07:00

တစ္နာရီကုန္ တစ္နာရီခမ္း

တစ္ရာသီကုန္ တစ္ရာသီခမ္း

ေရကုန္ ေရခမ္း

ကဗ်ာကုန္ ကဗ်ာခမ္းပဲ

မေျပးေသာ္လည္း ကန္ရာရွိ

မျပည္႕ေပမယ့္ လွံ်လ်က္ရွိေနေသာ

ထိုင္းမွိဳင္းျခင္းနည္းနည္း

ေလးလံျခင္းမ်ားမ်ား ကြန္႔ျမဴးလ်က္

ဆူပူမွဳျဖင့္ ကဗ်ာမေရးနိုင္

မင္းမဲ့စ႐ုိက္ျဖင့္ ကဗ်ာမေရးနိုင္

အေျခခံအာ႐ံုခံစားမွဳျဖင့္သာ ကဗ်ာေရးနိုင္တယ္လို႔

Access Denied ေတြရွိတဲ့

သူ႕ ၿမို႕ကေလးကို ဘာသာျပန္ၾကည္႕ခိုက္

ကဗ်ာဟာ

ရပ္

ၾကည္႕

သြား လား

ကဗ်ာဟာ ရပ္ၾကည္႕သြားသလား

(ဒါမွမဟုတ္)

ျဖည္းျဖည္းမွန္မွန္ လမ္းေၾကာင္းျမန္လား..

မိတ္ကပ္မဲ့ေသာ ဧည္႕ခံပြဲမ်ားအတြင္း

လက္ဝါးေစာင္းေပးျခင္း သည္းညည္းခံလ်က္

ထိုင္းမွိဳင္းျခင္းနည္းနည္း

ေလးလံျခင္းမ်ားမ်ား ကြန္႔ျမဴးလ်က္

ေနထိေပမယ့္လို႔ ထိုင္၍မသာ

ေနထိေပမယ့္ ထိုင္ေနတဲ့မသာ.သာ.သာ.

အဆိပ္ရွိတဲ့ဟာ

ကိုယ့္အဆိပ္ ကိုယ္ျပန္သင့္လို႔

ေသသြားရွာေပါ့။

ေျမြေျခာက္႐ုပ္ကေလးတစ္႐ုပ္လို

သူ႔ကို ကေလးမ်ားက ကိုင္တြယ္ေဆာ့ကစားၾကသည္။

ခန္႔ေန

စိတ္တစ္စ၊ စိတ္နွစ္စနွင့္ `စိတ္´ပါ ၀င္စားေနေသာ စိတ္ကားလံုးမ်ား

2010-03-26T08:08:00.000-07:00

စိတ္နဲ႔ စိတ္ဟာ
စိတ္အခန္႔မသင့္လို႔
စိတ္သေဘာထားခ်င္း မတိုက္ဆိုင္ၾကေတာ့လို႔
စိတ္ကြာရွင္းတယ္ပဲ ေခၚမလား..
စိတ္ခြာၿပဲတယ္ပဲ ေျပာမလား..
ေပကပ္ကပ္နဲ႔
အဲဒီ`စိတ္´ဆိုတဲ့ဟာေလးဟာေလ
ေျပာစကားလည္း နားမေထာင္
ေျပာထားရဲ႕သားနဲ႔
အဆာစိတ္မ်ားသင့္ေနသလားမသိ..
မဟုတ္.. အစာနဲ႔ စိတ္မ်ား မသင့္သလားမသိ
တစ္စိတ္ကို တစ္အိတ္လုပ္ခ်င္ေနတဲ့ စိတ္ပဲ
(ဒါမယ့္ ဖားေကာက္မယ့္အိတ္)
တစ္ေယာက္ထဲေန တစ္စိတ္ထဲထားေပမယ့္
စိတ္ဟာ ေပါက္လိုက္၊ ေဖါက္လုိက္
တ `ပဲ´ `ပဲ´နဲ႔
ပဲကုလားဟင္း စားခ်င္ေနရွာတဲ့ စိတ္/ဆိတ္ ကေလးမ်ားလား..
ေကာင္းတဲ့စိတ္၊ မေကာင္းတဲ့စိတ္
စိတ္နာမက်ခင္ စိတ္ခံတြင္းက ထြက္လာတတ္တဲ့
ဆရာေခ်ာရဲ႕ စိတ္အန္ဖတ္မ်ား..
ေကာင္းလည္း ဒီစိတ္၊ မေကာင္းလည္း ဒီစိတ္
ဣႆာမစၦရိယစိတ္
အခ်ဥ္ေပါက္ခဲ့ရေသာ အတိတ္စိတ္မ်ားဟု ဆိုေလေတာ့
"ေအာင္မယ္.. မင္းဘာမင္း စည္းကမ္းမရွိလို႔
စိတ္မစင္စြန္႔ခ်င္တဲ့ ေနရာစြန္႔
စိတ္ေရာဂါျဖစ္ေနတဲ့ဟာ
ငါနဲ႔ ဘာဆိုင္လဲကြ"
"အင္.. စိကၱစိုးဆိုတာ.. ခင္မ်ားလား.."
"ေအး.. ဟုတ္တယ္.. ဒီၿမိဳ႕ရဲ႕
စိတ္ပ်က္ စိတ္ေလွ်ာ ေရာဂါသည္ထဲမွာေတာ့
ငါဟာ ေခါင္းေဆာင္ပဲ"
အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ..
ဖတ္ခနဲ..
စိတ္ျပတ္သြားတယ္။

ခန္႔ေန

အထၳဳပၸတၱိ

2010-03-25T20:27:00.000-07:00

လမ္းေတြေပၚ
ေခြးေတြေဟာင္ေနတာ ျမင္ေတာ့
ငါ့အဆာေလာင္ဆံုးကို ေတြ႔လိုက္တယ္။

ကိုယ့္ေသြးေၾကာထဲ
ကိုယ္ေတာင္ အနွံ႕မေရာက္ဘူး
အနုပညာဆိုတာကလည္း
အရူးေလာက္မွ မေပါက္ေျမာက္ မဟစ္ေအာ္
အိမ္ထဲက အိမ္ျပင္မထြက္နိုင္ေတာ့
ဇာတ္လမ္းရဲ႕ ဟာေနတဲ့ဇာတ္ကြက္ထဲ
ငါ့ကိုယ္ငါ ေဆာင့္ကန္ခ်လို႔
ငါ့ေနာက္မွာ ငါရပ္လိုက္တယ္။ ။

မိုးေ၀း
၂၀၀၀ ခုနွစ္
("သူပဲအၾကမ္း သူပဲအေခ်ာ"ကဗ်ာစာအုပ္မွ)

ဟန္ခ်က္

2010-03-23T19:09:00.000-07:00

ဒီေန႔ ပံုမမွန္တဲ့ ေန႔တစ္ေန႔ဆိုတာ တစ္ေန႔လံုး တယ္လီဖုန္းသံမ်ားနွင့္ ကင္းေ၀းေနျခင္းမွ စတင္ခဲ့ေၾကာင္းကို ေခါင္းေနာက္ေနာက္ျဖင့္ျပန္လည္ စဥ္းစားရင္း `ကၽြန္ေတာ္ ဖ်ားေနၿပီထင္တယ္ ေမေမ´လို႔ ေျပာမိကာမွ အဖ်ားတိုးသြားလို႔.. တစ္နွစ္လံုးစာ အတိုးဖ်ား ဖ်ားရင္း.. ခုတင္ေပၚတေရး.. ၾကမ္းျပင္ေပၚတစ္ေခြ.. တစ္ေယာက္ထဲဆိုေပမယ့္ စိတ္ထဲကေတာ့ အေဖာ္ေတြဆီ.. မဆီမဆိုင္နဲ႔ `ဂ႐ုစိုက္ေနာ္´ဆိုတဲ့ မတန္မရာ တစ္ခြန္းတစ္ေလေလာက္ၾကားရရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ.. အေတြးေတြကိုလည္း ကေလးေတြလို ပံုေျပာျပၿပီး ျပန္ေခ်ာ့သိပ္ကာရယ္။ ၀ုန္းခနဲ အိပ္မက္က လန္႔နိုးရင္း ကစဥ္႕ကလ်ား.. ေခါင္မိုးက ေရစက္က်သံေတြဟာ ရင္ဘတ္တည္႕တည္႕ကိုပဲ ၈၀၀တန္ ဖရဲသီးလံုးမ်ားနွင့္ ပစ္ေပါက္ေနသကဲ့သို႔.. လူးရင္းလြန္႔ရင္း.. ေစာင့္စားရင္း.. ဒိုင္ယာရီဖြင့္ေတာ့လည္း ဒဏ္ရာေတြဟာ ရီျပေနသလို.. နံရံတစ္ေထာင့္မွာ ေခြရင္း.. ဒီ`ရွင္တမ္းစာ´စာအုပ္ထဲ ဟိုစြယ္ေတာ္ရြက္ေတြမ်ား ညႇပ္ထားမိရင္ သြားလႊတ္ပစ္ေနရအံုးမယ္.. အခုေတာ့ မလိုအပ္ေတာ့ဘူးေပါ့.. ဒန္ ဒန္.. ေန႔လည္ခင္းရဲ႕ အရိပ္က်ပံု က်နည္းေအာက္.. ျပန္အိပ္ဖုိ႔ႀကိဳးစားရင္း.. ေနာက္ဆုတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားရင္း ကိုယ္ေရွ႕ဆက္မိ.. blah blah blah.. ထမင္းမစားရေသးတာကို သတိရေတာ့မွ ဗိုက္ဆာလာသလိုလိုပင္.. အိပ္စက္ျခင္းသို႔ ခ်ဥ္းကပ္လမ္းကို၀င္ေရာက္တဲ့အခါက်ရင္လည္း မ်က္လံုးေတြမွိတ္၊ စိတ္ကိုေလ်ာ့.. အိပ္တာေတာင္မွ အကန္႔ပိုင္စရာေတြ လိုလာပီထင္တယ္.. ဟင္း (သက္ျပင္းခ်သံ)...

ခန္႔ေန

ေျမနွိမ့္ရာ နွလံုးသားမွာ မင္းစိုက္ခဲ့တဲ့ လွံေတြနဲ႔

2010-02-27T01:24:00.000-08:00

ေန႔နဲ႔ည တူေနခြင့္ကေလးကိုပဲ

ေန႔နဲ႔ည အတူေနခြင့္ေလးလို

သစ္ရြက္ေျခာက္ေလသံနဲ႔ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့

ငါဟာ “ယူ”ေနခ်င္ေသးလို႔..

မ်က္လံုးဖြင့္လိုက္ရင္ ေတြ႔ရမယ့္ကမာၻမွာ

ကံဆိုတာ နဂိုရွိမွ နကိုင္းထြက္တာပါ..

သတိရေနသူေလးေရ..

ဝန္ခံရရင္ေတာ့ ကိုယ္တကယ္ေၾကာက္တယ္..

ဘာကိုေၾကာက္ေနမွန္းမသိတဲ့ ေၾကာက္ျခင္းဟာ

ေၾကာက္ဖုိ႔အေကာင္းဆံုးပဲထင္တယ္။

မင္းကေရာ..

ကုိယ့္ကို နာက်င္ေစတဲ့စကားလံုးေတြ

ဘာေၾကာင့္ ေျပာထြက္ေနတာလဲဟင္..

သက္ျပင္းေတြကို တစ္ခ်က္ခ်င္း ေရလို႔ၾကည္႕ေတာ့မွ

လက္ဖ်ားေတြဟာ မင္းေၾကာင့္ ေအးစက္ခဲ့ရမွန္း ကိုယ္သိေတာ့တယ္

စကားလံုးေတြ ထိခဲ့ဖူးတဲ့ စာသူငယ္ေလးတစ္ေကာင္..

အသက္ျပင္းေနတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး ...

ဒီနွဳတ္ခမ္းဖ်ားေလးေအာက္မွာ ငါဟာ အခါခါေသဆံုးၿပီး..

ဒီနွဳတ္ခမ္းဖ်ားေလးေၾကာင့္သာ အခါခါ ျပန္ရွင္သန္လို႔..

ရင္ကိုမခြဲလည္း အသည္းနွလံုးကို လွဴဒန္းေပးအပ္ထားၿပီးသားပါကြယ္..

ဤေကာင္းမွဳေၾကာင့္သာ

မျမင္ေယာင္ေဆာင္တဲ့မ်က္ဝန္း၊

ေရွာင္ၾကဥ္ေနတဲ့ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔

ဥေပကၡာ မ်က္နွာထားေလးေတြရဲ႕ထံပါးမွ

အခါခပ္သိမ္း ကင္းလြတ္ၿငိမ္းသည္ျဖစ္၍...

ခန္႔ေန

4444 to 5555

2010-02-18T05:32:00.000-08:00

အေပၚက ပံုေလးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ ဖတ္သူဦးေရ ၄၄၄၄ေရာက္ျပည္႕တဲ့ေန႔က အမွတ္တရအေနနဲ႔ record လုပ္ထားတာပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ ၄၄၄၄ေရာက္ေျမာက္ျဖစ္ေနခဲ့တာေပါ့။ အဲဒါက ၂၀၀၉ (၇)လပိုင္း ၁၂ရက္ေန႔က။ အခု ၅၅၃၀ေက်ာ္ေနၿပီဆိုေတာ့ ၅၅၅၅ေရာက္ေျမာက္ဟာ ဘယ္သူျဖစ္မလဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပဲျပန္ျဖစ္ေနမလား။ တိုက္ဆိုင္မွဳတစ္ခုအေနနဲ႔ပါ။ နံပါတ္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ အယူလည္း မရွိပါဘူး။ အကယ္၍ စာဖတ္သူထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ c-box ထဲမွာ အမွတ္တရအေနနဲ႔ တစ္ခုခုေရးခဲ့ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္းဆိုပါရေစ။ ဘေလာ့ရဲ႕ ေအာက္ေျခ Total Visitorဆိုတဲ့ ေနရာမွာ ၾကည္႕နိုင္ပါတယ္။ reader interaction ေပါ့ေနာ္.. :)

ႀကိဳးစားလ်က္

ခန္႔ေန

နွင္းျဖဴေလးသို႔ ႐ိုးသားစြာျဖင့္

2010-02-16T02:09:00.000-08:00

အရည္တလွည္႕၊ အေငြ႕တလွည္႕ ျဖစ္စဥ္အသီးသီးအား

အထပ္ထပ္ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီးသည္႕အခါသမယတြင္

မတိုင္မီေန႔ ည

ပင္လယ္ျပင္ေရွ႕

နွစ္ဖက္ကမ္းဆီေသာ မွန္ေဘာင္ကေလးမ်ားထံမွ

တီးတိုး ဝင္ေရာက္လာေသာ

မ်က္ဝန္းေလးမ်ား၏ စြက္ဖက္ေနွာက္ယွက္ျခင္းအား

ကၽြန္ေတာ္သည္.. ဘီလူးစီးခံေနရသကဲ့သို႔၊

ေရွာင္တိမ္းျခင္း၊ ေအာ္ျမည္ျခင္း မျပဳနိုင္ဘဲလ်က္..

က်႐ွဳံးလ်က္၊ ျပန္ထလ်က္၊

က်ားတစ္ေကာင္လို ခုန္အုပ္မည္ကဲ့သို႔ ျဖစ္လ်က္၊

ေနစဥ္အတြင္းမွာပဲ

သိုးငယ္ေလးလို ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ေတြ သိမ္ငယ္သြားလ်က္၊

ရရာလက္နက္ ဆြဲကိုင္လ်က္၊

ဒဏ္ရာေတြ ထပ္ရလ်က္၊ နာက်င္ခ်ိန္ေတြ တိုးလ်က္၊

အခ်စ္အေၾကာင္းအား နွုတ္ဖ်ားမွ မေျပာတတ္လ်က္၊

လက္ထဲတြင္ေတာ့

ခင္းက်င္းျပသမည္႕ အရုဏ္ဦးေလးကို

တစိုက္မတ္မတ္ ဆုပ္ကိုင္လ်က္...

ကၽြန္ေတာ္သည္

နွင္းျဖဴေလးတစ္ပြင့္ကို ျပန္လန္႔ေနလ်က္ရွိေသာ

ေနေရာင္တစ္ေပါက္ျဖစ္လ်က္။

ခန္႔ေန

ေမ (၃၁) - မ်ိဳးေက်ာ့ၿမိဳင္

2010-02-14T22:24:00.000-08:00

ေမ (၃၁)

မ်ိဳးေက်ာ့ၿမိဳင္

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

Credit: http://panamiko.googlepages.com/myokyawtmyaing

~ မင္းမလိုခ်င္တဲ့..

ကိုယ့္အခ်စ္ေတြနဲ႔..

စိတ္ကူးလို႔ ႐ူးေနမိတယ္..

အခ်စ္ရယ္.. ~

~ လွလြန္းတဲ့ မင္းမ်က္နွာေလး..

လွည္႕လို႔ ၿပံုးပါအံုး..

မင္း မျမင္ခ်င္တဲ့ ကိုယ့္မ်က္နွာ..

မင္းကို သိပ္ေတြ႕ေနခ်င္တယ္ ~

အေနွာက္ အယွက္ေပးလြန္းတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ အေၾကာင္းေတြ

မစဥ္းစားနဲ႔ေတာ့.. မင္းဦးေနွာက္ နုနုေလး..

ကိုယ့္ေၾကာင့္ စိတ္ဆင္းရဲ သြားရင္..

မစဥ္းစားနဲ႔..

ကိုယ္ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္.. ~

~ မိုးေတြ ေႁခြေနတဲ့ ေမ(၃၁)

ကိုယ့္စိတ္ေတြ ေလေနတဲ့ ေမ(၃၁)

နားလည္ေစခ်င္တဲ့ ကိုယ့္အခ်စ္ေတြ..

မင္းရဲ႕ အနားမွာ အၿမဲရွိေနပါတယ္..

ကိုယ့္အခ်စ္ေတြ.. ~

အစီရင္ခံစာ (13/02/2010)

2010-02-12T20:14:00.000-08:00

ဒီရက္ပိုင္းအတြင္း Blogေတြ ျပန္ဖတ္ရင္းနဲ႔ ဟိုတစ္ေန႔က ကိုမိုးလွိုင္ညဆီကေန ဘေလာ့အသစ္တစ္ခုေတြ႕ခဲ့တယ္.. Burmese Potery Foundationတဲ့။ ကဗ်ာဆိုင္ရာ ေဆာင္းပါးေတြန႔ဲ၊ ကဗ်ာေဟာင္းေတြထဲက အေကာင္းဆံုးေတြ ျပန္လည္ စုစည္းတင္ထားတာျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ နွစ္သက္မိပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ side bar မွာ လင့္ခ္ထားလိုက္တယ္။ ေနာက္ထပ္လင္ခ့္လုပ္ျဖစ္တာေတာ့ My Little World နဲ႔ သူငယ္ခ်င္း စည္သူရဲ႕ ဘေလာ့ပါ။ Little World က ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ျဖစ္တာ နည္းနည္းၾကာၿပီ။ စည္သူကေတာ့ ကဗ်ာေတြ ေရးအားေကာင္းေနေလရဲ႕။

အခုေလာေလာဆယ္ ေက်ာင္းက (၄)ရက္ ဆက္တိုက္ပိတ္မယ္။ ျပန္ဖြင့္တာနဲ႔ (၃)ရက္တက္ၿပီးရင္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေကာလိပ္က်ာင္းသားဘဝ အဆံုးသတ္ပါၿပီ၊ (စာေမးပြဲ မက်ခဲ့ရင္ေပါ့ေလ) ေက်ာင္းပိတ္တဲ့အခါ ျမန္မာျပည္ ျပန္ရင္ေကာင္းမလား၊ ဒီမွာေနၿပီးပဲ အလုပ္ရွာရင္ ေကာင္းမလား.. စိတ္ေတြနဲ႔ ဒီရက္ပိုင္း ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်မရေသးျဖစ္ေနတယ္။ အလုပ္ရခဲ့ရင္က် ေနာက္ထပ္ ဒီလုိရက္ရွည္ျပန္နိုင္ဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ဘူးထင္တယ္။ ေနာက္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြဆံုဖို႔ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အခု ျပန္သြားလိုက္ရင္လည္း ျပန္လာတဲ့အခါ အလုပ္ရွာရမယ့္ ဒုကၡနဲ႔ ေနဖို႔ pass ကိစၥေတြဘာေတြ ေခါင္းပိုစားရမယ္။ အခုတစ္ပတ္ေတာ့ project ကို ပိုအာ႐ံုထားသင့္လို႔ အဲဒီကိစၥေတြ သိပ္မထိခ်င္ေသးျဖစ္ေနတယ္။

ဒါနဲ႔ စကားမစပ္ ဒီေန႔ တ႐ုတ္လို နွစ္သစ္ကူးေရာ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႔ပါ တစ္ထပ္ထည္းက်တယ္ေနာ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေၾကာင္း ဂုဏ္ျပဳစာေတြ ကဗ်ာေတြေတာ့ အြန္လိုင္းမွာ အမ်ားအျပားေတြ႕ရလို႔ ဝမ္းသာမိတယ္။ ကိုေကာင္းကင္ကလည္း ေမြးေန႔အမွတ္တရ ကဗ်ာစာအုပ္ထုတ္ျဖစ္မယ္ဆိုလို႔ အားက်မိတယ္။ ဒီစာအုပ္အတြက္ သူအခ်ိန္ယူခဲ့တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီ။ တ႐ုတ္နွစ္ကူးကေတာ့ ဒီမွာ နည္းနည္းဒုကၡေရာက္တာက စားေသာက္ဆိုင္ေတြနဲ႔ ေစ်းေတြ မဖြင့္ဘူးေလ။ (၂)ရက္ေလာက္ ပိတ္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေန႔ ေနာက္ဆံုးဖြင့္တဲ့ရက္ ရိကၡာ စုေဆာင္းထားရမယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက နွံေကာင္ေလးက မိုးတြင္းအတြက္ မစုမိလို႔။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြက ေႏြနဲ႔တင္ စုေနရၿပီ။ (အဲ.. အမွန္ေတာ့ ဒီမွာ ဘယ္ရာသီရယ္လို႔ ေျပာလို႔ေတာ့ မရပါဘူး၊ ေရာေနတာကိုး)

ကဲ.. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အားလံုး အဆင္ေျပၾကပါေစ... ကၽြန္ေတာ္လည္း ကဗ်ာေတြေရးျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္ၿပီး Blogကို Facebook ေပၚ တင္ရင္ ေကာင္းမလား.. စဥ္းစားေနတယ္။

သူ ေနျမင့္လို႔ ဒီအ႐ူးႀကီးရင့္ခဲ့

2010-02-09T08:35:00.000-08:00

လူရႊင္ေတာ္ဆိုတာ

သူ အျမင္မေတာ္ရင္

ေရွာ္တတ္၊ ယွက္တတ္တဲ့သေဘာနဲ႔

ေပ်ာ္တတ္၊ ပ်က္တတ္တဲ့အေျပာ..

ဒါေပမယ့္လည္း

ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားနွစ္လံုးထဲကို

မင္း ဟားတိုက္ရယ္ေနတာေတာ့..

မင္းသမီးရယ္..

တဆိတ္..

နာက်င္မွဳေတြ နိုင္းခ်င္းနဲ႔

ေဟာဒီရင္ဘတ္ႀကီးကို သုပ္လိုက္သလို။

ခန္႔ေန

မ်က္မျမင္စိန္ေခၚသံမ်ားကို

2010-02-04T16:04:00.000-08:00

တစ္ေန႔မွာ ငါဟာ ေရာဂါတစ္ခုကိုရခဲ့တယ္။

အမွန္ေတာ့ အဲဒါဟာ တျခားတစ္ခုခုလည္း ျဖစ္နိုင္တယ္

ဒါေပမယ့္ ငါကေတာ့ ေရာဂါလို႔ပဲထင္တယ္

ေရာဂါဆိုေတာ့ ေပ်ာက္ဖို႔ လုိတာေပါ့

ဒါေပမယ့္ အဲဒီေရာဂါဟာ တျခားေရာဂါေတြနဲ႔ မတူပဲသူ႔ကို ဂ႐ုမစိုက္မွ ေပ်ာက္တယ္တဲ့

ေဆးလံုး ေဆးျပားေတြ၊ ခြဲစိတ္မွဳေတြ ဂ႐ုစိုက္မွဳေတြ မလိုဘူး

ဒီအတိုင္းထားရင္ကို ေပ်ာက္ၿပီ

ဒါေပမယ့္ ခက္တာက လူေတြဟာ ငါ ေရာဂါရွိမွန္းသိေတာ့မွပဲငါ့ကို ဂ႐ုစိုက္လာၾကေတာ့တယ္

(H1N1 မဟုတ္တာ ေသခ်ာလို႔ေတာ့ ထင္ရဲ႕)

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ငါ့ေရာဂါဟာ တေန႔ထက္ တေန႔ပိုဆိုးလာတယ္။

အေၾကာင္းသိတဲ့ ဆရာဝန္ေတြကေတာ့ ငါ့နာမည္ ၾကားရင္ ေဝးေဝးကေရွာင္ေနၾကၿပီ။

ငါ့အေၾကာင္းဆို စကားစပ္လို႔ေတာင္ မေျပာျဖစ္ေတာ့ဘူး။

ဂ႐ုစိုက္မိေနမွာစိုးလို႔..ဒါေပမယ့္ နားမလည္လို႔၊ သနားၿပီး ဂ႐ုစိုက္မိသူေတြဟာ ရွိတုန္းပဲ..

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာင္ ဂ႐ုမစိုက္မိေအာင္ႀကိဳးစားေနကာမွ၊ သူတို႔ေတြေၾကာင့္ ခက္ေနရတယ္..

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ငါ့ေရာဂါဟာ တေန႔ထက္ တေန႔ပိုဆိုးလာတယ္။

ညဖက္ေတြမွာ တစ္ေယာက္ထဲ ကမာၻမေၾကသီခ်င္းကို ထဆိုလို႔..

တခါတခါ တယ္လီဖုန္းထဲက အသံေတြကို အမွန္ထင္ၿပီး ယံုမိလို႔..

တခါတေလက် အိႏိၵယရဲ႕ စာလံုးေပါင္းကို ငါေမ့သြားျပန္တယ္.

.....

ဒါေပမယ့္ လူေတြဟာ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ငါ့အေၾကာင္းကို လ်စ္လ်ူရွဳလာနိုင္ၾကၿပီ

အရင္က ေျပာမဆံုးေပါင္ ေတာသံုးေတာင္ ေရာဂါအေၾကာင္းကိုလည္း မေျပာျဖစ္ေတာ့ဘူး

အက္ေၾကာင္းေတြ ထပ္လာၿပီ၊ ဘူတာေတြ ဆိုက္ပါမ်ားသြားၿပီ။

အဲဒါေၾကာင့္မို႔

အခုဆိုရင္ ငါ့ရဲ႕ ေရာဂါဟာေတာ္ေတာ္ေလးသက္သာေနၿပီ

ငါတစ္ေယာက္ထဲ ဟိုးအေဝးမွာလည္း သြားေနျဖစ္တယ္ သိလား..

ဒါမယ့္ အဲဒီအေၾကာင္းကို စပ္စုၾကမွာစိုးလို႔ ေရာဂါေပ်ာက္ၿပီး နိုင္ငံျခားမွာသြားေနတယ္ဆိုၿပီး ပံုမွန္သတင္းတစ္ပုဒ္လႊင့္ဖို႔ ငါ့အိမ္ကိုေျပာခဲ့တယ္

အမွန္ေတာ့ လူေတြဟာ တစ္ေယာက္ထဲရွိေနျခင္းကို ဘာေၾကာင့္မို႔ မေရာင့္ရဲၾကတာလဲ..

နွစ္ေယာက္ရွိမွျဖစ္မယ္၊ သဘာဝက်မယ္ဆိုတာ.. သတၱိနည္းသူေတြရဲ႕ အလုပ္လား..

ကို႔ယို႔ကားယားကတိေတြကို ငါမုန္းပါတယ္..

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ငါဟာ ငါ့ကိုယ္ငါေတာင္ ဂ႐ုမစိုက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး..

အဲဒီေလာင္ေတာင္ ေရာဂါရဲ႕အလိုကို လိုက္မိသတဲ့..

ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔ ငါ့ေရာဂါ ေပ်ာက္သြားတယ္ေပါ့..

အသက္႐ွဴသံေတြေတာင္ ငါ့ဆီ အဝင္အထြက္မလုပ္ေတာ့တဲ့အခါ။

ခန္႔ေန

ကိုယ့္ေန႔ေတြ (၂)

2010-01-23T19:45:00.000-08:00

အေရမရ၊ မဖတ္မရေတြထဲကပဲ

ငါဟာ အေရေတြ အဖတ္ေတြကို ရွာေနခဲ့..

ပြဲေတာ္ေတြေရာက္တိုင္းမွာ

ရင္ေတြဟာ ခုန္ဖို႔၊ အသံေတြတုန္ဖို႔ ဝန္ေလးေနသူ

ဒီလိုနဲ႔ ငါ့အိမ္ေလးကို တံခါးပိတ္လို႔

ငါတစ္ေယာက္ထဲထြက္လာခဲ့တယ္

ငါရဲ႕ ေက်ာင္းေတာ္ေလးလည္း..

ငါ မတက္ျဖစ္တဲ့ေန႔မွာပဲ

ဖြင့္တယ္...

ခန္႔ေန

2010-01-17T09:04:00.000-08:00

ေမ့တတ္တယ္ဆိုတဲ့ အက်င့္ဟာ သိပ္ေတာ့လြယ္တဲ့အက်င့္မဟုတ္ပါဘူး..

အရာဝထၳဳတစ္ခုကို ေမ့တယ္ဆိုတာ ျဖစ္ဖို႔အတြက္ ပထမဆံုး ခင္မ်ားဟာ အဲဒီအရာကို မွတ္ခဲ့ဖူးတယ္ဆိုတဲ့ အဆင့္ကေလးကိုေတာ့ ျဖတ္သန္းခဲ့ရမယ္ မဟုတ္လား..

နာမည္ကို မမွတ္မိေတာ့ဘူး၊ ငါအခု ဘာလုပ္မလုပ္ပါလိမ့္.. ဟုိအေၾကာင္းေျပာမလို႔ကြာ.. စသျဖင့္ စကားေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာလည္း ေမ့တတ္သူတစ္ေယာက္ပါပဲ

ဒါေပမယ့္ ေမ့သြားလို႔ဆိုတဲ့ စကားကို လြယ္လြယ္သံုးလာၾကာေတာ့ ေျပာသူရဲ႕ ပါးစပ္ထဲ၊ နားေထာင္သူရဲ႕ နားထဲ အဓိပၸါယ္ဟာ ေပါ/ေပါ့ရႊတ္လာတယ္၊

ေဆးမ်ားလို ထိုးပါ၊ စားပါမ်ားရင္ မတိုးေတာ့သလိုေပါ့။ ဒီလူတစ္ေယာက္ဟာ ေမ့တတ္တယ္လို႔ မွတ္ခ်က္ေပးလိုက္တာဟာ မွတ္တတ္တယ္ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ေလးကို သြယ္ဝိုက္ၿပီး ေဖာ္ျပရာေရာက္သြားတတ္တယ္၊

မွတ္တာေတြမ်ားလို႔ ေမ့စရာေတြမ်ားသြားတာေပါ့.. ဒီလိုဆိုရင္ေကာ မွန္မလား။

႐ုပ္ရွင္႐ံုမွာ၊ စာသင္ခန္းမွာ၊ ေဘာလံုးကန္ေနစဥ္မွာ၊ ေက်ာင္းကန္တင္းမွာ တစ္ခါတစ္ခါ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေမ့တြားတတ္တဲ့အက်င့္ရွိတယ္။

ကိုယ္ဘာသာကုိယ္လည္း မွတ္စရာေတြဟာ သိပ္မ်ားေနတာကိုး။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဗုဒၶရဲ႕တရားေတာ္အရဆိုရင္ လူ႔စိတ္ဟာ စကၠန္႔ပိုင္းေလးကူးေနတဲ့ၾကားမွာတင္ သိန္းသန္းခ်ီၿပီး ျဖစ္ပ်က္ေနတာ မဟုတ္လား။

ဒါေၾကာင့္ ကုိယ့္နာမည္ေလးကို သိတတ္စအရြယ္ကတည္းက အခုခ်ိန္ထိ မွတ္မိေနတယ္ဆိုရင္ပဲ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေမ့တတ္သူတစ္ေယာက္မဟုတ္ေသးဘူးလို႔ သူမ်ားေတြ ေပးမသိဘဲ ေတြးၾကည္႕မိဖူးတယ္။

တစ္ေန႔ကပဲ ၾကည္႕ေလ.. ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းလည္းေရာက္ေရာ တစ္ကုိယ္လံုးကို ေရေတြစိုရြဲေနတယ္။ အာ.. မိုးရြာေနတာကိုေမ့ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ လမ္းေလွ်ာက္ေနမိတာကိုး။

ဘယ္ေလာက္မ်ား ဂြက်လဲလို႔.. ကၽြန္ေတာ့္အျဖစ္က။ အဲဒီအေၾကာင္းကို ည႐ုပ္ရွင္ၾကည္႕ ခ်ိန္းရင္း ခ်စ္သူကိုေျပာျပမယ္ဆိုၿပီး သူ႔ဆီဖုန္းဆက္မလို႔ ႐ုတ္တရက္ဖုန္းနံပါတ္ကုိ ေမ့သြားျပန္ေရာဗ်ာ။

ဖုန္းနံပါတ္ေတြရွာၾကည္႕ေတာ့ Aကေန Zအထိ နာမည္ေတြသာ ကုန္သြားတယ္ မေတြ႔လိုက္ပါဘူးလို႔.. ဘယ္ဟုတ္မလဲ ကၽြန္ေတာ့္ကုိယ္ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္သူမရွိတာလည္း ေမ့ေနျပန္တာပဲ။

အဲဒီေလာက္ကို ကၽြန္ေတာ္ဟာ အေမ့ၾကမ္းတဲ့သူ။ ခုလည္း ၾကည္႕ေလ.. စာတစ္ပုဒ္သာတင္လိုက္တယ္၊ ေခါင္းစဥ္တပ္ဖို႔ ေမ့က်န္ခဲ့ျပန္ေရာ။

ေအာင္စာရင္းထဲ ကၽြန္ေတာ့္ နာမည္ မပါတဲ့ေန႔က

2009-12-07T06:00:00.000-08:00

အႀကီး ေရးထားရင္

အေရးႀကီးတယ္ ထင္ၾကမယ္.

အဓိကက

၁.၂.၃ မတိုင္ခင္ ေနရာယူတတ္ဖို႔ပါပဲ။

စာသံုးသူမ်ားကို သံုးစား၍

ေကာင္းစားသူမ်ား စားေကာင္းေနသည္။

“အိမ္ထဲ ဝင္ၾကဟဲ့..

ဟိုမွာ ဗိုက္ပူနံကားေတြ လာေနၿပီ” တဲ့

ေမေမက ေျပာတယ္။

အေရွ႕ဆိုတာ

ေရာက္ေကာင္းတဲ့ ေနရာမွန္း

ကၽြန္ေတာ္ မေသခ်ာေသးဘူး။

ဘာမွမရွိဘူးဆိုလည္း

ဘာမွမရွိဘူးတစ္ခုခုကို သြားေတြ႕ခဲ့တယ္။

အက်ႌအသစ္နဲ႔ လူေဟာင္းေတြ၊

ေသသူအခ်င္းခ်င္း ေျမဖို႔ခ်င္သူေတြနဲ႔

အခန္းအျပင္ဖက္မွာ

ပိုမိုမြန္းက်ပ္ေနတယ္။

ျဖစ္ပ်က္ေနတာေတြက

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မဆုိင္ခ်င္တိုင္း

မဆိုင္ေနလိုက္ၾကပံုမ်ား..

မိန္းကေလး..

ငါ့ကို တစ္ေယာက္ထဲ ထားခဲ့တတ္တဲ့အက်င့္ကို

နင္ ေဖ်ာက္ပါ။

အခုိးမထြက္တဲ့ သံသရာမီးရဲ႕

ဆိုးခ်က္ေၾကာင့္ပဲ

ျပက္လံုးေတြ၊ အနိုင္ဂိုးေတြ

လက္ခုပ္သံေတြ၊ မီးကင္ထားတဲ့ အသားတံုးေတြနဲ႔

ပြဲေတာ္ရက္ေတြဆီ...

စိတ္မရွိေတာ့တဲ့ အခါတိုင္း

ခြင့္လႊတ္ပါ.. သူငယ္ခ်င္းတို႔..

ငါဟာ

ေတာင္ေပၚက ပန္းကေလးရွိတဲ့ အရပ္မွာသာ

ငါေပ်ာ္တတ္လို႔။

ဘာေၾကာင့္ရယ္မသိဘူး.. ဒီကဗ်ာကို အခုရက္ပိုင္း စိတ္ထဲစြဲရြတ္မိေနလို႔.. အမွတ္တရ ျပန္တင္ျဖစ္ပါတယ္ခင္မ်ာ..

22/11/09

2009-11-19T14:34:00.000-08:00

ဒီဇင္ဘာ လကုန္ေလာက္အထိကုိ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္မ်ားဖို႔ ရွိေနလို႔.. ဘေလာ့ကိုေတာ့ ျပန္ထိနိုင္မယ္ မထင္ဘူးဗ်ာ.. ကဗ်ာေတြေတာ့ ႀကိဳၾကားႀကိဳၾကားပဲ တင္ျဖစ္ပါမယ္.. တခ်ိဳ႕ေရးခ်င္တာေလးေတြလည္း စိတ္ထဲေပၚလာေပမယ့္ အခု အလုပ္သင္နဲ႔ စက္႐ုပ္ဘဝေရာက္ေနလို႔ ကီးဘုတ္လည္း ကေလာင္မျဖစ္တာၾကာေပါ့. ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္သင္ဆင္းေနရတဲ့ ကုမၸဏီရဲ႕ ဓါတ္ပံုေလးေတြတခ်ိဳ႕ ရွဲလိုက္ပါမယ္...

Fig. ပထမဆံုးေန႔ briefing မွာ

Fig. ကန္တင္းက ပထမဆံုး ေန႔လည္စာ

Fig. အလုပ္ခန္း တခါးဝ

Fig. Reception

Fig. Company အေဆာက္အဦး နဲ႔ Logo

Dရက္ပိုင္းမွာ.. “ထ” (ထဆင္ထူး) ေရးျပမယ္ဆိုၿပီး တကယ္တမ္းၾကည္႔လိုက္ေတာ့ “ဝ” နွစ္လံုးပူးျပထားတာပဲျဖစ္ေနတဲ့ သူတစ္ခ်ိဳ႕ကိုလည္း ေတြ႕ခဲ့ရတယ္..

ဤကဗ်ာကို ေကာင္းစြာ မလွဳပ္ဘဲ ဖတ္ပါ

2009-11-01T10:00:00.000-08:00

ကဲ.. ဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲ

ရွင္းလို႔ၿပီးၿပီဆိုေတာ့ ျပန္႐ွဳပ္ဖို႔ပဲ က်န္ေတာ့တာေပါ့

ေဟာကိန္းေတြက လြဲရင္ က်န္တာပဲ နွဳတ္ယူခဲ့..

သူေျပာမယ့္ ပံုျပင္ေတြကို

ကၽြန္ေတာ္ ၾကားဖူးၿပီးသား

ဒီေတာ့.. အားလံုး စခန္းေရာက္မွရွင္း

ေနအံုး..

မင္းစာသားေတြကို အရင္ ခဏရပ္

အျပင္က မီးခလုတ္ေတြကို ဘယ္သူက အဖြင့္အပိတ္လုပ္ေနတာလဲ

သူေျပာသလို ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကိုင္လွဳပ္ခံေနရတယ္ဆိုတာေတာ့

မဟုတ္ပါဘူး

ဒီကမာၻနဲ႔ ကဗ်ာကို အစာေျခဖို႔ကေတာ့

အစာေျဖတဲ့ ကိစၥထက္ေတာင္ ပိုလြယ္အံုးမယ္

ဒီမယ္.. ပါလာတာ အကုန္ထုတ္လိုက္ရရင္

ကၽြန္ေတာ့္ ေဒါသေတြ အရင္ထြက္လာမွာေနာ္

ကၽြန္ေတာ္က.. က်ဳပ္က..

အတည္ေျပာေနတာ (ရယ္စရာမပါဘူး)

ရယ္စရာလိုခ်င္ရင္ ၅လပိုင္းကိုေမွ်ာ္

အဲဒီမွာ က်က်နနစီမံထားတဲ့ ျပက္လံုးေတြရွိတယ္

အို.. ျပက္လံုးတင္ မကပါဘူး..

အဲဒီမွာ အကုန္ရနိုင္တယ္

ၾကာသပေတးကေတာ့ အဲဒီလိုမိန္႔သြားတာပဲ

(ရယ္စရာ မဂၢဇင္း)

ဒီေတာ့ သူငယ္ခ်င္း..

ေခတ္မွီခ်င္တယ္ဆိုရင္ ခ်စ္တယ္လို႔ မေျပာနဲ႔ေတာ့ကြာ

ဒီေခတ္ထဲမွာ ေခတ္မွီတဲ့သူေတြက "မုန္း"ကုန္ၾကၿပီ

“မ”တစ္လံုးေတြ စားထားတဲ့ေခတ္မွာ

မုန္းတာေတြ ေခတ္စားေနၿပီ

ေနာက္ၿပီး..

ဒီေခတ္ႀကီးမွာ ကေလးေတြကို မ႐ိုက္ရေတာ့ဘူးတဲ့

ကေလးေတြအစား

လူႀကီးေတြကို ေျပာင္း႐ိုက္ၾကေတာ့မယ္.. ထင္ပါတယ္။

ကဗ်ာဖတ္မလား

2009-10-19T07:21:00.000-07:00

ေရထဲက ငါးေလးေတြကို

အဓိပၸါယ္မရွိဘူးလို႔ ထင္သလား

အဓိပၸါယ္မရွိဘူးလို႔ ထင္ရင္

ေရထဲက ငါးေလးေတြကို

ေရၾကည္႕ေပါ့

တစ္.. နွစ္.. သံုး..

တစ္.. နွစ္... သံုး...

ေရထဲက ငါးကေလးေတြ။

ကိုယ့္ေန႔ေတြ

2009-10-14T09:13:00.000-07:00

ဘဝဟာ စာစီစာကံုးမဟုတ္ေတာ့

ေမာနင္းကို မနက္ခင္းပါလို႔

ဘယ္သူေတြ သတ္မွတ္မလဲ

ကိုယ္ကေတာ့ ေမာရင္း နင္းဆဲ

ဒီလိုေျပာရင္ သူတို႔ရယ္မယ္မွန္းႀကိဳသိၿပီး

အရင္ ရယ္လိုက္မိတယ္

အဟက္

ဟုိတစ္ျခစ္ ဒီတစ္ျခစ္

ပုိစ့္ေမာ္ဒန္ မဟုတ္တဲ့အခါ

ေမာ္ဒန္ကိုေတာ့ ျပန္ပို႔လိုက္မယ္ေနာ္

ကဗ်ာဆန္ျခင္းဆိုလွ်င္

ေရွာင္ေသြလႊဲလို႔

မရီနာေဘး (Marina Bay)သုိ႔ ၅မိနစ္။

ကဗ်ာကေတာ့ ဘာမွ မဟုတ္ေပမယ့္

2009-09-24T06:18:00.000-07:00

အစကေတာ့

တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ကုိယ့္အခန္းေလးကို သြန္ခ်လိုက္မလို႔ပါပဲ

ဒါေပမယ့္လည္း

ကိုယ္အသြန္မတတ္လို႔ တစ္ကမာၻလံုးေမွာက္က်ခဲ့တယ္။

သီခ်င္းေလးေတြ တီးတိုးလိုက္ရြတ္တတ္တဲ့ နွဳတ္ခမ္းေလးကအစ

အာ႐ံုခံလြန္းတတ္တဲ့ ငါ့ရဲ႕ စိတ္ေဝဒနာအဆံုး

အိမ္ေဘးသစ္ပင္က က်လိက်လိေတြကို

ငါ့အိပ္မက္အား ျမည္းၾကည္႕ေစခ်င္တယ္။

ဘာေၾကာင့္မ်ား ကဗ်ာဟာ ကဗ်ာျဖစ္ေနရသလဲ

တဆိတ္ ငါ့စိတ္ေတြဟာ ေလနိုင္လြန္းလွတယ္။

သမင္မေလးရယ္

ေဟာဒီမုဆိုးရဲ႕ ခ်ဳပ္႐ိုးရာမ်ားဟာ

မင္း မပစ္ခဲ့တဲ့ ျမႇားေတြေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ေခါင္းကေလးကို တစ္ခ်က္ေမာ့ၾကည္႕လိုက္တာ

ႀကံဳလွီေနတဲ့ လက္ေမာင္းေလးကို ဖက္တြယ္ထားမိေတာ့မလိုနဲ႔

အေမွာင္ခန္းဟာ တကယ့္ကို ကေယာင္ကတန္းပဲ

“ျပည္ႀကီးေရ..

ဒီတစ္ခါ ပုလင္းအဖုံးေတြ ဖြင့္ရင္ေတာ့

အျပင္းဆံုးေတြနဲ႔ လြင့္မယ္ကြယ္”

မွတ္ဥာဏ္ေတြမွာ ခဏညႇပ္ထားလိုက္

အပ္က်သံေလးတစ္ခ်က္ဟာ မိုးခ်ိန္းသြားရေလာက္ေအာင္

ငါ့အၾကားအာ႐ံုေတြထဲ ပံုသြင္းလိုက္မိၿပီ

နွဳတ္ဆိတ္ေနသူေလးရဲ႕ ၿငိမ္သက္မွဳဟာ

တစ္ခ်က္ တိတ္ဆိတ္လြန္းလွပါတယ္။

ခန္႔ေန

နတ္သမီးနွင့္ အခိုက္အတန္႕ တစ္စိတ္

2009-09-17T17:50:00.000-07:00

"ေကာင္းကင္အထက္ တိမ္ေတြေပၚ

နတ္သမီးႏွင့္ အတိတ္က

ျပဇာတ္တစ္ခုရဲ႕ တစ္စိတ္…"

ေသေနတဲ့ ရင္ခြင္ကို အသက္သြင္းသည္။ လမ္းအဆံုးကို ရြာအျဖစ္ ေခါင္းစဥ္တပ္ပါ။ ေတြ႕ခဲ့တဲ့ရက္ေတြက က်ဴရွင္ေရွ႕မွာေစာင့္ရင္း ‘ ရွိ ’ ဟု လက္ညႇိဳးေထာင္ၾကသည္

မနက္ျဖန္ ကၽြန္ေတာ္နွင့္ေတြ႕ရမည္ဆိုျခင္းကို သူမ ရင္ခုံေနမလား။ အမည္မေဖာ္လိုေသာ ဝက္ၿခံေလးမ်ား သူမ၏ ပါးျပင္ တစ္ဖက္တစ္ခ်က္တြင္ တည္ရွိေနသည္။ သို႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တပ္မက္သည္မွာ မ်က္မွန္ထူထူေလးေနာက္မွ ရႊန္းလဲ့ေနတဲ့ မ်က္ဝန္းေလးမ်ားသာ ျဖစ္သည္။ (သို႕မဟုတ္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။) အရင္တစ္ေန႕က ကၽြန္ေတာ္နွင့္ေတြ႕ဖို႕ သူမ အလွျပင္လာေၾကာင္း သူငယ္ခ်င္းကျပန္ေျပာျပေသာအခါ ၁ဝတန္းတုန္းက ဆရာမသင္ေပးခဲ့တဲ့ သႏၱရသအေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို သတိရေစခဲ့သည္။ အဲဒီေန႕ ဘက္စ္ကားေပၚကအဆင္း သူမတြင္ မ်က္နွာပါမသြားဘဲ၊ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ဘတ္ထဲတြင္ ေမ့က်န္ခဲ့ေလသည္။

သူမနွင့္ စကားေျပာခြင့္ရေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ အာခိမိဒိကို အသိမေပးဘဲ ထားလိုက္သည္။ ပထမဆံုးေတြ႕သည္႕ေန႔က သူမ၏ ၾကည္႕ေကာင္းေသာ ဆံပင္ ရွည္ရွည္ေလးမ်ားကို စည္းထားခဲ့သည္။ အဲဒီအတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ အိပ္မက္ေတြ ကစုန္ေပါက္ေနခဲ့သည္။ (ခံစားခ်က္ေတြကို စာလံုးေပါင္းရတာ သိပ္ေတာ့မလြယ္ကူပါ။) ေနာက္ၿပီး ခပ္တည္တည္ၾကည္႕တတ္ေသာ သူမ၏ ပါးခ်ဳိင့္ေလးတစ္စံု…. အဲဒါကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ရင္ေတြခံုေစဖို႕ ျဖစ္ပါသည္။

စိတ္ကူးထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ ကဗ်ာေတြ စီျဖစ္သည္။ ခ်ိန္းေတြ႕တဲ့အခါ နွစ္ေယာက္ထဲ ကမာၻေတြ တည္ျဖစ္သည္။ (နာရီမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္ လည္ၾကသည္။ ပန္းမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္ ေမႊးၾကသည္။ ၉ရက္ေန႕တြင္ သူမနွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေခတၱ ေဝးရမည္။)

သူမ၏ဆံႏြယ္မ်ားမွာ အနက္ေရာင္ျဖစ္သည္။ သူမနွင့္လိုက္ဖက္သည္ဟု ဆိုတိုင္း “ပိုၿပီ”ဟု ျပန္ေျပာတတ္သည္။ သူမသည္ bill gate မဟုတ္သလို၊ ကၽြန္ေတာ္ဟာ Microsoft မဟုတ္။ ကိုလမ္ဘတ္စ္ကား ကၽြန္ေတာ့္နာမည္မဟုတ္၊ သူမ၏နာမည္မွာလည္း အေမရိကားမဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေတြ႕ရွိျခင္း မဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕နွစ္ေယာက္စလံုး ကြမ္တမ္သီအိုရီထဲက “h” မဟုတ္ေသာ္လည္း အာဒံကိုက္ခဲ့ေသာ ပန္းသီးထဲမွ ပိုးေကာင္ေတြ ေတာ့ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္နိုင္သည္။ သူမတြင္ ဆံပင္နွင့္လိုက္ဖက္ေသာ ခပ္ရွည္ရွည္ အရပ္လည္း ရွိေသးသည္။ ‘အတူတူ’ ဆိုေသာစကားလံုးသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္ ျဖစ္ရမည္။ (အူတူတူနွင့္ မမွားေစလိုပါ)။ ျဖစ္နိုင္လွ်င္ ေျပာေနက် သင္တန္းနဲ႕ စာေမးပြဲေတြအစား နားလည္မွဳနဲ႕ သစၥာေတြအေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ ေခါင္းစဥ္ေျပာင္းခ်င္သည္။ ေခတၱခြဲခြာသည္႕အခါ လက္ေဆာင္အျဖစ္ သူမကို ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ေပးရန္၊ ရည္ရြယ္ခဲ့သည္။ ထိုကဗ်ာေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္သူငယ္တန္း ဥာဏ္ျဖင့္ ေတြးမိဟန္ရွိေသာ သူမ၏ တကၠသိုလ္ အလွမ်ားနွင့္ အေဝးေရာက္ မွာတမ္းတခ်ိဳ႕ ပါဝင္သည္။ (I just think and link the things, all about you) အိမ္ျပန္ေရာက္ေသာအခါ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းေတြ သူမ ေတြးခ်င္မွေတြးျဖစ္မည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ သူမအေၾကာင္းေတြ ေရးခ်င္တိုင္းေရးျဖစ္သည္။ (သူမ၏ လွဳပ္ရွားမွဳတိုင္းသည္ ကၽြန္ေတာ္ဥာဏ္မမွီ၍ မေရးနိုင္ခဲ့ေသာ ကဗ်ာတခ်ိဳ႕လည္း ျဖစ္ခဲ့သည္။) အိုင္းစတိုင္းရဲ႕ ရီေလးတစ္ပ္သီအိုရီ မရွိဘူးဆိုလွ်င္ သူမသည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အလွဆံုးျဖစ္ပါသည္။ ဒုတိယေျမာက္ေတြ႕သည္႕ေန႕က သိပ္မလွဟု ထင္မိေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မခ်ျဖစ္ပါ။ ထိုေန႕တြင္ သူမကို ကၽြန္ေတာ္ ရယ္ေအာင္လုပ္နိုင္ခဲ့သည္။ ရာဇဝင္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ဂုဏ္ယူေသာ ေန႕တစ္ေန႕ ျဖစ္ခဲ့ေပါ့။

ဘတ္စ္ကားေပၚတက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႕ တိမ္ေတြစီးခဲ့ၾကသည္။ စကားေတြနည္းနည္းပဲေျပာသည္.. နားေတြ မ်ားမ်ားလည္သည္။ (နာရီေတြလိုေပါ့) အၾကည္႕ေတြနည္းနည္းပဲ ရွိသည္. စိတ္ေတြခ်င္း အျပန္အလွန္ သိသည္။ မ်က္ရည္ေတြကို ေျခေထာက္နွင့္ ပိတ္ကန္ပစ္သည္။ (သူတို႕ တရုတ္စကား မတတ္ပါ) သူငယ္ခ်င္းေတြ ေမးတဲ့ေမးခြန္းအတြက္ အေျဖကို အတူတူ စဥ္းစားေနၾကသည္။ အဲဒီ အေျဖဟာ အထီးလား အမလား၊ ျဒပ္ရွိလား၊ ျဒပ္မဲ့လား၊ သူမသည္ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ပိုသိနိုင္ပါသည္။

ေနာက္ဆံုးအေနျဖင့္ ဖြင့္ေျပာခဲ့သည္႕ေန႕က သာေပးေသာ ေနမင္းကို ေက်းဇူးတင္သည္။ လာေဝွ႕ေသာ ေလညႇင္းနွင့္ တယ္လီဖုန္းကတ္တစ္ခုကို ေက်းဇူးတင္သည္။ သူမတြင္ နားရြက္ ရွိျခင္းကို ေက်းဇူးတင္သည္။ ၿငိမ္းေက်ာ္ကို ေက်းဇူးတင္သည္။ (စာေရးဆရာ မဟုတ္ပါ) ျပန္ေပးမည္႕ အေျဖတစ္ခုကို ႀကိဳတင္ေက်းဇူးတင္သည္။ “ေက်းဇူးတင္သည္” ကို ေက်းဇူးတင္သည္။

စမ္းေခ်ာင္းလမ္းထဲ ပန္းကေလးတစ္ပြင့္ လမ္းေလွ်ာက္လာသည္။

အနမ္းေတာင္းရန္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ကပ္လိုက္သြားသည္။

အလြမ္းေရာင္းရန္ သူ႕ထံတြင္ ဝယ္သူ မရွိေသးပါ ။

“ မာယာေရႊ႕ကြက္ေတြနဲ႕ ငါ့ရဲ႕ စစ္တုရင္ေတြအား အနိုင္ပိုင္းလိုက္ပါကြယ္။ နင့္ရဲ႕ ဗ်ဴဟာေတြကို မခန္႕မွန္းတတ္ေပမယ့္.. ငါ့ရဲ႕ လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ကေတာ့ မ်က္မျမင္ျခင္းပါပဲ ”

ဤစာသည္ ကၽြန္ေတာ္၏ ရပ္ေစာင့္ျခင္းသီအိုရီမွ ရွင္းလင္းခ်က္အခန္းတစ္ခုျဖစ္ေစ.. ေနာင္အခါတြင္ သူမအေၾကာင္းကို ထို႕ထက္ပို၍ နီးနီးကပ္ကပ္ ျခယ္မွဳန္းခြင့္ ရပါေစသား… ။

………………………………………………………………………………………….

မွတ္ခ်က္။ ။ သူငယ္ခ်င္း ေအာင္ၿဖိဳး၏ tag သို႔.. အေဟာင္းေလးပဲ ျပန္ေႏြးလိုက္တယ္ကြာ.. ဆားခ်က္တယ္ေတာ့ ဟုတ္ဝူးေပါ့.. ခ်ိန္းေတြ႕တုန္းက အေၾကာင္းေလးကို နည္းနည္း polish တင္ထားတာ..

ဘဝကို ျမန္ျမန္သံုးစြဲ.. ရန္သူအတြက္ ခ်န္မထားနဲ႔

2009-08-31T07:45:00.000-07:00

“ဘဝကို ျမန္ျမန္သံုးစြဲ.. ရန္သူအတြက္ ခ်န္မထားနဲ႔”.. ဆရာ စိုင္းဝင္းျမင့္ရဲ႕ “မ်ားမ်ား ျမန္ျမန္” ကဗ်ာစာအုပ္ထဲက ကဗ်ာေခါင္းစဥ္ေလးတစ္ခုပါ.. အေပၚက ဗီဒီယိုေလးနဲ႔ လိုက္တယ္ထင္လို႔ ပို႔စ္ေခါင္းစဥ္ေလးတပ္ျဖစ္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္က ထမင္းစားတဲ့အခါ ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ဟင္းေလးမ်ားပါရင္ ခ်န္ထားခဲ့ၿပီး ေနာက္ဆံုးမွ စားတတ္တယ္.. ကၽြန္ေတာ့္အက်င့္ေပါ့။ အခုလည္း ဘဝရဲ႕ ေကာင္းနိုးရာရာအပိုင္းေလးေတြကို မသံုးေဆာင္နိုင္ေသးဘဲ ေနာင္တစ္ေန႔အတြက္ ခ်န္ထားေနရၿပီ။ အဲဒီအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ဝမ္းမနည္းပါဘူး။ ျမန္ျမန္သံုးစြဲဆုိတဲ့အခါ ဘဝထဲက ဘာေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ သံုးစြဲမလဲ.. သံုးစြဲမယ္ဆိုတဲ့အတြက္ မသံုးစြဲျဖစ္တဲ့ အပိုင္းေတြလည္း က်န္ခဲ့မွာပါ. အဲ့ဒီအခါက်ရင္ ဘာေတြကို ခင္မ်ားအေနနဲ႔ ခ်န္ထားခဲ့ခ်င္သလဲ.. ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ ေကာင္းနိုးရာရာေတြလား.. ဒါမွမဟုတ္ တျခားအရာေတြလား.. အဲဒီ ေကာင္းနိုးရာရာဆိုတာေတြကေရာ သံုးစြဲမယ့္အခ်ိန္အထိ အထားခံပါ့မလား.. သူတို႔မွာ တာရွည္ခံနိုင္ေလာက္တဲ့ ဂုဏ္သတၱိေတြပါမလား.. ဒါမွမဟုတ္ နာတာရွည္ေတြေကာ မျဖစ္နုိင္ဘူးလား.. ဘယ္ေလာက္ၿမဲမၿမဲ ဘာေတြနဲ႔ တိုင္းမလဲ..

30th August when I am 20

2009-08-29T20:56:00.000-07:00

မနက္ျဖန္ ဘေလာ့ဂါေဒးအတြက္ ဘာအစီအစဥ္ေတြမ်ား ရွိၾကတုန္းဗ်... ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဖိုင္နယ္စာေမးပြဲ ေနာက္ဆံုးေန႔ဆိုေတာ့ အေပ်ာ္ႀကီးေပ်ာ္မိမွာ.. ဒါေပမယ့္လည္း ေျဖနိုင္၊ မေျဖနိုင္ေပၚမွာေတာ့ နည္းနည္း မူတည္မွာေပါ့.. ေက်ာင္း(၃)နွစ္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေျဖရမယ့္ စာေမးပြဲေပါ့.. ေနာက္ (၆)လလံုး အလုပ္သင္ရယ္ ပေရာဂ်က္ရယ္နဲ႔ပဲ စခန္းသြားရေတာ့မယ္.. ေၾသာ္ဒါနဲ႔.. ဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေမြးေန႔ဗ်.. ဘာလိုလိုနဲ႔ (၂၀)ေတာင္ရွိခဲ့ေပါ့.. ေမြးေန႔ဆိုေပမယ့္လည္း ဘာမွေတာ့ ထူးထူးျခားျခားမလုပ္ျဖစ္ပါဘူး၊ ဟဲ.. ေကၽြးရမွာစိုးလို႔ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ.. စာေမးပြဲေၾကာင့္ပါ... မနက္(၃)နာရီေလာက္မွ အိပ္လိုက္ေတာ့ အခု (၁၀)နာရီေလာက္မွ နိုးလာ.. မနက္စာလည္း မဟုတ္၊ ေန႔လည္စာလည္း မက်၊ စားၿပီး အခုကြန္ျပဴတာေရွ႕က ခြာမရျဖစ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုယ့္ေမြးေန႔ေတာင္ ကိုယ္ေမ့သေယာင္ျဖစ္ေနတာနဲ႔ ညက ၁၂နာရီထိုး သူဖုန္းဆက္မွ သတိရသြားတယ္.. :D (အလဲ.. သူဆိုပဲ) ဒီေမြးေန႔မွာေတာ့ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ျပစရာ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ေပါ့..

ကၽြန္ေတာ့္ေမြးေန႔အတြက္ Facebookမွာ ကြန္မန္႔လာေပးၾကတဲ့၊ phoneနဲ႔ တစ္call၊ msgနဲ႔ တစ္ဖန္ ဆုေတာင္းေပးၾကတဲ့၊ (ဒီပိုစ့္ေလးမွာလည္း လာမန္႔ၾကမယ့္) သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ဆရာေတြအားလံုးကို ဒီပိုစ့္ေလးနဲ႔ ေက်းဇူးမွတ္တမ္းတင္လိုက္ပါတယ္.. း)

ရာသီေျပာင္းခ်ိန္ (When a season ...

2009-08-27T02:50:00.000-07:00

ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္တုန္းက ႀကိဳက္ခဲ့တဲ့၊ အခုလည္း ႀကိဳက္ေနဆဲျဖစ္တဲ့ ဦးဗိုလ္ထီးရဲ႕ ရာသီေျပာင္းခ်ိန္ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးပါ.. youtubeမွာ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ရွာလို႔ မေတြ႕ဘူး.. လြန္ခဲ့တဲ့တစ္ပတ္ေလာက္ကမွ ပိုက္စိပ္တိုက္ရွာရင္း ေတြ႕ခဲ့တာ.. ရည္ရြယ္သူကို ပို႔ေပးျဖစ္တယ္.. အဂၤလိပ္လိုကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဘာသာျပန္ထားတာပါ.. facebookမွာ တင္လိုက္ေတာ့ တျခားနိုင္ငံသား ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ အဆင္ေျပေအာင္ရယ္.. ကိုယ္တိုင္လည္း ဘာသာျပန္ရတာ ဝါသနာပါတာရယ္ေၾကာင့္ပါ။ ဘာသာျပန္ရာမွာ youtubeက ကိုGersingရဲ႕ စာသားေတြကို နည္းနည္းယူထားပါတယ္.. သူ႔ရဲ႕ videoကိုပါ တစ္ခါတည္း တြဲတင္ေပးလိုက္ပါတယ္.. ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဘိလပ္စာအဆင့္နဲ႔ဆို ၈၀%ေလာက္ေတာ့ ေက်နပ္မိပါတယ္. း)

Gersingရဲ႕ ဆိုဟန္နဲ႔ စာသား.. (၁၈နွစ္ေအာက္ လူႀကီးမ်ား ၾကည္႕မရ)

ရာသီေျပာင္းခ်ိန္

ဆို- စိုင္းထီးဆိုင္။ ေရး- စိုင္းခမ္းလိတ္။

ရာသီေျပာင္းခ်ိန္မွာ အေဖၚကြာလို ့

အျပင္ေရာ အတြင္းေရာ ဥပါဒ္ဝင္

ေမာင္တစ္ေယာက္တည္း ဘယ္လိုေနရွာမလဲ

ၾကင္နာသူေလး စဥ္းစားေနရင္ ....

ရယ္သံတိတ္ဆိတ္လို ့ အသက္မဲ့တဲ့ရက္ေတြမွာ

ကိုယ္တစ္ေယာက္စိတ္ေျဖသာၿပီ

ရင္ခုန္သံတိုးတိုးေလး ၾကားရမယ့္ရက္ေတြကို

ကိုယ္ေစာင့္ရက်ိဳးနပ္ၿပီ ....

ေရႊလက္တြဲတုန္းက သူ ့ဖ၀ါးႏုႏုရဲ့

အထိအေတြ ့ ကုိျပန္ေအာက္ေမ့မိတဲ့အခါတိုင္း

ေနပူၾကီးထဲမွာ ဒီဘဝလမ္းခရီးကို

ေလွ်ာက္လွမ္းဖို ့ ခံႏိုင္ရည္စြမ္းအားနဲ ့ျပည့္ .....

ေရႊပါးျပင္အပ္တုန္းက သူ ့အနမ္းဖြဖြရဲ့

ႏူးညံ့မွု ျပန္အမွတ္ရမိတဲ့ အခါတိုင္း

ေပ်ာ္ေအာင္အိပ္မရတဲ့ ဒီညခ်မ္းခရီးကို

ျဖတ္သန္းဖို ့ ခံႏိုင္ရည္စြမ္းအားနဲ ့ျပည့္ ....

နာေန ဖ်ားေနရင္ ဘယ္သူက

လာၿပီး ေစာင့္ေရွာက္ေပးမလဲဟင္

ဆင္ျခင္ၿပီးေနပါ ေမာင္ရယ္ေနာ္

လူၾကံဳနဲ ့စကားေလးပါးလာရင္....

အေနအထိုင္ဆင္းရဲလို ့ စိတ္ညစ္တဲ့ ရက္ေတြမွာ

ကိုယ္တစ္ေယာက္ ေမြ ့ေလ်ာ္သာၿပီ

သူကိုယ္တိုင္ တယုတယနဲ ့ ျပဳစုမယ့္ရက္ေတြကို

ကိုယ္ေစာင့္ရက်ိဳးနပ္ၿပီ ...

ေရႊလက္တြဲတုန္းက ခ်စ္ၿပံဳးလွလွနဲ ့

မခို ့တရို ့ နဲ ့ ရင္ခြင္ကို ေျပးဝင္တာေတြ

အိပ္မက္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးရယ္ဆိုတဲ့

အသိကေလးနဲ ့ နလံုးသားမွာ

ၾကည္ႏူးမွု ေလးၾကြင္းက်န္ေန ....

ေရႊမ်က္ရည္စို ့တုန္းက ပဝါစေလးနဲ ့

တို ့တုိ ့ကာ ၾကင္နာစြာေခ်ာျမႇဴတာေတြ

ေနာင္မ်ားလည္းရွိဦးမယ္ဆိုတဲ့

အသိကေလးနဲ ့ လြမ္းရက္မွာ

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေလးအသက္ရွင္ေန ....

ေရႊလက္တြဲတုန္းက သူ ့ဖဝါးႏုႏုရဲ့

အထိအေတြ ့ ကုိျပန္ေအာက္ေမ့မိတဲ့အခါတိုင္း

ေနပူၾကီးထဲမွာ ဒီဘဝလမ္းခရီးကို

ေလွ်ာက္လွမ္းဖို ့ ခံႏိုင္ရည္စြမ္းအားနဲ ့ျပည့္ ....

"When A Season Changes"

Sang by Sai Htee Saing, Lyrics by Sai Khan Lait

Season changes here without you

And sufferers are both internally and externally of me.

But, just knowing of you making thoughts about how i m doing all alone,

I will feel relieved from the lifeless days without ur laughters

And it is really worthy to wait the days when ur heart beats whisper

Whenever i call up the feelings of ur hand holding mine,

I feel engergised to be able to walk my current days alone.

Whenever i call up the feelings of ur kisses landing to my cheek,

It energises me to pass a journey of this lonely night, filling happiness

The times you miss me, and

The messages sent make me ease off the days when i feel bad due to inconveniences here.

And it is really worthy to wait the days when yourself take good care of me.

With the memories of holding your hands with smiles

And those of my cuddly hugs, being a shelter for you,

Keep assuring myself those are not the dreams

And the pleasures you gave still remain in my heart

Remembering your comforts to my sorrows,

And believing that there will be another such chances,

A little hope is still alive during the days i miss you too.

ဆရာတာရာ၏ ကဗ်ာမ်ား

2009-08-25T06:45:00.000-07:00

Commentမွာ ကိုIMnotFR ေတာင္းဆိုလို႔ ဆရာတာရာမင္းေဝကဗ်ာ(၃)ပုဒ္ (ရွိသေလာက္) ထပ္တင္လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ႀကိဳက္ကဗ်ာေလးေတြေပါ့. အားလံုးကို လမ္းအိုေလးကေန ေဒါင္းထားတာပါ. မူရင္းအတိုင္းပဲ image file နဲ႔ တင္လိုက္ပါတယ္. လမ္းအိုေလးမွာေတာ့ ဆရာ့ကဗ်ာေတြ ဒီထက္အမ်ားႀကီးရွိပါအံုးမယ္. Blogရဲ႕ ညာဖက္ျခမ္း side bar “စာေပနဲ႔ မီဒီယာ” ေအာက္မွာ လမ္းအိုေလးသို႔ လင္ခ့္ထားပါတယ္..

္Firefox (ျပသနာရွာမရဘဲ) ေဒါင္းသြားလို႔.. Chromeေလးနဲ႔ အသက္ဆက္ေနရပါတယ္.. Bloggingအတြက္ေတာ့ သိပ္အဆင္မေျပဘူး.. စာေမးပြဲ ဒီေန႔တစ္ဘာသာေတာ့ ေျဖနိုင္သြားၿပီ။ ကိုေအာင္ၿဖိဳးရဲ႕ ပန္းကိစၥေတာ့ စာေမးပြဲၿပီးမွပဲ ရွင္းရေတာ့မယ္. (း

Diary Aug 19

2009-08-19T05:57:00.001-07:00

၂၅ရက္ေန႔ ေနာက္ဆံုးစာေမးပြဲစေျဖရေတာ့မယ္.. အခုထိ စာေကာင္းေကာင္း မက်က္ျဖစ္ပါ. ဟိုေတြး ဒီေတြး၊ ဟိုေလး ဒီေလး. ဒါနဲ႔ပဲ ဆရာတာရာမင္းေဝရဲ႕ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကို သြားသတိရတယ္. က်န္းမာေရးသိပ္မေကာင္းေတာ့တဲ့ hard disk အေဟာင္းေလးထဲက ျပန္ရွာထားတာပါ. ဒီစာေမးပြဲၿပီးရင္ေတာ့ ပိုက္ဆံအပိုစုဖို႔ အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္တခ်ိဳ႕လုပ္ဖို႔ စဥ္းစားမိတယ္. ေက်ာင္းစကတည္းက အိမ္ကိုတစ္ျပားမွမေတာင္းပဲ ကိုယ့္ပိုက္ဆံကိုယ္ရွာၿပီးတက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို အားက်မိတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဟိုေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္ပဲ။ ဘာကိုမွ တစိုက္မတ္မတ္လုပ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ မရွိဘူး။ စိတ္ကူးေတြ၊ အေတြးေတြနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကုန္ခဲ့တာ။

ျပည္မွာ သႀကၤန္ (၂၀၀၉)

2009-08-16T19:18:00.000-07:00

ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၀၉ သႀကၤန္ကို ကၽြန္ေတာ္ ျပည္မွာ ျပန္က်ခဲ့ပါသည္။ တကယ္ေတာ့ ျပည္ျပန္ေရာက္တုန္း ဓါတ္ပံုေတြ႐ိုက္ၿပီး ဘေလာ့မွာ တင္ဖို႔ လုပ္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကူးထားတဲ့ Cdေလးက (ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေပါ့ဆမွဳေၾကာင့္) ဘယ္က်န္ခဲ့တယ္ မသိဘူး။ အေပၚက ပံုေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ခ်စ္လွစြာေသာ ဒယ္ဒီရဲ႕ လက္စြမ္းျပခ်က္ေတြေပါ့.. ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး.. သႀကၤန္တြင္းဆို အားလံုးက ကိုယ့္ေမြးရပ္ဌာေန (ဒါမွမဟုတ္လည္း)ေပ်ာ္စရာေကာင္းမယ့္၊ ေအးေအးေဆးေဆးရွိမယ့္ ေနရာတစ္ခုခုမွာ ရွိခ်င္ၾကတာမ်ားတယ္၊ သႀကၤန္တြင္းခရီးသြားရတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ သိပ္မႀကိဳက္လွဘူး။
ျပည္မွာ သႀကၤန္မရွိတာဆို ၂နွစ္ဆက္ျဖစ္ခဲ့တယ္ ၂၀၀၇ နဲ႔ ၂၀၀၈ ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ High school batch က လူေတာ္ေတာ္ေလးညီေတာ့ နွစ္တိုင္း တစ္ခုခုလုပ္ျဖစ္တယ္။ ၁၀တန္းမၿပီးခင္ကေတာ့ ကားနဲ႔ အားလံုး စုၿပီးလည္ၾကတယ္.. ေနာက္ပိုင္း တကၠသိုလ္ေတြေရာက္ေတာ့လည္း ဒီလူေတြက မကြဲတဲ့အျပင္ ပိုၿပီးေတာ့ေတာင္ လူစံုလာေသး.. ၂၀၀၈ နဲ႔ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၀၉ ဆက္တိုက္ မ႑ပ္ေဆာက္ျဖစ္တယ္။ ၂၀၀၈ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မရွိဘူးေပါ့။ အခု ၂၀၀၉မွာေတာ့ မ႑ပ္မွာ ညဖက္ ျပဇာတ္တို႔၊ သီခ်င္းတို႔ေတာင္ ဆိုျဖစ္၊ ကျဖစ္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီက မ႑ပ္ေတြက ရန္ကုန္တို႔ မႏၱေလးတို႔နဲ႔ တည္ေဆာက္ပံုခ်င္းမတူပါဘူး။ ရန္ကုန္ အင္းလ်ားက မ႑ပ္ေတြေလာက္ ႀကီးတာဆို သိပ္မရွိဘူး၊ အမ်ားစုက အလယ္အလတ္ေလာက္နဲ႔ ပံုစံခ်င္းတူၾကတယ္။ ကုမၼဏီႀကီးေတြကလည္း Sponsor ဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔လို ၿမိဳ႕က်ဥ္းက်ဥ္းမွာ ျဖဳန္းခ်င္ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ကိုယ့္ၿမိဳ႕ထဲမွာ ရွိတဲ့ စက္႐ံု၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း ကိုယ့္အသိအခ်င္းအခ်င္း နီးစပ္ရာနဲ႔ ေပါင္းလုပ္ၾကတာ.. အမ်ားအားျဖင့္ အ႐ွံဳးခံရတာမ်ားပါတယ္။ မ႑ပ္ေတြမွာ ရပ္ကြက္ မ႑ပ္ေတြ ရွိသလို၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔လိုပဲ စုေပါင္းစပ္ေပါင္း လုပ္ၾကတဲ့ မ႑ပ္ေတြလည္းရွိတယ္။ တျခားကေတာ့ ကို္ယ့္အိမ္ေရွ႕မွာ ကိုယ္ အုန္းလက္ေလးနည္းနည္းနဲ႔ အမိုးလုပ္ၿပီး ပက္ၾကေပါ့။ ရပ္ကြက္မ႑ပ္ေတြက နွစ္စဥ္ ယိမ္းေတြ ထြက္ၾကပါတယ္။ (ျပည္မွာ (ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိသေလာက္ေပါ့ေလ) ေက်ာင္းႀကီးအိုးတန္း၊ ေရႊကူ၊ နဝင္း၊ ရြာဘဲ၊ ဆံေတာ္၊ တရုတ္စု၊ ဆင္စုဆိုၿပီး ရပ္ကြက္ႀကီးေပါင္း (၇)ခုရွိတယ္။) သႀကၤန္တြင္း ညဖက္ေတြဆို ဗဟိုမ႑ပ္မွာ တစ္ရက္သြားကရပါတယ္။ ဗဟိုက အကဲျဖတ္ၿပီး ဆုခ်ီးျမႇင့္ေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို စုေပါင္းစပ္ေပါင္းလုပ္တဲ့ မ႑ပ္ေတြကေတာ့ အမ်ားစု ညဖက္အစီအစဥ္မရွိၾကတာမ်ားပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္း တီးဝုိင္းေတြ၊ ေမာ္ဒယ္႐ွိဳးေတြ၊ ယိမ္းေတြ လုပ္ၿပီး တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု ယွဥ္လာၾကတာေတြ႕ရတယ္။ သႀကၤန္တြင္း ညဖက္ ၿမိဳ႕ထဲပတ္ၿပီး ေလွ်ာက္ၾကည္႕ရတာလည္း ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္.. ေန႔ခင္းဖက္ကို အားကုန္ မကဲထားရင္ေပါ့။ မ႑ပ္ေတြကိုေတာ့ တိုင္ကီေတြ၊ ဇလီဖားတံုးေတြ ခုၿပီး ေဘးလက္ရန္းေတြကိုေတာ့ သစ္ေတြနဲ႔ အကာျပဳရပါတယ္။ ဇလီဖားတုံးဆိုတာက မီးရထားသံလမ္းကိုခုတဲ့ သစ္တံုးႀကီးေတြေပါ့၊ အဲဒါအတြက္ေတာ့ မီးရထား႐ံုမွာ သႀကၤန္နီးတဲ့အခါ ေလွ်ာက္လႊာတင္၊ တံုး ၃၀၀ကေန ၅၀၀အထိေလာက္ သံုးရပါတယ္။ မိန္းလမ္းကို ကန္႔လန္႔ျဖတ္ထားတဲ့ လမ္းေတြ တစ္လမ္းျခားဆီကို ပိတ္ေဆာက္ရတဲ့အတြက္ သႀကၤန္နားနီး တစ္လေလာက္ဆို စက္တပ္ယာဥ္ေတြအတြက္ သြားရလာရတာ အခက္အခဲရွိတတ္တယ္။ မ႑ပ္တစ္ခုကို အက်ယ္က ေပ ၄၀ x ေပ ၆၀ေပါ့။ အျမင့္ကေတာ့ တိုင္ကီကို အလွဲတစ္ထပ္၊ အေထာင္တစ္ထပ္ (ဒါမွမဟုတ္) အေထာင္နွစ္ထပ္ စီတဲ့အေပၚမွာမူတည္ၿပီး နွစ္မ်ိဳးေလာက္ပဲ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေအာက္မွာ ေရပက္စင္တစ္ထပ္၊ အေပၚမွာ Dancing floor ထားတာခ်င္းေတာ့ တူမယ္ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္တို႔ မ႑ပ္ကေတာ့ အခုနွစ္ (၃)ဆင့္ေဆာက္ထားတာေတြ႕ရတယ္။ ေနာက္ဆံုးအဆင့္မွာ စက္ပစၥည္းတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႔ sound boxေတြ တင္ထားတယ္။ Membership ကေတာ့ (၄)ရက္လံုးကို ၁၅၀၀၀ ေန ၂၅၀၀၀ အတြင္း ရွိတတ္တယ္။
ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ကေတာ့ အခုေနာက္ပိုင္း အဲဒီလို မ႑ပ္ေတြေဆာက္ၿပီး ေပ်ာ္ၾကတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ လည္ၾကတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သိပ္မႀကိဳက္ေတာ့ဘူး။ အားလံုးဟာ မူးေအာင္ေသာက္မယ္၊ ၿပီးရင္ ေရစိုၿပီး ကမယ္၊ ခုန္မယ္ ျဖစ္လာၾကၿပီ။ ဒါကိုပဲ typical အလုပ္ တစ္ခုလို တစ္နွစ္ထက္တစ္နွစ္ ပိုမိုက်င့္သံုးလာၾကၿပီး ေပ်ာ္တာထက္၊ ပ်က္တဲ့အဆင့္ကုိ ေရာက္သြားၿပီ။ မူးယစ္ေသာက္စားတာမပါရင္ဘဲ သႀကၤန္မဟုတ္သလိုျဖစ္လာၿပီ။ မူရင္း က်င္းပရျခင္းရည္ရြယ္ခ်က္ေန ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ တစ္နွစ္ၿပီး၊ တစ္နွစ္ၿပီး ေဝးေဝးလာၾကသလိုပဲ.. အဲဒါဟာ စိုးရိမ္တတ္ရင္ စိုးရိမ္ဖို႔ေကာင္းတယ္.. အခုေန ကေလးအရြယ္ေတြဟာ ဒါေတြကို ျမင္မယ္၊ လိုက္ၿပီး အတုခုိးလာၾကမယ္ဆိုရင္ ေနာက္ပိုင္းမွာ သႀကၤန္ရဲ႕ရည္ရြယ္ခ်က္ဟာ ေၾကာက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ကို ေျပာင္းလဲ(လြဲ)သြားလိမ့္မယ္။ “နွစ္ေဟာင္းအညစ္အေၾကးေတြကို နွစ္သစ္မွာ အတာေရနဲ႔ ေဆးေၾကာ၊ မဂၤလာယူတယ္ဆိုတာ”ေတြဟာ စာအုပ္ေတြထဲမွာဖတ္ဖို႔၊ စာေမးပြဲမွာ အမွတ္ေကာင္းေအာင္ ခ်ေရးျပဖို႔ေလာက္ပဲ က်န္ခဲ့ေတာ့မွာလား.. ကၽြန္ေတာ္ ဆိုလုိခ်င္တာ တိုက္ပံုဝတ္ၿပီး၊ ေငြဖလားနဲ႔ နံ႔သာေရေလာင္းဖို႔ကို မဟုတ္ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ေခတ္မွီတယ္လို႔ဆိုလိုက္တုိင္းမွာ ေဘာင္းဘီတိုဝတ္တာပဲ ေျပးေျပးျမင္ေနတဲ့ စိတ္ေတြ.. ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘယ္လို ေရွ႕ဆက္မလဲ။

ညီမေလးထံ ေပးကဗ်ာ

2009-08-09T03:44:00.000-07:00

အေတြးထဲက သူ႕ရီသံေတြကို
အစီခံေတြထဲ စစ္ထုတ္လို႔
အပ်င္းေျပ..
ပုလင္းေတြလည္း ဖြင့္တတ္ေနၿပီ။
ညီမေလး (သို႕မဟုတ္)
ထိခ်င္တိုင္း မထိရ၊
ထိမရ တဲ့ ကမ္းလြန္ေဒသေလးတစ္ခု။

(အိပ္မက္ေတြ အေဟာင္ျပင္းလို႔
စာေမးပြဲေတြ မေအာင္ျဖစ္ရင္လည္း
သူေလးေပးတဲ့ အမွတ္ေတြနဲ႔ပဲ
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေအာင္ေနမိတယ္)

ခန္႔ေန

Status 09.08.09

2009-08-09T02:44:00.000-07:00

ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး.. ဦးဗိုလ္ထီးရဲ႕ သီခ်င္းေလးကို ကုိယ္ပိုင္စာသားေလးနဲ႔ အစားထိုးၾကည္႕တာ.. ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေသာၾကာေန႔က စာေမးပြဲ အေျခအေနေလးေပါ့..

“ Common test ေမးခြန္းေအာက္မွာ.. ကိုယ့္ အေတြးထဲ လွည္႕ပတ္ရွာၾကည္႕..
အေျဖရယ္ဆိုလို႔ MCQ ၂ ပုဒ္ထဲ.. ရင္ခြင္မွာေတာ့ Distinction ႀကီးတစ္ခု ”

ဟက္ဟက္.. သီခ်င္းေခါင္းစဥ္ကိုေတာ့ သိၾကမယ္ထင္တယ္..
MCQ ရဲ႕ အရွည္ကေတာ့ Multiple Choice Question (ဓမၼဓိ႒ာန္ေမးခြန္း)

ဒါနဲ႔ စကားမစပ္.. ဒီေန႔ စကၤာပူနိုင္ငံရဲ႕ အမ်ိဳးသားေန႔ဗ်.. တနဂၤေႏြေန႔မွာ က်ေရာက္လို႔၊ မနက္ျဖန္ တနလၤာေန႔ကို ေက်ာင္းပိတ္ေပးပါတယ္။

ဘာေခါင္းစဥ္နဲ႔လိုက္သလဲ ဒီကဗ်ာ

2009-08-06T05:26:00.000-07:00

ပ်င္းေနရတာနဲ႔ ပ်င္းဖို႔ျပင္ဖို႔ေတာင္ အခ်ိန္မရဘူး..
ထည္႕ပါဟ.. ခပ္ျပင္းျပင္းေလး..
ဒီထက္ျပင္းတာဆို ဘာမွခ်န္မထားနဲ႔
“အပ်င္းထန္”တာေလးကို ခံစားခ်င္လို႔
ေျပာရင္းဆိုရင္း လုပ္ၿပီ
လိုေနတာက တစ္ျခား၊ ေပးတာက ဆား
အနာေပါက္တဲ့တစ္ေယာက္မဟုတ္ ေက်ာင္းသူလည္းမဟုတ္ဆို..
သူေျပာေတာ့
ေက်းဇူးျပဳၿပီး ဆန္အိတ္ေတြပဲ ေဖာက္ေပးပါတဲ့..
မ်က္စိေတြလည္း ေဒါင္းကုန္ၿပီထင္တယ္
လိုအပ္တာထက္ ပိုၾကင္နာပါလို႔ ေျပာတဲ့အခ်ိန္
ေရခ်ိဳးေနတဲ့သူနဲ႔၊ ေက်ာင္းေရာက္ေနတဲ့သူနဲ႔၊
ဆုေတာင္းတယ္ဆိုတာ လက္အုပ္ခ်ီထားတဲ့ ခိုင္းေစျခင္းတစ္မ်ိဳးပဲ။
မင္းေျပာတဲ့စကားေတြထဲ
“ဒါေပမဲ့” ထူထပ္မွဳကို ေလ်ာ့ခ်သင့္တယ္
အတုျဖစ္ျခင္း အစစ္ျဖစ္ျခင္းဆိုတာကေတာ့
သတ္မွတ္ျခင္းရဲ႕ ဦးေရပါပဲ..
ဒီတစ္ခါ တကယ္ေျပာတာ။

အခုတေလာ ေရာက္တတ္ရာရာမ်ား

2009-08-04T18:15:00.000-07:00

ကၽြန္ေတာ္လည္း ပိုစ့္ေတြ ေကာင္ေကာင္းမတင္တာၾကာၿပီ.. လာလည္ေနက် သူငယ္ခ်င္းေတြကို အားနာမိပါတယ္.. အခုတေလာ ဘာေတြလုပ္ေနလဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္စဥ္းစားၾကည္႕ေတာ့လည္း ဘာမွကို မယ္မယ္ရရ လုပ္ေနတာလည္း မရွိဘူး။ ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္က အိမ္ေျပာင္းတာပဲ.. (၃)ရက္ေလာက္ေတာ့ ၾကာသြားတယ္ ပစၥည္းေရႊ႕ေနတာနဲ႔ တင္.. ေသာၾကာေန႔ စာေမးပြဲတစ္ခုရယ္၊ စေနေန႔ နွဳတ္ေျဖစာေမးပြဲရယ္ ရွိပါအံုးမယ္..
ၿပီးခဲ့တဲ့ weekends တုန္းကေတာ့ ေရွ႕က ပိုစ့္မွာ ေၾကာ္ျငာထားတဲ့ Singapore Poly ရဲ႕ ေနွာင္းေႏြဆံုမွတ္ကို ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီကိုစေရာက္တဲ့ ပထမနွစ္ကတည္းက SP ပြဲကို ၾကည္႕ျဖစ္တာပါ. အရင္နွစ္ကေတာ့ စာေမးပြဲနဲ႔ ကပ္ေနတာနဲ႔ မသြားျဖစ္လိုက္ဘူး.. အခုတစ္ေခါက္ေတာ့ နည္းနည္းေလး ကြာေသးတာနဲ႔ (ကြာခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး) ၾကည္႕ျဖစ္ပါတယ္။ ပြဲကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး မေတြ႕တာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ Blogger ေတြေရာ၊ မေတြ႕ဖူးေသးတဲ့ Blogger ေတြနဲ႔ပါ ဆံုခြင့္ရလို႔လည္း ဝမ္းသာမိတယ္။ ေဝဖန္ေရး ဘာညာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း သိပ္မလုပ္တတ္လို႔.. ေယဘုယ်အားျဖင့္ဆိုရင္ေတာ့ ပံုမွန္ထက္ပိုတဲ့ ပြဲတစ္ပြဲပါပဲ။ Foreigner ေတြ ျမန္မာလို ဆိုတာ၊ ကတာ ေတြ႕ရေတာ့ ကိုယ့္ Culture ကိုယ္ဂုဏ္ယူစိတ္လို႔ပဲ ေျပာရမလား.. စိတ္ထဲ ျဖစ္မိတယ္။ ေနာက္တစ္ခု ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိထားမိသေလာက္ SPရဲ႕ အၿငိမ့္ေတြမွာ (အခုေနာက္ပိုင္း အၿငိမ့္အမ်ားစုမွာ အသံုးမ်ားတဲ့) ခါးေအာက္ပိုင္းျပက္လံုးေတြ ပါေလ့မရွိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ေလးစားနွစ္သက္မိတဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။
ကဗ်ာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ေတာ့.. ေရးျဖစ္တဲ့ကဗ်ာေတြကို သိပ္မႀကိဳက္တာေၾကာင့္ မတင္ျဖစ္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ စာဖတ္သူအေနန႔ဲ ပံုမွန္ေတာ့ လည္ျဖစ္ပါတယ္.. ကဗ်ာ၊ စာေကာင္းေတြ ဖတ္ရတိုင္းလည္း ဖန္တီးသူမ်ားကို အားက်ေက်းဇူးတင္မိတယ္။

အားလံုး အဆင္ေျပၾကပါေစ..

Singapore Polytechincs ရဲ႕ ေႏြထဲက ေနွာင္းဆံုမွတ္

2009-07-28T07:15:00.000-07:00

စကၤာပူမွာရွိတဲ့ Singapore Polytechnics ျမန္မာေက်ာင္းသားမ်ား တင္ဆက္ကျပမယ့္ “ေႏွာင္းေႏြဆံုမွတ္” Stage Performance မ်ားကို အခုလာမယ့္ ၾသဂုတ္လ (၂)ရက္ေန႔ Polytechnics ရဲ႕ Convention Centre မွာ ျပဳလုပ္မွာျဖစ္ပါတယ္။ စကၤာပူက ေရႊျမန္မာတို႔ လာေရာက္အားေပးၾကဖို႔ ဖိတ္ေခၚပါ၏ ခင္မ်။ လက္မွတ္ေစ်းမ်ားကေတာ့ S$9 နဲ႔ S$12 ျဖစ္ၿပီး ညစာအတြက္ လက္သုပ္ပုဝါ.. အဲေလ.. နတ္သုဒၶါ၊ အေအးနဲ႔ အခ်ိဳပြဲလည္း ပါမွာမလို႔ ..

ေနရာ။ ။ Singapore Polytechincs, Convention Centre (Dover MRT)
အခ်ိန္။ ။ 2.00 pm to 7.00 pm
ရက္စြဲ။ ။ August 2, 2009
ဆက္သြယ္ရန္။ ။ ရဲမာန္ - ၉၁၉၁ ၄၈၇၉

The Pen Story

2009-07-20T03:59:00.000-07:00

Olympus Camera ရဲ႕ ideaေကာင္းနဲ႔ ေၾကာ္ျငာေလးတစ္ခုပါ.. ဒါမ်ိဳးကို တစ္ခါက MTV ပံုစံမ်ိဳးလည္းၾကည္႕ဖူးတယ္.. အဲဒီတုန္းကေတာ့ Background က အေသထင္တယ္.. ဒီတစ္ခုကေတာ့ Background ပါလိုက္ေျပာင္းေနတယ္..

This is the PEN Story in stop motion. We shot 60.000 pictures, developed 9.600 prints and shot over 1.800 pictures again. No post production! Thanks to all the stop motion artists who inspired us. We hope you enjoy

Free download of the music at http://olympus.eu/penstory/